04/02/2025
Qaranlıq Sirlər – 4-cü Gün
Arxamda soyuq bir axın hiss etdim. Dərim üşəndi. Bütün bədənim gərilmişdi, sanki olduğum yerə mıxlanmışdım. Pəncərədəki kölgə yavaş-yavaş geri çəkildikcə, onun arxasında başqa biri görünürdü.
Bu dəfə siluet aydın idi.
O mənə baxırdı.
Təkcə gözlərini görürdüm – parlaq, işıqsız iki qara boşluq. Sanki içinə baxsan, heçliyə düşərsən.
Boğazım qurumuşdu. Nəfəs almağı unutmuşdum. Əllərim soyuq tər içində idi. Bu şeyin insan olmadığına artıq əmin idim.
Amma ən dəhşətlisi…
O, mənim özümə bənzəyirdi.
Pəncərənin digər tərəfindəki varlıq mənim üz cizgilərimə sahib idi, amma tam yox... sanki bir şeylər düz deyildi. Üzümün qırıq bir nüsxəsi kimi idi. Başım bir az əyilmiş, dərim solğun və gərgin, gözlərim isə… boş.
Öz-özümə pıçıldadım: Bu, necə ola bilər?
Əgər o, mən idimsə… mən kim idim?
Birdən, pəncərənin şüşəsi cırıldadı.
O hərəkət etməyə başladı. Yavaş-yavaş, qətiyyətlə əllərini pəncərənin şüşəsinə qoydu.
Barmaqları mənimkilərdən uzun idi. Dırnaqları isə… çox iti.
Baxışlarımız toqquşdu.
O, dodaqlarını tərpətdi. Amma səs çıxmadı.
Yenidən tərpətdi. Daha aydın gördüm.
O, nəsə deyirdi.
Dodaq hərəkətlərini izlədim… və oxumağa çalışdım.
“Gəl… buraya…”
İçimi ölümcül bir qorxu bürüdü. Artıq dayana bilməzdim. Geri çəkildim. Otaq qaranlıq idi, amma pəncərədən gələn zəif ay işığı hər şeyi aydın göstərirdi.
O, mənə tərəf əyildi. Əllərini şüşəyə sürtərək yavaş-yavaş üzünü yaxınlaşdırdı.
İndi tam qarşı-qarşıya idik.
Birdən telefonum titrədi!
Qışqırıb yerə yıxıldım. Telefon əlimdən düşdü, ekran işıqlandı. Eyni nömrədən yenə mesaj gəlmişdi.
Əl-ayağım titrəyirdi. Mesajı açdım.
Cəmi iki söz yazılmışdı:
“Aynaya bax.”
Yox…
Başımı yellədim. Yox, yox, yox…
Amma bilməli idim. Mən… aynada nə görəcəyimi bilməli idim.
Ürəyim partlayacaqmış kimi döyünürdü. Başımı yavaşca sağ tərəfə çevirdim… və otağımın küncündəki aynaya baxdım.
Və orada… mən yox idim.
(Sabah davamı gələcək...)