18/05/2026
I.
Kader kan kaybetmeye başladığında, bunun sebebi ölümün yeni bir roman yazmak için kaderin kanını kullanmasıydı. Lavin, hayatının son sayfasında olduğunu hissediyordu. Fakat son sayfanın onu yeni bir romanın başlangıcına götüreceğinden bihaberdi. Kardelen’in, ardında soru işaretleri bırakan ölümüyle, Lavin de Kardelen’in abisi Kartal da bir kumar masasına oturdular.
Her şey bir ölümle başladı.
Ölüm, nefreti takip etti.
Nefret, intikamı körükledi.
Ve aşk, hepsini alaşağı etti…
II.
Kar şiddetle yağmaya başladığında ve yıldızlar gökyüzündeki pusun içinde kaybolduğunda,
bunun sebebi kış dönencesinin başlamış olmasıydı. Kan kaybeden beyaz bir at,
yağan karın altında karanlığa doğru son sürat koşmaya başladı.
Katili bulmaya bir adım daha yaklaşan Lavin ve Kartal,
her geçen gün daha tehlikeli bir oyunun içine çekiliyorlardı.
Her şeylerini kaybettiklerinden ve artık kaybedecek hiçbir şeyleri olmadığından emin olan ikili, aslında kaybedecekleri çok büyük bir şeyin varlığını keşfetmeye başladıklarında, aşk artık görmezden gelemeyecekleri kadar şiddetli ve karanlıktı. Lakin Kartal’ın bilmediği bir şey vardı, kaybetme korkusu ikinci kez kapısını çalacaktı.
Bir tabutun içinde iki beden ve bir de kardelen…
III.
Ve kuğu, göle bir ceset bıraktı.
Kartal ve Lavin, Kardelen’in katilinin adını nihayet öğrendiklerinde o isim geleceğe zehir gibi yayıldı. Gerçek, onları özgür bırakmadı; aksine daha dar bir kafese kilitledi.
Artık ne kaçacak yer vardı ne de kaybedecek başka bir şey. Lavin’in elleri titremese de içinde bir şey geri dönülmez biçimde değişmişti. Kartal ise kardeşinin intikamını almak isterken kendi ruhunu masaya koymuştu; kazanırsa Lavin’i, kaybederse kendini sonsuza dek yitirecekti...
IV.
Ölüm çiçeği, geceyi ikiye bölen bir zarafetle açtı.
Gecenin son perdesi açıldığında herkes kendi payına düşen karanlıkla yüzleşir.
Zaman, Lavin ve Kartal’ın izlerini takip etmekten yorulmuştu; artık onları başka bir eşiğe sürüklemek için nefesini tutuyordu.
Kartal ile Lavin, son oyunun ilk hamlesini yaptılar. Aklın sınırlarını zorlayan o oyun, sonunda deliliğin kapısını aralamıştı.
Gökyüzünde bir yıldız parlar,ve muhakkak bazı insanlar
toprağa çiçekten daha yakındır.
