28/01/2026
FAMINTINANA NY TOKO 59.
Ny Toko faha-59 (1 Samoela 8–12) dia manazava ny antony nifindran’i Israely avy amin’ny fitondrana teo ambany fahefan’Andriamanitra mivantana ho amin’ny fanjakana tantanan'ny Mpanjaka, ny fomba nifidianana an’i Saoly ho mpanjaka, ary ny lesona ara-panahy nampitain’i Samoela ny amin'ny vokatry ny faniriana ho “tahaka ny firenena hafa”.
Tamin’ny voalohany, i Israely dia notantanan’Andriamanitra mivantana: ny mpitsara sy ny mpitarika dia tsy nanao lalàna vaovao fa nampihatra ny lalàn’Andriamanitra fotsiny. Rehefa nandeha anefa ny fotoana, dia naka tahaka ny fomba fiainan’ny firenena manodidina azy i Israely, nisy fisarahana teo amin’ny samy foko, ary nihena ny fahatokisany an’Andriamanitra. Rehefa antitra i Samoela ary hita fa nanao kolikoly sy nanao fitsarana tsy ara-drariny ny zanany lahy, dia noararaotin’ny loholona ho antony hangatahana mpanjaka izany. Takatr’i Samoela anefa fa tsy fanovana ara-pitantanana fotsiny no tadiavin’ny vahoaka, fa fandavana ny fitondran’Andriamanitra mivantana.
Nandidy an’i Samoela Andriamanitra hanaiky ny fangatahan’ny vahoaka, nefa hananatra azy ireo mialoha. Nasehon’i Samoela mazava ny vokatry ny fanjakana mpanjaka: fanangonana miaramila an-tery, asa an-terivozona, fakàna ny fananan’ny olona, hetra mavesatra, ary farany, faneriterena izay tsy ho mora foanana intsony. Na teo aza izany rehetra izany, mbola nikiry ny vahoaka satria te hanana mpanjaka izy mba ho hita ho matanjaka sy hitovy amin’ny firenena hafa, maneho ny fiantraikan’ny fireharehana sy ny fitiavana hanaraka izao tontolo izao amin’ny fanapahan-kevitra politika.
Andriamanitra dia nifidy an’i Saoly, izay nety tamin'ny mason’ny olona noho ny bika aman’endriny, na dia mbola marefo aza ny fahamatorany ara-panahy. Ny fiantsoana azy dia naseho tamin’ny zava-nitranga voalahatra mialoha (ny fitadiavana ny biby very), ny fanosorana azy mangingina nataon’i Samoela, ary famantarana maromaro nanaporofo fa niasa taminy ny Fanahin’Andriamanitra. Nambara ampahibemaso tamin’ny antsapaka i Saoly, na dia mbola nisy aza ny fanoherana. Tsy nanery ny fahefany izy fa niverina niaina fiainana tsotra, niandry an’Andriamanitra hampiorina ny toerany.
Nohamafisina ny maha-mpanjaka an’i Saoly nandritra ny krizy lehibe iray: ny fanafihan’ny Amonita an’i Jabesy-Gileada. Rehefa feno ny Fanahin’Andriamanitra i Saoly, dia nanangona ny vahoaka izy, nandresy tamin-kery, ary naneho fanetren-tena tamin’ny fanomezam-boninahitra an’Andriamanitra sy ny fandavana hamaly faty ireo nanohitra azy. Tao Gilgala no nanamafisana ofisialy ny fanjakana, tamin’ny alalan’ny fanompoam-pivavahana sy fifaliana lehibe.
Farany, nanao lahateny famaranana i Samoela. Nambarany ny fahamarinany manokana, notantarainy indray ny tantaran’i Israely sy ny famonjen’Andriamanitra tany aloha, ary nasehony fa fahotana lehibe ny fangatahana mpanjaka. Nohamafisin’Andriamanitra izany tamin’ny alalan’ny orana sy kotro-baratra tsy nampoizina tamin’ny fotoam-pijinjana, ka natahotra sy niaiky ny fahotany ny vahoaka. Nampahery azy ireo anefa i Samoela fa vonona hamela heloka Andriamanitra raha mibebaka amin’ny fo manontolo izy ireo. Nampanantena izy fa mbola hivavaka sy hampianatra azy hatrany, nefa nampitandrina fa raha mitoetra amin’ny ratsy ny vahoaka dia ho ringana miaraka amin’ny mpanjakany.