https://www.facebook.com/244331235420495/

NingNing, Phnom Penh (2026)

02/08/2026

Hello my dear 👋🏻

ភ្លេច JingFu & LingKe ហើយឬអត់?

I’m sorry សម្រាប់ការយឺតយ៉ាវមិនបាន update ភាគបន្តជារៀងរាល់ថ្ងៃ ធ្វើឱ្យមានការអាក់រអួល ខូចអារម្មណ៍តាមដាន ភ្លេចតួអង្គ សាច់រឿង… ប៉ុន្តែខ្ញុំសង្ឃឹមថា my dear មិនទៅណាចោលតួអង្គរបស់យើងទេ មែនឬទេ?

ក្នុងមួយរយៈពេលនេះ ខ្ញុំពិតជារវល់ពិតមែន គឺរវល់ផ្នែកខួរក្បាលនេះតែម្តងជារៀងរាល់ថ្ងៃ(តាំងពីព្រឹកដល់ល្ងាច) ទើបយប់ឡើងខ្ញុំត្រូវសម្រាក។

ខ្ញុំសង្ឃឹមថាយើងនឹងជួបគ្នាឆាប់ៗ កុំភ្លេច ហ៊ានិងក័ក័ របស់យើងណា🫶

27/07/2026

ភាគទី៤៤

1/2

_______

រហូតដល់ថ្ងៃភ្លឺច្បាស់ទើបលីងក័ដឹងខ្លួនដោយសារតែថ្ងៃចាំងភ្នែក គេលើកដៃឡើងបាំងស្រាប់តែដៃធ្លាក់ចុះទៅលើគ្រែវិញ។
«ដៃក្រោកឡើង» ម្រាមដៃកម្រើសខ្វើសៗតែលើកមិនរួច លីងក័ក៏បញ្ជាឱ្យវាក្រោក ។
«វាក្រោកលែងរួចហើយ ព្រោះវាធ្វើការធ្ងន់ពេកយប់មិញ» ជីងហ្វូ
«ហឹស!»លីងក័ភ័យរហូតដល់ថ្នាក់ពេចមាត់ទូលពិតប្រាប់ជីងហ្វូ« ហ៊ា ដៃខ្ញុំលើកមិនរួចទេ មិនដឹងថាវាកើតអីទេ»
«មើលសុំមើលបន្តិច»គ្រាន់តែជីងហ្វូកាន់ហើយលើកឡើងភ្លាមលីងក័ក៏ស្រែក«អា...ហ៊ា...ឈឺៗៗៗ»
«វាគ្រាន់តែស្ពឹក»
«ខ្ញុំមិនធ្លាប់កើតបែបហ្នឹងទេ»
«ធ្លាប់ធ្វើការងារអីខ្លះកាលពីមុន»
លីងក័រកនឹកបន្តិច«ខ្ញុំចង់ធ្វើការងារគ្រប់យ៉ាង តែប៉ាមិនឱ្យធ្វើ ការងារណាធ្ងន់ៗក៏ធានឈីធ្វើជំនួស»
ប៉ុណ្ណឹងជីងហ្វូដឹងហើយថាគ្រាន់តែប៉ុណ្ណឹងសោះ ហេតុអ្វីដៃតូចៗនេះឈឺស្ពឹកបាត់ទៅហើយ។

«ខ្ញុំក្រោកមិនរួចទេ ជួយយកសម្លៀកបំពាក់ឱ្យខ្ញុំបន្តិច»
«ចាំបាច់ស្លៀកធ្វើអី? ស្លៀកទៅប្រាកដជាឈឺ»
«ម៉េចបានឈឺ?» លីងក័រវល់តែគិតពីដៃ ភ្លេចគិតពីកន្លែងផ្សេងទៀត នៅពេលកម្រើសខ្លួនខ្លាំងៗក៏ស្រាប់តែឈឺ គេក៏អោនភ្នែកមើលទៅក្រោមហើយមិនហ៊ានរើបម្រាស់ខ្លួនម្តងទៀត ពេលនេះដូចជាមនុស្សពិការអញ្ចឹង «អា ម៉េចក៏វាឈឺថ្នាក់នេះ»

ជីងហ្វូទាញដបថ្នាំម្យ៉ាងចេញមកបង្ហាញនៅចំពោះមុខលីងក័។

«ស្អីគេ?»លីងក័ឆ្ងល់!
«ថ្នាំលាបកុំឱ្យឈឺ»
«ឆ្កួតឬពេលនេះសូម្បីតែដៃខ្ញុំក៏កម្រើសមិនបានដែរ ឱ្យខ្ញុំលាបយ៉ាងម៉េចកើត»
«អ្នកណាប្រាប់ថាឱ្យឯងលាបខ្លួនឯង» និយាយចប់ជីងហ្វូក៏ចាប់ទាញភួយចុះមកក្រោម ធ្វើឱ្យលីងក័ស្រែកចាចចចចចច។
«អា.......ទាញភួយត្រឡប់មកវិញ»
«បើមិនទាញចេញលាបម៉េចកើត?»

លីងក័ចង់តែរំលាយខ្លួនឱ្យបាត់ពីត្រង់នេះឱ្យឆាប់ៗណាស់ ខ្លួនប្រាណទាំងមូលត្រូវបង្ហាញឱ្យគេឃើញអស់ហើយ ឃើញពីយប់មិនសូវអីទេព្រោះវាងងឹតៗ តែនេះភ្លឺចែស អស់ហើយ! លីងក័បិទភ្នែកជិត ចង់លើកដៃទៅទាញភួយមកគ្រប់លើខ្លួនក៏មិនកើត ក៏មិនបាន។

ចំណែកជីងហ្វូវិញអារម្មណ៍រឹងកំព្រឹសកាលពីយប់មិញវាចាប់ផ្តើមក្តៅម្តងបន្តិចៗពេលឃើញរាងកាយរបស់លីងក័ទាំងមូលស្រស់ៗបែបនេះ។ កាលពីយប់ក៏បានប៉ះពាល់ស្ទាបអង្អែលពាសពេញរាងកាយតែវាមិនឃើញភ្លឺច្បាស់ពេញភ្នែកបែបនេះទេ។ ពេលនេះអារម្មណ៍កប់ទុកយប់មិញវាកំពុងតែជ្រួលច្របល់ ។ កែវភ្នែកចាប់ផ្តើមបាញ់សម្លឹងមើលតាំងពីចុងសក់រហូតដល់ចុងជើង ត្រឡប់ពីចុងជើងរហូតដល់ចុងសក់ ហើយក៏មើលត្រឡប់ចុះមកវិញតែលើកនេះឈប់ត្រឹមពាក់កណ្តាលខ្លួនរបស់លីងក័ ធ្វើឱ្យម្ចាស់ខ្លួនព្រឺរោមខ្ញាកៗ ហើយងាកបែរមុខចេញដើម្បីគេចពីភាពអៀនខ្មាស ។

ជីងហ្វូ សម្លឹងមើលទៅចំចំណុចសំខាន់ លីងក័ប្រឹងលើកដៃមកបិទបាំងភ្លាម តែត្រូវជីងហ្វូគ្រវាសដៃចេញវិញ ធ្វើឱ្យដៃកម្សត់ត្រូវដេកដួលនៅលើភួយក្រាស់វិញ។

«វាឡើងហើមហើយ»
«ដោយសារតែអ្នកណា?»
«ឯងគិតមើលខ្លួនឯងមើល?»

