05/04/2026
பிரான்ஸ் தேசத்திலிருந்து வந்த ஒரு அழைப்பு…
தூரத்தில் இருந்தாலும்…
ஒரு தாயின் அன்பு மட்டும்
இதயத்திற்கு மிகவும் அருகில் இருந்தது…
“அவள் என் மருமகள் இல்லை…
என் வீட்டின் மகள்…”
என்று அன்போடு கூறிய அந்த அம்மா…
அந்த வார்த்தைகள் வெறும் சொற்கள் இல்லை…
ஒரு உண்மையான இதயத்தின் வெளிப்பாடு…
அந்த அன்பை…
பரிசுகளாக மாற்றி
யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்த அவளிடம் அனுப்பினார்…
ஒரு இனிய பிறந்தநாள் கேக்…
சாக்லேட் பொக்கே…
மலர்களால் நிரம்பிய அன்பு…
ஒரு டெடி…
சின்ன சின்ன நினைவுகளுடன் வந்த பரிசுகள்…
ஒவ்வொன்றிலும்…
ஒரு தாயின் இதயத் தொட்டு…
“யார் அனுப்பியது…?”
என்று நாங்கள் சிரித்துக் கேட்ட போது…
அந்த ஒரு நொடி…
அவளின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின…
குரல் தடுக்கத் தடுக்க…
அவள் சொன்னாள்…
“இது… என் அத்தையார்…”
அந்த ஒரு வார்த்தையில்…
ஒரு உறவு இல்லை…
ஒரு உயிர்… ஒரு பாசம்… ஒரு தாய்மை…
புகைப்படத்தை கையில் எடுத்த அந்த நொடி…
அவள் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை…
கண்ணீர் துளிகள்…
அவள் இதயத்தின் மொழியாக மாறின…
“நான் மருமகள் இல்லை…
அவருக்கு ஒரு மகள்…”
என்று கண் கலங்கியபடி கூறிய அந்த வார்த்தைகள்…
அங்கே இருந்த எங்களை கூட நெகிழ வைத்தது…
ஒரு பக்கம்…
மாமியார் – மகளாக ஏற்றுக் கொண்ட அன்பு…
மற்றொரு பக்கம்…
மருமகள் – இரண்டாவது தாயாக ஏற்றுக் கொண்ட பாசம்…
இது ஒரு சாதாரண உறவு இல்லை…
இது ஒரு அரிய பந்தம்…
தூரம் இருந்தாலும்…
இதயங்கள் இணைந்திருந்தால்…
அன்பு எப்போதும் அருகில் தான்…
