08/10/2026
7 ХОНОГИЙН ДАРАА МОРЬ НЬ ҮХЖЭЭ...ХАРИН ОРНООСОО БОСОЖ ЧАДДАГГҮЙ ӨВГӨН АЛХААД ЭХЭЛСЭН БАЙВ...
Содном өвгөн хэдэн жилийн турш бөөр, давсагны хүнд өвчинд шаналж, өдөр ирэх тусам амьдралын гал нь бөхөж байлаа. Урьд нь уул хад шиг нуруутай, морьтойгоо салхи сөрөн давхидаг байсан тэр эр одоо хөнжил дотроо хатсан мөчир шиг хатингардан хэвтэнэ. Нуруу нь орондоо шигдэж, хоёр сувээ нь бараг ясандаа тултал цоорсон мэт болжээ. Өдөр болгон шаналлын дуу алдах нь гэрийн модон хананд цуурайтаж, шөнө болохоор амьсгал нь хүртэл тасалдах гэж буй мэт сөөнгөтөн сонсогдоно.
Хүүхдүүд нь ээлжилж сахина. Халуун жин тавина, эм уулгана, аймаг, хотын эмч нарт үзүүлнэ. Ардын эмчилгээ, европын эмчилгээ гээд оролдож үзээгүй арга үлдсэнгүй. Гэвч өвгөний бие дээрдэхийн оронд улам дордсоор, эцэстээ орноосоо өндийх ч тэнхэлгүй болжээ. Гэрийнхэн нь нэгэнт найдвараа алдаж эхэлсэн байв. Хүн бүрийн харцанд “одоо хэд хоног л үлдсэн байх” гэсэн дуугүй гуниг нуугдана. Хашааны гадна морьд янцгаах ч гэр дотор амьдралын чимээ бараг тасарчээ. Тийм нэг бүрхэг өдөр хүүгийнх нь эртний анд гэнэт ирэв. Хаалга саван орж ирсэн тэр эр өвгөнийг хараад хэсэг чимээгүй зогсов. Амьд хүн гэхээсээ илүү үхэлтэй зэрэгцэн хэвтэж буй нэгнийг харсан мэт царай нь барайжээ.
Удалгүй тэр санаа алдсанаа,
- Ингэж бууж өгч болохгүй ээ. Эмнэлгийн арга барагдсан байж магадгүй. Гэхдээ энэ хорвоод бүхнийг ном судар тайлбарладаггүй юм. Миний сайн танил нэг хүн бий. Хэрэв тэр зөвшөөрвөл сүүлчийн найдвар болж мэднэ. Машинаа асаагаад явъя гэв. Өөр арга үлдээгүй байсан тул хүү нь эргэлзсэнгүй. Тэр өдрийн үдээс хойш нар баруун тийш налж эхлэх үед гэрийн гадаа машин ирж зогсов. Тоос манарсан замаар бууж ирсэн хүнийг анх хараад л...
🟠Үргэлжлэлийн эндээс уншаарай👇👇
https://khatun.instant.mn/post/mtlwkyuq