លីងក័ខាំមាត់មិនតប! ព្រោះវាកើតឡើងដោយសារខ្លួនឯងពិតមែន។

«នៅឱ្យស្ងៀម តិចឈឺកាន់តែខ្លាំង»
«វាក្រហាយ»

លីងក័ពត់ពេនខ្លួននៅមិនស្ងៀម ពេលជីងហ្វូលូកដៃមកលាបឱ្យគ្រប់ទីកន្លែង គឺគ្រប់កន្លែងទាំងអស់គេបានប៉ះពាល់កាលពីយប់មិញ មិនថាខងក្នុងឬខាងក្រៅ ។

«លាបតែខាងក្រៅបានហើយ»
«មិនបាន»
«ហ៊ាហ្វូ»
«យ៉ាងម៉េច?» ជីងហ្វូកំពុងតែផ្តោតភ្នែកលើរបួសមិនបានសម្លឹងមើលមុខលីងក័ទើបមិនដឹងថាពេលនេះលីងក័ កំពុងសម្លឹងចំភ្នែករបស់ខ្លួន។
«ហេតុអីហ៊ាធ្វើបែបនេះ?»
«មកពីឯងមិនស្តាប់ ហើយកុហក»
«ចុះហេតុអីក៏ធ្វើបែបនេះមកលើខ្ញុំ ធ្វើអ្វីផ្សេងមកលើខ្ញុំក៏បាន វាយក៏បានដែរ»
ជីងហ្វូឈប់ដៃដែលកំពុងលាបភ្នែកខាងក្នុងបន្តិចហើយងាកមកមើលមុខលីងក័ «វាយចាំពេលក្រោយទៀត»
«មានលើកក្រោយទៀតឬ? ចុះលើកនេះ ខ្ញុំចង់សួរថាលើកនេះហេតុអ្វីបានជាហ៊ាធ្វើបែបនេះ...»
«បែបណា?»
«គឺបែបនេះនោះអី»
«ឯងសាកគិតមើលខ្លួនឯងមើល»
លីងក័បែរមុខចេញហើយគិតមើល តែគិតមិនចេញ ព្រោះតែសម្លេងពោះកូគ្រូកៗ ។
«ខ្ញុំគិតឃើញហើយ»
ជីងហ្វូបែរមកមើលទាំងភ័យអរក្នុងចិត្តគិតថាលីងក័នឹងគិតឃើញពីរឿងនោះ «ឃើញអី?»
«ឃ្លានបាយ ល្ងាចមិញហ៊ា និងបងប្រុសដណ្តើមរបស់ខ្ញុំញ៉ាំអស់ហើយ»
ជីងហ្វូទម្លាក់ទឹកមុខបន្តិច«គេងឱ្យថ្នាំជ្រាបបន្តិចទៅចាំក្រោកមកញ៉ាំ»
«តែខ្ញុំឃ្លានពេលនេះ»
«ញ៉ាំហ៊ាជំនួសសិនបាន ហ៊ាឈរឱ្យញ៉ាំ មិនបាច់ពិបាកក្រោកទេ ញ៉ាំទេ?»

27/07/2026

រហូតដល់ថ្ងៃភ្លឺច្បាស់ទើបលីងក័ដឹងខ្លួនដោយសារតែថ្ងៃចាំងភ្នែក គេលើកដៃឡើងបាំងភ្នែកស្រាប់តែដៃធ្លាក់ចុះទៅលើគ្រែវិញ។

«ដៃក្រោកឡើង» ម្រាមដៃកម្រើសខ្វើសៗតែលើកមិនរួច លីងក័ក៏បញ្ជាឱ្យវាក្រោក ។

«វាក្រោកលែងរួចហើយ ព្រោះវាធ្វើការធ្ងន់ពេកយប់មិញ» ជីងហ្វូ

ម៉ាក់ : 🫩🫩🫩

25/07/2026

ភាគទី៤៣

______
«ចង់ដឹងក៏នៅខ្លួនឯងទៅ»
«ខ្ញុំចង់នៅជាមួយម្ចាស់បន្ទប់» បន្ទាប់ពីនិយាយចប់ភ្លាម ជីងហ្វូក៏រុញលីងក័ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដែលជាបន្ទប់នៅទល់មុខបន្ទប់ដែលលីហ្វុងនិងធានឈីនោះឯង។
«ចូលមកតាមសម្រួលក៏បានដែរ ចាំបាច់ច្រាល»លីងក័ដើរថយក្រោយបន្តិច ទោះបីជាធ្វើឫកពារហាក់ដូចជាមិនភ័យមិនខ្លាចជីងហ្វូក៏ដោយ តែមនុស្សដូចជាជីងហ្វូមើលដឹងគ្រប់យ៉ាង ។

នៅក្នុងបន្ទប់ចាប់ផ្តើមស្ងាត់ជ្រងំបន្ទាប់ពីជីងហ្វូរុញច្រានលីងក័ចូលមកខាងក្នុង។ជីងហ្វូមិនមាត់បានដើរថយក្រោយដល់ទ្វារបន្ទប់វិញរួចលូកដៃចុចសោរទ្វារបន្ទប់រហូតដល់វាបន្លឺសំឡេងចេញមកក្រៅ។ដោយសារតែបន្ទប់មានភាពស្ងាត់ទើបសំឡេងសោរទ្វារបានលាន់ឡើងធ្វើឱ្យសំឡេងបេះដូងរបស់លីងក័លាន់ឡើងដូចគ្នា។

សំឡេងសោរទ្វារបានបាត់ទៅវិញហើយ ប៉ុន្តែសំឡេងបេះដូងរបស់លីងក័នៅតែបន្តសំឡេងលោតញាប់ដដែល រហូតដល់ត្រូវលើកដៃមកខ្ទប់ដើមទ្រូង ដោយភ័យថាវានឹងលោតចេញមកក្រៅមិនខាន!

ជីងហ្វូដើរបោះជំហានចូលមកស្ងាត់ៗហើយអង្គុយនៅលើគ្រែ ច្រត់ដៃទៅក្រោយកែវភ្នែកដូចសត្វខ្វែងសម្លឹងមើលពាសពេញបន្ទប់ប្រៀបដូចជាកំពុងប្រមាញ់រកចំណីអាហារ។

ចំណីនៅចំពោះមុខហើយ នៅតែយកស្លាបព្រាមកដួសញ៉ាំប៉ុណ្ណោះ!

ជីងហ្វូសម្លឹងមើលទៅមកៗពេញបន្ទប់ហើយបន្ទាប់មកក៏ឈប់ចំលីងក័ដែលកំពុងឈរចាប់ចុងម្រាមដៃខ្លួន អោនមុខចុះក្រោម ប្រៀបដូចកូនក្មេងដែលដឹងថាខ្លួនបានធ្វើខុសហើយឈររង់ចាំឱ្យមនុស្សធំស្តីបន្ទោស!

«មកនៅទីនេះប៉ុន្មានថ្ងៃហើយ?»
លីងក័លើកម្រាមដៃបង្ហាញ ម្តងពីរ ម្តងបី ម្តងបួន ...
«ប៉ុន្មាន? និយាយ គ?»
«ពីរបីថ្ងៃហើយ»
«កុហកច្រើនថ្ងៃហើយ គួរធ្វើយ៉ាងម៉េច?»
លីងក័ដំបូងមិនហ៊ានងាកមើលមុខជីងហ្វូចំទេ តែពេលឮដូច្នេះក៏ងាកមើលមុខជីងហ្វូចំ។
«ដើរមករកហ៊ា»
លីងក័នៅស្ងៀមដដែល!
«ដើរមករកហ៊ា!»
លីងក័នៅឈរស្ងៀមដដែល ប៉ុន្តែងាកមើលមុខជីងហ្វូម្តងទៀតចាប់ផ្តើមនិយាយ «ហ៊ា ខ្ញុំសុំទោសដែលខ្ញុំកុហកហ៊ាប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ»
«ខ្ញុំមិនបានសុំឱ្យឯងមកសុំទោសខ្ញុំទេ ខ្ញុំកំពុងហៅឯងឱ្យដើរមករកខ្ញុំ»
លីងក័កម្រើសជើងម្តងបន្តិចៗ ពេលដើរជិតដល់ជីងហ្វូ ក៏ត្រូវជីងហ្វូចាប់ទាញដៃធ្វើឱ្យដូលទៅរកជីងហ្វូទាំងជំហ។នៅពេលលីងក័ដួលលើភ្លាមជីងហ្វូក៏ចាប់ជាប់ហើយអោនមកខ្សឹបក្បែរត្រ
ចៀកស្រាលៗថា«ឯងពូកែរើសកន្លែងស្នាក់នៅណាស់ខ្ញុំពេញចិត្ត»
គ្រាន់តែជីងហ្វូនិយាយចប់ភ្លាមលីងក័ចាប់ផ្តើមព្រឺសម្បុរពីចុងជើងរហូតដល់ចុងសក់! «ហ៊ី!!!»

