Dhamma Wisdom - ဓမ္မအသိ

29/05/2026

28/05/2026

ကံအကျိုးပေး

#တရား

27/05/2026

အပိုင်း (၃)

27/05/2026

ရှင်မဟာမောဂ္ဂလန်နှင့် နဂါးမင်း အပိုင်း(၂)
#တရား

26/05/2026

ရှင်မဟာ မောဂ္ဂလန်နှင့် နဂါးမင်း အပိုင်း (၁)

#တရားစကား

25/05/2026

နုတ်၏ အစွမ်း

#တရားဓမ္မ

25/05/2026

မနာလိုမှု
#တရားတော်များ

03/05/2026

တစ်ခါက… လူတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူက အမြဲတမ်း တခြားသူတွေကိုပဲ ကြိုးစားချစ်ပေးနေတတ်တယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမဆို မပျက်ကွက်အောင် လိုက်လျောတတ်ပြီး၊ သူ့အတွက်တော့ အချိန်မပေးတတ်ဘူး။

တစ်နေ့မှာ သူချစ်ခဲ့တဲ့လူတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်သွားကြတယ်။ တချို့က မတန်ဖိုးထားဘူး၊ တချို့က မနားလည်ဘူး။ သူကတော့ “ငါမလုံလောက်လို့ပဲ ဖြစ်မယ်” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြစ်တင်နေတုန်းပဲ။

တစ်ည… တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး သူမေးလိုက်တယ်—
“ငါဘယ်လောက်ကြာလဲ… ကိုယ့်ကိုယ်ကို မချစ်ဘဲ နေခဲ့တာ?”

အဲ့ဒီမေးခွန်းက သူ့ဘဝကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့တယ်။

နောက်တနေ့ကစပြီး သူ စတင်ပြောင်းလဲတယ်။
ကိုယ့်အမှားတွေကို မပြစ်တင်တော့ဘူး။
စိတ်ပင်ပန်းရင် အနားယူတတ်လာတယ်။
မတန်တဲ့နေရာတွေမှာ ကိုယ့်ကို မပေးတော့ဘူး။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့… သူသဘောပေါက်လာတယ်—
သူလိုအပ်ခဲ့တာ အခြားသူရဲ့အချစ်မဟုတ်ဘူး… ကိုယ့်ကိုယ်တိုင်ရဲ့အချစ်ပဲ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ။

အခုတော့ သူ မကြောက်တော့ဘူး—
ဘယ်သူမှ မရှိသေးလည်း အဆင်ပြေတယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့… သူ့ဘဝထဲမှာ သူကိုယ်တိုင်ရှိနေပြီ။

တကယ်တော့…
ဘဝတစ်လျှောက်လုံး မင်းနဲ့အတူ အမြဲရှိနေမယ့်သူတစ်ယောက်ရှိတယ်—
သူက ဘယ်သူမှ မဟုတ်ဘူး… မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ။