13/10/2026
Alternatif kültürün de kendi ana akımı var galiba. Kendi sosyal çevresi, görünmez hiyerarşileri, kabul görme kriterleri, hatta küçük statü sembolleri…
Bağımsız üretim, kolektivizm, dayanışma… Yaratıcı çevrelerin en sevdiği kavramlar. Hepsi çok güzel. Yalnız bazen bu kavramların etrafında öyle küçük sosyal cemaatler oluşuyor ki insan alternatif bir kültür mü yaratılıyor, yoksa yeni bir seçkinler kulübü mü kuruluyor, emin olamıyor.
Özellikle herkesin çok özgürlükçü, çok kapsayıcı olduğu ama nedense herkesin herkesi pek de kapsamadığı ortamlar epey ilginç.
Pop-up marketlerde bunun farklı örneklerine rastlıyoruz. Temasına, yaklaşımına, yarattığı atmosfere bayıldığımız organizasyonlar var. Bir de o güzel ortamların içinde kendi küçük sosyal hiyerarşilerini kuran bazı markalar.
Elbette organizasyon tarafında da işin muhtevasıyla pek ilgilenmeden yalnızca popülerliğinden faydalanan, kavramların içini boşaltan örnekler yok değil. Onlar ayrı mesele zaten.
Kim daha niş, kim daha artsy, kim daha az ticari, kim hangi çevreden? Bir noktadan sonra estetik tercihler kültürel sermayeye, sosyal mesafe de seçkinlik göstergesine dönüşebiliyor.
İnsanların bazen neyi sevdiklerinden çok neyi küçümsediklerini göstererek kendilerine bir aidiyet alanı yaratması da işin ilginç tarafı.
Oysa minimalizm üstünlük belgesi, nişlik kalite sertifikası değil. Renkli, mizahi, erişilebilir bir tasarım da daha az yaratıcı değil.
Dayanışmanın yalnızca kendi tayfasıyla sınırlı kalması da ayrıca ironik. Yanından geçen yeni bir kadın girişimciye merhaba demekten imtina edip dayanışmadan söz etmek mesela.
Kimse herkesle arkadaş olmak, her işi beğenmek zorunda değil de temel nezaket için aynı sosyal çevreden olmak da gerekmiyor sanki?🐥
Alternatif olmakla kendini ayrıcalıklı sanmak arasında tatlı bir çizgi var. Bazen eski hiyerarşilerin yalnızca daha estetik versiyonlarını yaratıyoruz.
Sonuç olarak: Evet canım, bir sensin artsy. 🫵
Bir de hayır, basın açıklaması yazmayı özlemedim. 🙇🏼♀️