កំពុងតែព្រឺសម្បុរសុខៗស្រាប់តែឮសំឡេងស្រែករបស់ធានឈីពីក្នុងបន្ទប់មក លីងក័ចាប់ផ្តើមបើកភ្នែកធំៗ ហើយងាកទៅមើលទ្វារ ។

«គេចាប់ផ្តើម យើងចាប់ផ្តើមដែលទៅ»
លីងក័សម្លឹងមើលមុខជីងហ្វូ «ចា..ចា..ចាប់...ចាប់ផ្តើម...ធ្វើអី?»
«ធ្វើខុសអីខ្លះ?»
«ចុះហ៊ាធ្វើខុសអីខ្លះដែរ? ភ្លេចហើយឬ?»ទោះភ័យខ្លាចយ៉ាងណាក៏លីងក័នៅតែប្រឹងតវ៉ា។
«អញ្ចឹងយើង ស៊ីសងគ្នាទៅ»
«ស៊ីសងយ៉ាងម៉េច?»
«ឯងប៉ុន្មានថ្ងៃមុនមិនបានឱ្យហ៊ាប៉ះពាល់ឯងទេ ដូច្នេះថ្ងៃនេះហ៊ាសងវិញ...»
លីងក័ឮភ្លាមញញឹមភ្លាមៗ ព្រោះគិតថារួចខ្លួនហើយ គិតថាជីងហ្វូនឹងមិនប៉ះពាល់ខ្លូនប្រាណគេនោះទេ ប៉ុន្តែ....
«ហ៊ានឹងសងវិញឱ្យគ្រប់ថ្ងៃ គ្រប់ម៉ោង គ្រប់នាទីដែលឯងមិនបានឱ្យហ៊ាប៉ះពាល់ ហ៊ានឹងប៉ះពាល់សងវិញឱ្យគ្រប់»
«អេ...!»
«ដល់ម៉ោងសងហើយ»
«អត់ទេ! អត់យកទេ» លីងក័បែរខ្លួនគេច
«យកទៅហ៊ាចង់សងទ្វេមួយជាពីរ»
«អត់ទេ...អា...ធានឈីជួយខ្ញុំផង អា....»
«ធានឈីពេលនេះកំពុងតែជួយខ្លួនឯងដែរ អ! បន្តិចទៀតឯងក៏ត្រូវជួយខ្លួនឯងដែរ ហ៊ានឹងរង់ចាំមើលថាឯងជួយខ្លួនឯងបានកម្រិតណា» ជីងហ្វូញញឹមតែមិនមែនញញឹមដូចរាល់ដង។
….
លីងក័មិននឹកស្មានថាជីងហ្វូជាមនុស្សពូកែសងយ៉ាងដូច្នេះទេ! បើដឹងថាវាដល់ថ្នាក់នេះគេនឹងឱ្យគាត់ប៉ះពាល់រាល់ថ្ងៃបាត់ទៅហើយ!

ពេលនេះមិនដឹងម៉ោងប៉ុន្មានទៅហើយទេ ព្រោះគ្មានឱកាសក្នុងការក្រោកទៅមើលម៉ោង។ មិនដឹងថាពេលនេះមេឃភ្លឺឬនៅនោះទេ ព្រោះបន្ទប់បិទជិត ងងឹតឈឹង សួម្បីតែមើលមុខក៏មិនឃើញ។ អារម្មណ៍ឃ្លានបាយ ក៏មិនមានព្រោះគ្មានកម្លាំងស្រេកឃ្លានទៀតនោះដែរ។ ពេលនេះអ្វីដែលចង់បានបំផុតគឺយកមនុស្សម្នាក់នេះចេញឱ្យឆ្ងាយពីទីនេះ! ទ្រាំលែងបានហើយ ទ្រាំលែងបានព្រោះជួយខ្លួនឯងលែងបានហើយ!

ជីងហ្វូប្រាប់ថា “ហ៊ានឹងរង់ចាំមើលថាឯងជួយខ្លួនឯងបានកម្រិតណា” គាត់និយាយយ៉ាងម៉េច គាត់ជាធ្វើយ៉ាងនោះពិតមែន។

មុននេះ!

ជីងហ្វូ ញញឹមបណ្តើរលួងលោមបណ្តើរប្រាប់ថាចង់សងអ្វីគ្រប់យ៉ាងទៅលីងក័វិញ ប៉ុន្តែទង្វើរវាខុសពីការនិយាយនឹងទឹកមុខញញឹមនោះណាស់ ។ ជីងហ្វូបានបោចសម្លៀកបំពាក់របស់លីងក័ចេញម្តងមួយៗជាមួយទឹកមុខញញឹមជាប់និច្ច ធ្វើឱ្យលីងក័មានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចជាមួយទឹកមុខនោះណាស់ ទើបចេះតែគព្យាយាមគេចមុខបែរខ្លួន បែរខ្នងដាក់ជីងហ្វូ។ ប៉ុន្តែការធ្វើបែបនេះវាបែរជាងាយស្រួលសម្រាប់ជីងហ្វូ ព្រោះមិនចាំបាច់ហត់នឿយក្នុងការចាប់បង្វែរខ្លួន ប៉ុន្តែម្ចាស់ខ្លួនបែរជាបែរខ្លួនឱ្យស្រាប់តែម្តង។

មិនប៉ុន្មាននាទីក្រោយមក ខោអាវ ក៏អស់ខ្ទេចពីលើខ្លួនប្រាណរបស់លីងក័ មានតែភាពត្រជាក់រុំរឹតរួតខ្លួនប្រាណ។

«បែរមុខមកហ៊ា លីងក័»
លីងក័គ្រវីក្បាល តប!
ជីងហ្វូនៅតែញញឹមជាប់មាត់ធម្មតា ប៉ុន្តែដៃដ៏ធំរឹងមាំមួយគូនោះវាមិនបានញញឹមតាមម្ចាស់នោះទេ វាបានចាប់ទាញលីងក័ឱ្យបែរមករកម្ចាស់វាមួយទំហឹង ធ្វើឱ្យមុខរបស់លីងក័ត្រូវផ្ទប់ជាមួយពោះសុទ្ធតែសាច់ដុំរបស់ម្ចាស់វា រហូតធ្វើឱ្យលីងក័ស្រែកថ្ងួចថ្ងូរពីការឈឺចាប់ ។
«អាស...ឈឺ...»
ជីងហ្វូញញឹមដាក់រួចនិយាយថា«ហ៊ាមិនទាន់ធ្វើអីនៅឡើយទេ ហេតុអីក៏ស្រែកថាឈឺ» ជីងហ្វូនិយាយទាំងស្នាមញញឹម ធ្វើឱ្យលីងក័កាន់តែមើលកាន់តែភ័យខ្លាចរួចអោនមុខចុះនឹងលាក់មុខនៅលើពោះរបស់ជីងហ្វូ។
«ចង់បានពោះរបស់ហ៊ាឬ?» និយាយរួចភ្លាមជីងហ្វូក៏ហែកអាវរបស់ខ្លួនឯងចោលទៅលើកម្រាលឥដ្ឋ សកម្មភាពនេះធ្វើឱ្យលីងក័ភ័យកាន់តែខ្លាំង ប៉ុន្តែជីងហ្វូមិនឱ្យភ័យយូរនោះទេ ព្រោះគេបានទាញមុខរបស់លីងក័មកខ្ទប់ជាមួយសាច់ដុំពោះរបស់ខ្លួនឯង «មានមនុស្សមិនតិចនាក់ទេ ដែលចង់ប៉ះពាល់ពោះរបស់ខ្ញុំ តែឯងមានសំណាងជាងគេ»
លីងក័ចង់តបណាស់ថា មិនចង់យកសំណាងនេះទេ!
«ហាមាត់!» ជីងហ្វូបញ្ជា
លីងក័គ្រវីក្បាលតបពីរបីដងតប ហើយខាំមាត់ជាប់មិនធ្វើតាមជីងហ្វូបញ្ជា ។ ជីងហ្វូលូកដៃទៅចាប់ក្រោមចង្កាហើយច្របាច់បន្តិច មាត់តូចៗនោះក៏ហាភ្លាម ។
«រាងកាយរបស់ហ៊ាមិនទាន់ងូតទឹកទេ តាំងពីចេញពីផ្ទះព្រឹកមិញ ពេលនេះហ៊ាចង់ងូតទឹក ផ្តល់ទឹកឱ្យហ៊ាងូតបន្តិចមក»

លីងក័ឮភ្លាមមិនយល់នោះទេ ចង់ងូតទឹកម៉េចក៏មិនទៅបន្ទប់ទឹក!

