13/09/2026
Met een gezin van vijf drie weken op vakantie gaan en maar twee koffers meenemen... dat betekent één ding: wassen. Alleen, we waren in Japan.
Gelukkig bestaat Google Lens. Snel hadden we de Japanse tekst op de wasmachine vertaald. Er verscheen een tijd op het scherm en wij dachten: mooi, dan gaan we iets anders doen.
Precies op tijd kwamen we terug. De was in de droger, twee muntjes erin (meer hadden we niet) en snel nog even douchen. Tenminste... dat was het plan. Dat 'even' duurde nét iets te lang. Mijn man liep een paar minuten na de eindtijd het washok binnen. Op de droger stond nog 45 minuten. Dus hij dacht: óf we hadden de tijd verkeerd gelezen, óf de droger was opnieuw begonnen.
Na nog eens 45 minuten gingen we kijken. Maar... dat was helemaal onze was niet.
Onze kleding was verdwenen. We zochten overal. In alle manden. Achter alle machines. Niets. Uiteindelijk maar naar de receptie. Daar stonden onze kleren. In zakken. En nog een beetje nat.
In Japan vonden ze het heel normaal. De droger was klaar. Wij waren niet op tijd. Dus hadden ze onze was eruit gehaald, zodat de volgende gast verder kon. Terwijl ik daar met onze zakken was onder mijn arm terugliep, dacht ik aan hoe anders Gods geduld is.
Wij zijn zo vaak te laat. We vergeten te bidden. We raken afgeleid. Maar God zet ons niet aan de kant omdat wij niet precies op tijd zijn. Hij wacht op ons.
"De HEER is genadig en liefdevol, geduldig en groot van trouw." – Psalm 145:8
Dat betekent niet dat tijd onbelangrijk is. Juist kinderen hebben ritme nodig. Vaste momenten waarop ze weten: nu eten we, nu gaan we slapen, nu bidden we samen.
Niet omdat God een strak schema nodig heeft, maar omdat wij Hem in de drukte zo makkelijk vergeten. Misschien is dat wel één van de mooiste lessen van geloofsopvoeding: dat we steeds weer mogen terugkeren naar God. En als we een keer "te laat" zijn? Dan mogen we weten dat God met open armen op ons wacht. Zijn liefde is niet afhankelijk van onze timing.
Liefs, Aisha
