04/01/2026
2021 was het jaar dat we Lili verwachtten.
Ik weet nog dat deze shoot zó moeilijk was. Ik twijfelde om het te doen, omdat mijn hart zo zwaar aanvoelde.
Gelukkig had ik mijn lieve vriendin, Kaat .be, die me wat pushte en toch enkele foto’s voor me maakte tijdens een wandeling.
De foto’s zijn confronterend, vind ik. Je kan de pijn op mijn gezicht aflezen en toch was dit kindje ook zó welkom.
2021 startte heftig. Nét als het jaar voordien.
Het was bijna 1 jaar zonder Mil.
Het was uitkijken naar de komst van Lili, met een klein hartje maar ook met hoop en blijheid dat ze er bijna was.
Het was ook afscheid nemen van mijn papa. Hij stierf na jaren vechten tegen kanker.
Een makkelijke relatie was het niet, maar afscheid nemen vond ik erg belangrijk. Hij legde nog 1x zijn hand op die dikke buik, maar heeft ons meisje niet meer kunnen ontmoeten.
Wat een rollercoaster was het toen, als ik er nu over nadenk..
Het was 1u rijden naar de palliatieve afdeling, met een buik die op ontploffen stond en bekkeninstabiliteit waardoor het ook pijn deed om lang te blijven zitten.
Het was angst om ziek te worden want er was opnieuw een corona opstoot met alle maatregelen van toepassing bij de bevalling.
Het was bang zijn om te bevallen op een verdrietige dag. Ik wou niet dat de geboorte van ons dochtertje gepaard ging met een sterfdag.
Het waren duizend emoties door elkaar, want er was nog zoveel te zeggen maar was dit dan het moment?
Het was een telefoontje krijgen dat hij er niet meer was en er niet meer naar toe kunnen gaan.
Het was niet aanwezig kunnen zijn op de begrafenis.
Het was herbeleven van de dood van Mil.
Zo’n woelige periode, alles bij mekaar.
En elk jaar beleef ik het opnieuw. Niet altijd even intens. Maar het sluimert wel op de achtergrond en het kruipt in de kleren.
We zijn er bijna, aan die 7 januari. Vanaf dan wordt alles weer lichter in m’n hoofd en kijk ik weer vooruit.