គិតមិនទាន់ចេញផង ក៏ត្រូវជីងហ្វូចាប់ច្របាច់មាត់តូចនោះម្តងទៀត «ឆាប់ឱ្យទឹកមកហ៊ា!» មិនបានប៉ុន្មានទឹកចេញពីមាត់តូចនោះក៏ហៀរចេញមកស្រក់នៅលើពោះរបស់ជីងហ្វូ «ល្អណាស់ ឆាប់ ដុសលាងខ្លួនឱ្យហ៊ាមក»

លីងក័ចាប់ផ្តើមយល់ពីន័យរបស់ជីងហ្វូ មិនឱ្យជីងហ្វូចាប់ច្របាច់មាត់ម្តងទៀត អណ្តាតូចនោះក៏ចេញមកគ្រវាសពាសពេញពោះរបស់ជីងហ្វូ ។ មិនថាកន្លែងណាក៏អណ្តាតតូចនោះទៅដល់។ លីងក័គ្រវាសអណ្តាតនោះពីលើចុះដល់ក្រោមម្តងបន្តិចៗរហូតដល់ចង្កេះខោរបស់ជីងហ្វូ ក៏លើកដៃទាញចង្កេះខោនោះចុះក្រោម ប៉ុន្តែត្រូវជីងហ្វូចាប់ដៃជាប់ ហើយលូកដៃចូលនៅក្នុងសក់ក្បាលរបស់លីងក័រួចទាញក្បាលថយក្រោយបន្តិច ហើយញញឹមដាក់។

«កុំទាន់ទៅដល់ទីនោះ» និយាយរួចក៏យកម្រាមដៃមេមកជូតបបូរមាត់ឱ្យលីងក័ស្រាលៗ«ទុកតួនាទីនេះឱ្យហ៊ាវិញ» លីងក័មិនទាន់ន័យយល់ផង ក៏ត្រូវជីងហ្វូចាប់ផ្តួលទៅលើគ្រែវិញ ហើយគេក៏ទ្រៀបពីលើ ហើយសម្លឹងមុខលីងក័ជាមួយទឹកមុខញញឹម។

លីងក័លើកដៃតិចៗមកបិទមាត់របស់ជីងហ្វូ«ឈប់ញញឹមទៅ»
«ហេតុអីមិនឱ្យញញឹម?»
«គួរឱ្យខ្លាច»
ឮភ្លាមជីងហ្វូញញឹមកាន់តែខ្លាំងធ្វើឱ្យលីងក័លូកដៃទៅបិទភ្លើង ធ្វើឱ្យបន្ទប់ទាំងមូលងងឹតឈឹង។ទោះបន្ទប់ងងឹតក៏មិនមែនជាបញ្ហាសម្រាប់ជីងហ្វូ ព្រោះកែវភ្នែករបស់គេបានមើលឃើញទឹកមុខរបស់លីងក័កាត់ភាពងងឹតព្រាលៗ វាពិតជាធ្វើឱ្យអារម្មណ៍កាន់តែរំភើបខ្លាំងជាងមុនទៅទៀត។
ដៃរបស់ជីងហ្វូបានលូកទៅកាន់កូនប្រុសរបស់លីងក័ជាប់រហូតធ្វើឱ្យម្ចាស់ខ្លួនពើងខ្លួនមកតាមកម្លាំងដៃរបស់ជីងហ្វូ ។ ជីងហ្វូបានបន្តធ្វើចលនាលើវារហូតដល់ឮសំឡេងថ្ងួចថ្ងូររបស់លីងក័ ប៉ុន្តែនៅពេលជិតដល់ចំណុចបញ្ចប់ជីងហ្វូបែរជាដកដៃត្រឡប់មកវិញធ្វើឱ្យលីងក័មានអារម្មណ៍ហេហាលដូចមនុស្សរសាត់អណ្តែតនៅលើផ្ទៃសមុទ្រ ។ ដៃតូចៗរបស់លីងក័បានស្រវេស្រវារាវរកដៃរបស់ជីងហ្វូ ។
«រកអី?»
«ដៃរបស់ហ៊ា»
«រកធ្វើអី?»
«មកធ្វើបន្ត ខ្ញុំ...ខ្ញុំ...»
«ខ្ញុំយ៉ាងម៉េច? ហ៊ាចុកដៃ សាកធ្វើខ្លួនឯងសាកមើល»
«ខ្ញុំមិន...»
«មិនចេះ?» ជីងហ្វូក៏ចាប់ដៃតូចនោះដាក់លើរបស់ដែលកំពុងរឹងនោះ រួចក៏ចលនាដៃពីលើដៃតូចៗនោះថ្នមៗ «ធ្វើបែបនឹងទៅ»
លីងក័មានអារម្មណ៍ថាខ្មាសអៀនខ្លាំងណាស់បានផ្អៀងខ្លួនហើយយកមុខទៅកប់នឹងស្មារបស់ជីងហ្វូ ហើយខាំមាត់ជាប់ ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក សំឡេងដកដង្ហើមញាប់ៗរបស់លីងក័ក៏បានបញ្ចេញមកក្រៅភាយចំហាយក្តៅៗនៅលើកញ្ចឹងករបស់ជីងហ្វូ ។

ទោះវាបានបញ្ចេញមកក្រៅអស់រួចហើយក៏ដោយក៏ជីងហ្វូនៅតែបន្តធ្វើចលនាលើវាមិនឈប់ដោយមានដៃរបស់ម្ចាស់វានៅពីក្រោម។
«បានហើយហ៊ា បានហើយ»
«...»
ខ្លួនប្រាណដែលឡើងក្រហមព្រោះភាពខ្មាសអៀនខំប្រឹងលាក់មុខលាក់ខ្លួនស្រាប់តែត្រូវលើកឡើងឱ្យអង្គុយច្រកគាវនៅលើភ្លៅរបស់មនុស្សមាឌធំ។ ដៃតូចៗមួយគូនោះក៏ស្រវាអោបករបស់ជីងហ្វូជាប់ ។
«អា...ហ៊ាចង់ធ្វើអី»
«ធ្វើអីក៏បានឱ្យតែឯងស្រែកថ្ងូចថ្ងូរហៅឈ្មោះរបស់ហ៊ាម្តងហើយម្តងទៀត»
មិនឱ្យលីងក័ដកដង្ហើមបានស្រួលបួលផង បាតដៃធំរបស់ជីងហ្វូក៏បានអង្អែលនៅលើវា គ្រាន់តែអង្អែលមិនបានកាន់ ធ្វើឱ្យវាភ្ញាក់ខ្លួនឡើងភ្លាម ម្ចាស់របស់វាក៏ចាប់ផ្តើមញ័រខ្លួនតាម។
«កាន់វាទៅ កុំធ្វើបែបនេះ» សំឡេងស្រាលៗខ្សឹបដាក់ត្រចៀករបស់ជីងហ្វូ ។
«....»
«កាន់វាទៅ សុំអង្វរ»
«ធ្វើឱ្យហ៊ាមើលសិន»
«ហ៊ាពិតជាអាក្រក់ណាស់»លីងក័ដកដង្ហើមធំហើយនិយាយបន្ត«ខ្ញុំនឹងប្រាប់ប៉ា»
«ប្រាប់យ៉ាងម៉េច?» ជីងហ្វូនិយាយបណ្តើរញញឹមបណ្តើរ ដៃក៏អង្អែលនៅលើកូនពស់តូចនោះមិនឈប់ ។
«អា...ខ្ញុំនឹងប្រាប់ថាហ៊ាធ្វើបាបខ្ញុំ»
«ពិតមែនឬ? អញ្ចឹងចាំហ៊ា call ទៅគាត់ឥឡូវនេះ»ជីងហ្វូលូកដៃទាញយកទូរស័ព្ទនៅលើតុមកកាន់ហើយសួរលីងក័ វាគ្រាន់តែជាសំណួរដែលមិនត្រូវការចម្លើយ «call ទៅកាន់ប៉ាមួយណា? ប៉ាសាន ឬប៉ាស៊ីង?» ដៃម្ខាងកាន់ទូរស័ព្ទ ដៃម្ចាងទៀតនៅតែអង្អែលមិនឈប់ធ្វើឱ្យលីងក័កាន់តែអោបកាន់តែគៀកខ្លួនប្រាណជីងហ្វូកាន់តែខ្លាំង « call ទៅប៉ាស៊ីងល្អទេ?»
«បងឆ្កួតហើយ»
«ក្រែងប្រាប់ថាចង់ប្តឹងប៉ានោះអី?» ជីងហ្វូបានលើកទូរស័ព្ទមកដាក់ក្បែរត្រចៀកលីងក័ មិនបានប៉ុន្មានវិនាទីផង សំឡេងរបស់មនុស្សចាស់ក៏ឆ្លងតាមទូរស័ព្ទ ។
«ជីងហ្វូមានការអី?»
«លោកពូ ក័ ចង់ជួប»
«ក័ មានអីឬកូន?»
«ប៉ា ...» លីងក័ឆ្លើយបានតែមួយពាក្យ ជីងហ្វូក៏ចាប់កាន់កូនពស់ខ្លាំងៗ «អា..» សំឡេងស្រែកជិតចេញមកក្រៅក៏បានលេបចូលវិញដោយខាំស្មារបស់ជីងហ្វូខ្លាំងៗ។
«កូនមានរឿងអី ចង់ប្រាប់ប៉ាមែនទេ?»
«កូន...អេ» លីងក័ងើបមុខចេញពីលើស្មារបស់ជីងហ្វូ ព្រោះតែសុខៗជីងហ្វូឈប់កាន់ឈប់អង្អែលបែរជាយកម្រាមដៃទៅអូសលេងនៅផ្នែកខាងក្រោយរបស់ខ្លួនម្តង។ ជីងហ្វូខ្សឹប “ប្រាប់ប៉ាទៅ”
«កូនយ៉ាងម៉េច ខាននិយាយជាមួយប៉ាយូរខ្មាសអៀនឬ»លោកលីស៊ីងញញឹម គាត់ដឹងពីចរឹតកូនពៅ កាលណាខាននិយាយជាមួយយូរកូននឹងខ្មាសអៀនមិនហ៊ាននិយាយជាមួយ តែបើនៅក្បែរនឹងអោបរឹតគាត់មិនឱ្យទៅណានោះទេ អោបទាល់តែគេងលក់ទើបគាត់អាចទៅធ្វើការងារផ្សេងបាន។
«កូននឹកប៉ា»
«ប៉ាក៏នឹកកូនដូចគ្នា ហេតុអីក៏យកទូរស័ព្ទបងប្រុស call មក ទូរស័ព្ទខ្លួនឯងកើតអី?»
«អ៊ឹម!» នៅសុខៗម្រាមដៃនេះស្រាប់តែរុលចូលទៅខាងក្នុង«ប៉ា...ខ្ញុំរវល់...»
«ប៉ាក៏រវល់ចឹងលើកក្រោយចាំប៉ា call ទៅលេង» គាត់កំពុងតែប្រជុំតែពេលឃើញលេខរបស់ជីងហ្វូក៏លើកភ្លាម ពេលកូនប្រាប់ថារវល់គាត់ក៏ប្រញាប់ដាក់ចុះ ព្រោះគាត់ក៏រវល់ដូចគ្នា។ ទូរស័ព្ទត្រូវបានដាក់ចុះតែម្រាមដៃទាំងនោះមិនបានដាក់ចុះសូម្បីតែបន្តិច វាកាន់តែរុលទៅខាងមុខ។
«ហ៊ា ដកចេញទៅ»
ជីងហ្វូមិនមាត់កាន់តែរុលម្រាមដៃទៅមុខជានិច្ច។
«អាស...ឈឺ...ហ៊ាឈប់ទៅ»
«....»
«ឈឺណាស់»
«បើត្រូវគ្រាប់កាំភ្លើងកាន់តែឈឺជាងនេះទៅទៀត ទ្រាំទៅ»ជីងហ្វូមិនស្តាប់កាន់តែធ្វើវាខ្លាំងទៅៗ ធ្វើឱ្យលីងក័រើខ្លួនគេច តែជីងហ្វូប្រើដៃម្ខាងទៀតកាន់ចង្កេះជាប់មិនឱ្យរើខ្លួនទៅណារួច ។ខ្លួនប្រាណត្រូវជីងហ្វូកាន់ជាប់ ផ្នែកខាងក្រោមក៏ត្រូវជីងហ្វូកំពុងគ្រប់គ្រងខ្លាំងៗ ។

ពេលនេះលីងក័ យល់ហើយថាហេតុអីបានជីងហ្វូធ្វើបែបនេះ «ខ្ញុំឈប់កុហកទៀតហើយ អា..ហ៊ា...ខ្ញុំឈប់កុហកហើយ លែងខ្ញុំទៅ»
«ដឹងទេថាហ៊ាបារម្ភខ្លាំងប៉ុណ្ណា?» កាន់តែគិត ជីងហ្វូកាន់តែមានកំហឹង ម្រាមដៃដែលកំពុងគ្រប់គ្រងនៅផ្នែកខាងក្រោមដំបូងឡើយវាចូលទៅតែមួយ ឥឡូវក៏ថែមមួយទៀត ធ្វើឱ្យខ្លួនប្រាណតូចប្រកាច់ស្ទុះហើបឡើងលើភ្លាមៗ ជាមួយសំឡេងដ៏ឈឺចាប់ ។
«ឈឺ...»ដំបូងឡើយវានៅឈឺតិចៗទើបមិនស្រក់ទឹកភ្នែក តែឥឡូវទប់មិនជាប់ទឹកភ្នែកក៏ស្រក់ចុះមករហូតស្រក់លើស្មារបស់ជីងហ្វូ ។
«លើកក្រោយទៅណាត្រូវតែប្រាប់ការពិត លើកនេះសំណាងល្អ ចុះបើលើកក្រោយសំណាងមិនល្អ?»កាន់តែនិយាយ ជីងហ្វូកាន់តែកាន់ ដៃដែលកាន់ទប់ចង្កេះរបស់លីងក័កុំឱ្យរើកាន់តែច្របាច់ខ្លាំងៗរហូតធ្វើឱ្យមានស្នាមក្រហមជុំវិញចង្កេះ ។
«ហ៊ឺ...ហ៊ឺ...»លីងក័ស្ពឹកពេញខ្លួនប្រាណនិយាយមិនចេញចេញតែសំឡេងថ្ងួចថ្ងូរយំតិចៗចេញមកខាងក្រៅ«ឈឺ ហ៊ា ខ្ញុំឈឺណាស់ ខ្ញុំ...ឈឺ»
«ឈឹហើយចាំទេ?»
«ចាំ អាស...ឈឺ...ហ៊ា» ម្រាមដៃទីបីបានបន្ថែមចូលមួយទៀត ។ ជីងហ្វូមិនខ្វល់ គេរឹតបន្តឹងដៃអោបកលីងក័កាន់តែខ្លាំង បន្ទាប់មកក៏ដកម្រាមដៃចេញមកវិញ ហើយផ្តួលលីងក័ឱ្យគេងនៅលើគ្រែ។ដៃដែលដកចេញមកវិញ មិនទុកស្ងៀមក៏យកមកកាន់កូនពស់តូចដែលកំពុងនៅស្ងៀម ហើយធ្វើចលនាលើវាខ្លាំងៗ បន្តិចក្រោយមកក៏ឈប់ ។
«ធ្វើខ្លួនឯងបន្តទៅ» ជីងហ្វូបញ្ជារួចលីងក័ក៏បន្តធ្វើខ្លួនឯងព្រោះវានៅតែបន្តិចទៀតវាចេញមកហើយតែជីងហ្វូបែរជារើសផ្លូវមិនធ្វើឱ្យចប់ចុងចប់ដើម ។
ទីបំផុត លីងក័ធ្វើវាបានសម្រេចដោយខ្លួនឯង ដោយមានជីងហ្វូគេងមើលដោយមិនមានអារម្មណ៍អ្វីសូម្បីតែបន្តិច ។

លីងក័ហត់គឃូរដកដង្ហើមញាប់ៗ ។ មិនបានប៉ុន្មានផងក៏ត្រូវជីងហ្វូធ្វើម្តងទៀត ពេលដែលជិតដល់គោលដៅក៏ទុកចោល ហើយលីងក័ត្រូវបន្តធ្វើវាដោយខ្លួនឯងម្តងទៀត ។ វាមិនដឹងថាវាច្រើនដងប៉ុណ្ណានោះទេ ព្រោះជីងហ្វូតែងតែធ្វើបែបនេះម្តងហើយម្តងទៀត រហូតដល់លីងក័ទន់ខ្លួនគ្មានកម្លាំងធ្វើវាបន្តទៅមុខទៀត។

«បានហើយ ហ៊ា ខ្ញុំលែងហ៊ានហើយ»
«លែងហ៊ានយ៉ាងម៉េច?»
«ខ្ញុំលែងហ៊ានកុហកហើយ» ខាងក្រោមក៏ឈឺ ខាងមុខក៏ឈឺ ដៃក៏ចុក ចង្កេះក៏ឈឺ វាស្ទើរតែខ្ទេចខ្ទីអស់ហើយខ្លួនប្រាណមួយនេះ ។

ជីងហ្វូទាញភួយមកដណ្តប់ឱ្យ លីងក័រីករាយក្នុងចិត្តគិតថានឹងសម្រាកតែ....

«ឯងអត់សម្លៀកបំពាក់បែបនេះខ្លាចត្រូវខ្យល់ឈឺ រុំភួយបែបនេះមិនអីទេ មែនទេ?»
«កក់ក្តៅណាស់»
«អញ្ចឹងយើងបន្តទៀតទៅ»
«...»

លីងក័យល់ច្បាស់ហើយពាក្យថាជួយខ្លួនឯង គេជួយខ្លួនឯងឡើងទន់ដៃអស់ទៅហើយ ប៉ុន្តែជីងហ្វូនៅតែមិនពេញចិត្ត ពេលនេះវាអស់អីចេញមកទៅហើយក៏ជីងហ្វូនៅតែប្រើឱ្យធ្វើវាបន្ត រហូតដល់វាឡើងក្រហមជាំអស់ទៅហើយ។

23/07/2026

«ដើរមករកហ៊ា!»
ក័ឈរនៅស្ងៀម!
«ដើរមករកហ៊ា!»
«ហ៊ា ខ្ញុំសុំទោសដែលខ្ញុំកុហកហ៊ាប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ»
«ខ្ញុំមិនបានសុំឱ្យឯងមកសុំទោសខ្ញុំទេ ខ្ញុំកំពុងហៅឯងឱ្យដើរមករកខ្ញុំ»

______

ក័ មិនដើរទៅរក ទុកឱ្យខ្ញុំអ្នកដើរទៅរកហ៊ាដោយខ្លួនឯងចុះ

22/07/2026

ខំទិញម្ហូបមកថាធ្វើសុីឱ្យឆ្ងាញ់មាត់ តែគេមកដណ្តើមសុីអស់ហើយឌឺទៀត

21/07/2026

ភាគទី៤២
______
លីងក័ឈរនៅក្នុងជណ្តើរយន្តអោនមើលតែទូរស័ព្ទដោយមិនចាប់អារម្មណ៍អ្វីនៅជិតខ្លួន ពេលទ្វារជណ្តើរយន្តបើកភ្លាមក៏មានដៃធំរបស់នរណាម្នាក់ចាប់ទាញចេញទៅស្ងាត់ៗ ធ្វើឱ្យជ្រុះរបស់របរនៅមុខទ្វារជណ្តើរយន្ត ។
«អេ!...»

សកម្មភាពរបស់លីងក័ដែលមានមនុស្សអូសយកចេញទៅ ស្រាប់តែមានមនុស្សប្រុសពីរនាក់ចេញមកភ្លាមៗ ហើយក៏ដកកាំភ្លើងចេញមកផងដែរ នៅមុខជណ្តើរយន្ត
«ហេតុអីក៏មិនឃើញមានមនុស្ស?»
«ខ្ញុំឃើញវាឡើងតាមជណ្តើរយន្តនេះមកច្បាស់ណាស់»
«នេះជាស្អី?» ពួកវាចង្អុលទៅកាន់ថង់របស់របរដែលជ្រុះនៅមុខជណ្តើរយន្ត។
«ឬមួយវាត្រូវអ្នកណាចាប់យកទៅមុនយើង?»
អាម្នាក់ទៀតក្រឡេកភ្នែកទៅឃើញកាំមេរាក៏ប្រញាប់នាំគ្នាចេញ «ឆាប់ចេញពីទីនេះឱ្យលឿន»
មនុស្សប្រុសពីរនាក់នោះក៏នាំគ្នាប្រញាប់ចេញទៅយ៉ាងរហ័ស ។

ជីងហ្វូនៅតែយកដៃមកខ្ទប់មាត់របស់លីងក័ជាប់ ទោះបីជាឃើញពួកវាចេញទៅវិញរួចហើយក៏ដោយ ព្រោះមិនទាន់ទុកចិត្តខ្លាចថាពួកវាត្រឡប់មកវិញ ។
លីងក័ភ័យពេលឃើញមនុស្សកាន់កាំភ្លើងនៅមុខជណ្តើរយន្ត ហើយក៏ភ័យកាន់តែខ្លាំងព្រោះពេលនេះកំពុងតែមានមនុស្សចាប់ខ្លួនឯងដែរ «លែ...ង...» សំឡេងនិយាយមិនច្បាស់របស់លីងក័ និងព្យាយាមរើខ្លួនចេញពីដៃធំៗរបស់ជីងហ្វូ ដោយពុំទាន់ដឹងថាអ្នកនៅខាងក្រោយខ្នងខ្លួនឯងជាអ្នកណានៅឡើយទេ ព្រោះភ័យខ្លាំង ប៉ុន្តែនៅក្នុងចិត្តកំពុងហៅរកជីងហ្វូល្វើយៗឱ្យមកជួយ។
ជីងហ្វូអោនមកខ្សឹបក្បែរត្រចៀក«នៅឱ្យស្ងៀម»
ឮសំឡេងភ្លាមលីងក័ដឹងភ្លាមថាជាអ្នកណាហើយនិយាយខ្សឹបៗតិចៗ«ហ៊ា»បន្ទាប់ពីភ័យស្លន់ស្លោរក៏ប្រែទៅជាញញឹម បន្ទាប់មកបេះដូងក៏លោតញាប់ម្តងទៀត ព្រោះអ្វី?

ហ៊ាមកដល់ទីនេះ មានន័យថាហ៊ាដឹងរឿងអស់ហើយ! ស្លាប់ហើយ! ចោរពីរនាក់នោះមិញនៅឯណាឆាប់ត្រឡប់មកម្តងទៀតមក ខ្ញុំមិនទាន់រកលេសដោះសារជាមួយហ៊ាហ្វូបាននៅឡើយទេ!

មួយសន្ទុះក្រោយមក ជីងហ្វូក៏និយាយបំបែកភាពស្ងៀមស្ងាត់!
«ពួកវាប្រហែលជាចេញទៅអស់ហើយ»
«...»
«ប្រាប់មកបន្ទប់នៅឯណា?»ជីងហ្វូអោនសួរមនុស្សដែលកំពុងឈរនៅក្នុងរង្វង់ដៃខ្លួនឯង។ទោះបីជាខំប្រឹងទប់សំឡេងខ្លួនឯងឱ្យនៅធម្មតាក៏ដោយក៏នៅតែមានញ័រពោពេញទៅដោយភាពខឹងនៅខាងក្នុងដដែល។
លីងក័ងើយមុខសួរ «បន្ទប់អី?» ពេលនេះភ័យដល់ថ្នាក់ភ្លេចភ្លាំងអស់ទៅហើយ។
«ចុះឯងមកទីនេះ ធ្វើអី? បើមិនមែនមកបើកបន្ទប់ស្នាក់នៅ? មកធ្វើអី?»
«បើកបន្ទប់ៗ និយាយឱ្យគួរសមជាងនេះបន្តិចបានទេ?»
«ម៉េចបានមិនគួរសម?»
«ធ្វើដូចខ្ញុំមកបើកបន្ទប់...» លីងក័និយាយមិនទាន់ផុតពីមាត់ផងជីងហ្វូក៏ឆ្លើយកាត់
«....គេងជាមួយមនុស្សប្រុសមែនទេ?»
«ហ៊ា!»
«យ៉ាងម៉េច? វីឡារបស់ខ្ញុំអន់ណាស់ឬ? ទើបត្រូវមកនៅទីនេះ?» មិនត្រឹមតែនិយាយ ជីងហ្វូនៅលូកដៃមកកាន់ត្រង់ ក ក្រោមចង្ការបស់លីងក័ថែមទៀតផង ធម្មតាជីងហ្វូដៃធ្ងន់ស្រាប់ហើយតែពេលមានកំហឹងបែបនេះទៀតកម្លាំងដៃកាន់តែធ្ងន់រហូតធ្វើឱ្យលីងក័ត្រូវលើកដៃមកចាប់ដៃរបស់ជីងហ្វូទាញចេញពីលើរបស់ខ្លួន។
«លែងទៅ ឈឺណាស់»លីងក័កម្រើសដៃខ្វៃៗ ប្រឹងទាញដៃជីងហ្វូចេញ។
«និយាយ!»
«និយាយអីលែងដៃសិនទៅ» លីងក័ភ្លេចទៅហើយថាមុននេះជីងហ្វូសួរពីអ្វីទើបឆ្លើយមិនបាន។
ជីងហ្វូមិនព្រមលែងដៃ ហើយចាប់ផ្តើមរាប់ «មួយ ពីរ...»
«គឺនៅបន្ទប់លេខ....»
លីងក័ប្រាប់រួចភ្លាមជីងហ្វូក៏អូសចេញពីច្រកតូចចង្អៀតនោះភ្លាមដើរសំដៅទៅកាន់បន្ទប់ដែលលីងក័ប្រាប់មុននេះ ។

ទៅដល់មុខបន្ទប់«ចុចលេខចូលទៅ»ជីងហ្វូបញ្ជាទាំងដែលដៃនៅកាន់ ក របស់លីងក័ជាប់មិនព្រមលែង។ លីងក័ប្រញាប់ចុចទ្វារបើកទាំងញ័រដៃ ។បើកបានភ្លាមជីងហ្វូរុញទ្វារចូលទៅខាងក្នុងមួយទំហឹងព្រមទាំងរុញលីងក័ចូលទៅជាមួយផងដែរ ធ្វើឱ្យលីងក័ផ្លោងទៅដល់ក្បែរធានឈីដែលកំពុងអង្គុយលត់ជង្គង់នៅចំពោះមុខលីហ្វុងដែលកំពុងអង្គុយគង់ខ្ជាក់ស្លានៅលើសាឡុង ។

«អួយ! ក័» ធានឈីបែរខ្លួនមកជួយទប់ តែត្រូវលីហ្វុងសម្លុត «នៅអង្គុយឱ្យស្ងៀម»

លីងក័ក្រោកភ្លាមៗហើយអង្គុយក្បែរធានឈីដែរ។ ចំណែកជីងហ្វូក៏ដើរទៅអង្គុយនៅលើសាឡុងមួយទៀតតែម្នាក់ឯង ហើយទាញបារីមកជក់ ដើម្បីរំលត់កំហឹងដែលមាននៅក្នុងខ្លួន។

នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ មិនមានអ្នកណានិយាយអ្វី លីហ្វុងក៏ចាប់ផ្តើមសួរ។

«អ្នកណាអ្នកផ្តើមគំនិតមកនៅទីនេះ?» លីហ្វុងសួរព្រោះមុននេះគេបានដើរឆែកមើលរួចហើយ ក្នុងខុនដូរនេះមានបន្ទប់គេងចំនួនពីរនៅមុខទល់មុខគ្នា ប៉ុន្តែហាក់ដូចជាបានប្រើប្រាស់តែមួយបន្ទប់នោះទេ បន្ទប់មួយទៀតនៅស្អាតមិនរញ៉េរញ៉ៃ ហើយនៅមានបន្ទប់ធ្វើម្ហូបមួយទៀតដែលពេលនេះវានៅស្ងៀមព្រោះម្ចាស់បន្ទប់កំពុងនៅស្ងៀមដូចគ្នា។
«...» ពួកគេទាំងពីរនាក់នៅស្ងៀម។
លីហ្វុងក៏គ្រវាសដៃធ្វើឱ្យរបស់នៅក្បែរនោះជ្រុះបង្កជាសំឡេងខ្លាំងៗ«ឮខ្ញុំសួរទេ?»
«យើងទាំងពីរនាក់» ពួកគេឆ្លើយព្រមគ្នា! តែមិនហ៊ានមើលមុខលីហ្វុងទេ បានត្រឹមតែនាំគ្នាអោនមុខចុះ ដាក់ដៃលើភ្លៅ ញើសហួរតាមជើងសក់ តក់ៗទោះនៅក្នុងបន្ទប់ត្រជាក់ក៏ដោយ។
«មូលហេតុ?»
«ពួកយើងទិញលេង!» និយាយចប់ភ្លាម របស់សំឡេងរបស់ជ្រុះក៏ឮលាន់ម្តងទៀត ប៉ុន្តែមិនមែនលីហ្វុងអ្នកធ្វើនោះទេ នោះគឺជីងហ្វូ! ដែលបានធ្វើឱ្យថូផ្កានៅលើតុធ្លាក់បែក។

ទិញលេង? ប៊ិះនឹងស្លាប់ទៅហើយពួកគេឆ្លើយថាទិញលេង? ជីងហ្វូកាន់តែមានកំហឹងកាន់តែខ្លាំង ដៃក៏ក្តាប់ឡើងសរសៃ! នឹកឃើញមុននេះបើពួកគេឡើងមកមិនទាន់ ពេលនេះពួកគេអាចថាកំពុងតែកាន់សាកសពមនុស្សផងក៏មិនដឹង!

នៅក្នុងឡានជីងហ្វូបានទទួលសារមួយលោតចូលក្នុងទូរស័ព្ទ វាជាសារតែបង្ហាញពីការកាត់លុយចេញពីក្នុងកុងធនាគារ ចំពោះចំនួនលុយគេមិនបានខ្វល់ទេ តែអ្វីដែលគេខ្វល់គឺទីតាំងដែលអ្នកចាយលុយនោះបានចាយ គឺវានៅក្នុងអគារតែគេកំពុងតាមស៊ើបតាមចាប់ជនល្មើស និងជនដែលជាសត្រូវគឺពួកវាកំពុងតែធ្វើសកម្មភាពនៅក្នុងអគារនេះ។ មិននឹកស្មានថា មនុស្សដែលខ្លួនកំពុងគិតថានៅក្នុងសាលាបែរជានៅក្នុងអគារនេះទៅវិញ។ ទើបពួកគេមិនច្រើននាំគ្នាប្រញាប់ចូលទៅខាងក្នុង ។

លុយដែលជីងហ្វូបានគិតនោះគឺជាលុយដែលបានកាត់ចេញពីកាតធនាគារពិសេសរបស់គេដែលបានធ្វើឱ្យទៅធានឈីទុកសម្រាប់ដកលុយឱ្យលីងក័ចាយ យូរប៉ុណ្ណាហើយដែលគេមិនដែលឃើញធានឈីដកលុយចាយនោះទេ ទើបតែឃើញលើកនេះ។

អ្នកដែលដកលុយនោះចាយគឺលីងក័! គេបានយកកាតពីកាបូបរបស់ធានឈីច្រឡំព្រោះមិនបានមើលឱ្យច្បាស់លាស់ ឱ្យតែឃើញកាតក៏ដកយកភ្លាមទើបពេលគិតលុយវាក្លាយជាសញ្ញាដែលធ្វើឱ្យជីងហ្វូចាប់បាន និងដឹងពីទីតាំងភ្លាមៗ ។

នៅពេលដែលជីងហ្វូ និងលីហ្វុងបាននាំគ្នារត់ចូលទៅខាងក្នុងអគារក៏មានមនុស្សនៅខាងក្នុងបានរារាំងផងដែរ ប៉ុន្តែពួកគេស្រាប់តែឃើញមានមនុស្សឈុតខ្មៅមួយក្រុមបានចូលមក ហើយរារាំងមនុស្សនៅក្នុងអគារទាំងនោះចេញ ពួកគេមិនបានខ្វល់ទេថាក្រុមនោះមកពីណា សំខាន់ត្រូវឡើងទៅឱ្យទាន់ពេលវេលា កុំអីពួកគេនឹងស្តាយក្រោយអស់មួយជីវិត ព្រោះជួយក្មេងពីរនាក់នេះមិនទាន់ពេលវេលា។
ការដែលឃើញមនុស្សជាទីស្រឡាញ់កំពុងតែជួបគ្រោះថ្នាក់នៅចំពោះមុខធ្វើឱ្យពួកគេមានអារម្មណ៍ថាបេះដូងកំពុងតែត្រូវបានគេកំពុងយកកាំបិតមកកាត់ម្តងបន្តិចៗ។ នៅពេលដែលឮពួកគេនិយាយថា “ទិញលេងបែបនេះ” កាន់តែធ្វើឱ្យលីហ្វុង និងជីងហ្វូកាន់តែខឹងខ្លាំងជាងមុនទ្វេរដង អ្នកដែលខឹងខ្លាំងជាងគេគឺជីងហ្វូ។

សំឡេងរបស់ធ្លាក់បែកធ្វើឱ្យអ្នកកំពុងអង្គុយលត់ជង្គង់កាន់តែញ័រខ្លួន អង្គុយរួញខ្លួនចូលគ្នា។

កន្លះម៉ោងក្រោយមក

«ចាត់ការរួចរាល់អស់ហើយឬនៅ?» ជីងហ្វូឈរនិយាយទូរស័ព្ទនៅលើយ៉ខាងមុខជាមួយម៉េងឡុង ។
«ឯកសាររួចរាល់អស់ហើយយចៅហ្វាយ នៅតែស៊ីញ៉េញទទួល»
«ឱ្យលោករដ្ឋមន្រ្តី ស៊ីញ៉េជំនួសយើងទៅ យើងរវល់»
«បាទ»
«នាំមនុស្សរបស់យើងមកទីនេះផង»
«បាទ ចៅហ្វាយ»
បន្ទាប់ពីបិទទូរស័ព្ទ ម៉េងឡុងកាន់ឆ្ងល់ថា ជីងហ្វូស្លន់ស្លោរទិញអគារនេះធ្វើអីទាំងយប់? តម្លៃទ្វេជាមួយជាពីរ។ ម៉េង ឡុងឈប់ហើយក៏ចាប់ផ្តើមចេញដំណើរទៅរកលោករដ្ឋមន្រ្តីដែលជាអ៊ំប្រុសរបស់ជីងហ្វូ ។

ទោះពេលវេលាកន្លផុតទៅជិតមួយម៉ោងហើយក្តី ក៏មនុស្សទាំងពីរនាក់នោះមិនបានអនុញ្ញាតិឱ្យក្រោកនោះដែរ ហើយពួកគេក៏មិនហ៊ានក្រោកដូចគ្នា។

ជីងហ្វូរវល់ធ្វើអ្វីក៏លីហ្វុងមិនខ្វល់ ព្រោះពេលនេះគេយកគ្រឿងសម្រាប់ធ្វើម្ហូបរបស់លីងក័ និងធានឈីមកដាក់លើតុកណ្តាលបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ កំពុងតែចម្អិន ក្តៅៗហុយៗ ធ្វើឱ្យម្ចាស់របស់រមួលពោះ តែមិនហ៊ានកម្រើសខ្លួន បានត្រឹមលួចលេបទឹកមាត់ ។

អ្នកណាមិនឃ្លានខំអត់ហ៊ានញ៉ាំអីព្រោះតែចង់ញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចធ្វើដោយខ្លួនឯង ឥឡូវបែរជាមកលួចលេបទឹកមាត់បែបនេះទៅវិញ!

«អាហារឆ្អិនហើយ ឆាប់មកញ៉ាំមក....ជីងហ្វូ» លីហ្វុងនិយាយបង្អួសបន្តិចហើយសម្លឹងមើលមុខធានឈី ធ្វើឱ្យធានឈីសប្បាយចិត្តស្មានតែលីហ្វុងហៅទៅញ៉ាំ តែចុងក្រោយឮឈ្មោះជីងហ្វូក៏ខាំបបូរមាត់ជាប់ឈប់ត្រេកអរវិញភ្លាមៗ ។

«យើងមិនញ៉ាំទេ»
«កើតអី?» លីហ្វុងនិយាយបណ្តើរដួសម្ហូបដាក់ចានឱ្យបណ្តើរ។
«ទុកពោះ ព្រោះយប់បន្តិចមានម្ហូបពិសេសញ៉ាំ»មាត់និយាយតែសម្លឹងមើល លីងក័ដែលកំពុងអង្គុយអោនមុខចុះ ។
លីហ្វុងយល់ថាជីងហ្វូចង់សំដៅលើអ្វី ក៏ចាក់បណ្តោយតាម «ញ៉ាំបន្តិចទៅ ទើបមានកម្លាំងញ៉ាំម្ហូបពិសេស» បន្ទាប់មកក៏បែរទៅរកធានឈី «ឆាប់ទៅរៀបចំបន្ទប់ទៅ បន្តិចទៀតខ្ញុំទៅគេងនៅទីនោះ»
ធានឈីចង្អុលមុខខ្លួន ហាក់ដូចជាចង់មានន័យថា ឱ្យគេទៅសម្អាតបន្ទប់អញ្ចឹងឬ?
«ទៅសម្អាតទៅ ទាំងពីរនាក់នឹង ព្រោះក្នុងបន្ទប់កង្វក់ណាស់ ពួកខ្ញុំចូលចិត្តកន្លែងស្អាតៗ»

លីងក័លបលួចសម្លឹងមើលមុខជីងហ្វូ តែជីងហ្វូមិនបានសម្លឹងមើលមកវិញ។ លីងក័ស្ទុះក្រោកភ្លាមៗតែដោយសារអង្គុយយូរទើបធ្វើឱ្យស្ពឹកជើង ធ្វើឱ្យដួលត្រឡប់ទៅវិញតែបានធានឈីជួយទ្រ។ ប៉ុន្តែមានមនុស្សម្នាក់ស្ទុះមកលឿនជាងធានឈីទៅទៀត ពេលឃើញធានឈីជួយលើកក៏ត្រឡប់ទៅអង្គុយវិញយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ។
....
«វាទិញធ្វើស្អី ទាំងកណ្តាលយប់បែបនេះ? អគារនោះខ្ញុំឱ្យវាទៅមើល មិនទាន់បានមួយថ្ងៃស្រួលបួលផងវាចង់ទិញទៅហើយឬ?»
«ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែលលោកម្ចាស់ គាត់ស្រាប់តែ call មកបញ្ជាឱ្យទិញភ្លាមៗតម្លៃប៉ុន្មានក៏បានមិនខ្វល់ទេ»
«ចុះពេលនេះវានៅឯណា?»
«គាត់នៅក្នុងអគារនោះបាទ»
«ចុះមានអ្នកណានៅទីនោះទៀតទេ?»
«ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ តែថាមុននេះខ្ញុំឃើញកូនចៅរបស់លោកលីហ្វុងក៏នាំគ្នាទៅទីនោះដែរ»
«ពួកអាពីរក្បាលនេះវានៅជាមួយគ្នា កន្លែងណាក៏រលាយហិនហោចដែរ ចុះក្មេងៗពីរនាក់នោះ?»
«ខ្ញុំមិនទាន់ឃើញពួកគាត់ទៅដល់ផ្ទះវិញទេ»
«ចាំបន្តិច» លោករដ្ឋមន្រ្តីលើកទូរស័ព្ទទាក់ទងទៅនរណាម្នាក់ ។

«លោកអ៊ំមានការអី?»
«ក្មេងៗនៅឯណា?»
«នៅជាមួយពួកខ្ញុំ»
«អ៊ឹម!» គាត់ស្តាប់តែប៉ុណ្ណឹងហើយក៏បិទទូរស័ព្ទ។
«ឯងឆាប់ទៅធ្វើឯកសារថ្មីមកហើយដូរឈ្មោះផង»
«ដូរឈ្មោះ? ដាក់ឈ្មោះអ្នកណាបាទ?»
«ដាក់ឈ្មោះអ្នកទទួលម្នាក់នេះ» គាត់ហុតកាតមួយ ជាមួយឯកសារមួយដុំទៅឱ្យម៉េងឡុង។
ម៉េងឡុងឃើញឈ្មោះហើយក៏ញញឹម រួចក៏ប្រញាប់ទៅធ្វើឯកសារម្តងទៀតយ៉ាងលឿន។
....
«រៀបរួចហើយឬនៅ?» លីហ្វុងដើរមកអើតមើលនៅក្នុងបន្ទប់។
«រួចហើយ» ធានឈី
«បើរួចហើយប្រញាប់ចេញមក»
«ទៅណា?»
លីហ្វុងមិនមាត់តែចាប់ទាញធានឈីចូលក្នុងបន្ទប់មួយទៀតដែលវានៅទល់មុខនោះ។

«អេ បងយកធានឈីទៅណា»លីងក័ស្រែកសួរលីហ្វុង។
«....» លីហ្វុងមិនតប ហើយទាញទ្វារបន្ទប់បិទភ្លាមៗ ។

លីងក័បែរខ្លួនត្រឡប់មកវិញក៏បុកជាមួយជញ្ជាំងថ្មមួយដុំដែលរឹងកម្រឹស«អុ!»
«ខ្ញុំចង់ដឹងហើយថា ទីនេះមានអ្វីល្អបានជាឯងមកគេងនៅទីនេះ»
«ចង់ដឹងក៏នៅខ្លួនឯងទៅ»
«ខ្ញុំចង់នៅជាមួយម្ចាស់បន្ទប់»

20/07/2026

«ប្រាប់មកបន្ទប់នៅឯណា?»ជីងហ្វូ
«បន្ទប់អី?» ពេលនេះភ័យដល់ថ្នាក់ភ្លេចភ្លាំងអស់ទៅហើយ
«ចុះឯងមកទីនេះ ធ្វើអី? បើមិនមែនមកបើកបន្ទប់ស្នាក់នៅ? មកធ្វើអី?»
«បើកបន្ទប់ៗ និយាយឱ្យគួរសមជាងនេះបន្តិចបានទេ?»
«ម៉េចបានមិនគួរសម?»
«ធ្វើដូចខ្ញុំមកបើកបន្ទប់... »
«.....គេងជាមួយមនុស្សប្រុសមែនទេ?»

____
ម៉ាក់ : ត្រូវហី ធានឈី មិនប្រុស? វាមែនស្រីផង

19/07/2026

របស់អីក៏ដោយខំការពារណាស់ បាត់ណាស់ អញ្ចឹងទាល់យកម៉ាក់លីងមកចងទុកនៅផ្ទះខ្ញុំបានអត់បាត់

19/07/2026

បាត់មួយអាទិត្យ មកវិញចុងភាគស្លន់ទៀត! អ្នកណាយកម៉ាក់ខ្ញុំទៅ?

NingNing

02/08/2026

27/07/2026

27/07/2026

25/07/2026

23/07/2026

22/07/2026

21/07/2026

20/07/2026

19/07/2026

19/07/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request