17/09/2025
Johnny Verkuringen : 𝗜𝗻 𝘄𝗲𝗹𝗸𝗲 𝘄𝗲𝗿𝗲𝗹𝗱 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝘃𝗼𝗼𝗿𝘁𝗮𝗮𝗻?
Vanaf 1 januari 2027 mag er in België niet meer gerookt of gev**et worden op terrassen.
Buiten, in de open lucht, waar niemand verplicht is naast iemand te gaan zitten die rookt. Horeca Vlaanderen spreekt van “een donkere dag”. De waarheid is nog veel harder: dit is een zwarte bladzijde in onze vrijheid.
𝗗𝗲 𝘀𝘁𝗮𝗮𝘁 𝗱𝗶𝗲 𝗯𝗲𝘀𝗹𝗶𝘀𝘁 𝗵𝗼𝗲 𝗷𝗶𝗷 𝗯𝘂𝗶𝘁𝗲𝗻 𝗮𝗱𝗲𝗺𝘁
We leven in een land waar de overheid zich tot in de kleinste details bemoeit met het leven van burgers. Roken of v**en in de buitenlucht? Verboden. Alsof lucht eigendom is van de staat. Alsof een sigaret op een terras een groter gevaar vormt dan de files, de stikstof, de fabrieken of het fijnstof dat we dagelijks inademen.
Dit gaat niet meer over gezondheid. Dit gaat over macht, betutteling en controle.
𝗗𝗲 𝗵𝘆𝗽𝗼𝗰𝗿𝗶𝘀𝗶𝗲 𝗶𝘀 𝘇𝗶𝗲𝗸𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸
Alcohol: vloeit rijkelijk in cafés en op terrassen. De grootste oorzaak van verkeersdoden en geweld, maar onaantastbaar, want het brengt accijnzen op.
Drugs: wiet wordt openlijk gerookt in parken en op festivals, cocaïnegebruik viert hoogtij in het uitgaansleven, xtc en ketamine circuleren alsof het snoepjes zijn. De overheid weet het, ziet het, maar krijgt het totaal niet onder controle.
Vapen: wereldwijd erkend als minder schadelijk, maar gemakshalve verboden in dezelfde adem, want nuance kost inspanning.
Dus roken en v**en op een terras wordt aangepakt, terwijl de echte problemen ongemoeid blijven. Schijnheiligheid in zijn puurste vorm.
𝗢𝗻𝗱𝗲𝗿𝗻𝗲𝗺𝗲𝗿𝘀 𝗴𝗲𝘀𝗹𝗮𝗰𝗵𝘁𝗼𝗳𝗳𝗲𝗿𝗱
De horeca, al murw geslagen door btw, belastingen, energieprijzen en personeelstekorten, wordt nu opnieuw in de tang genomen.
De cafébaas die ooit nog wat klanten aantrok met een gezellig terras, mag voortaan politieagent spelen voor de staat. Rookt iemand toch? Dan ruzie, boetes, klanten kwijt.
Politici hebben geen idee wat het is om een zaak te runnen, maar leggen wel regels op die het voor kleine ondernemers onmogelijk maken.
𝗩𝗿𝗶𝗷𝗵𝗲𝗶𝗱 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁 𝘀𝘆𝘀𝘁𝗲𝗺𝗮𝘁𝗶𝘀𝗰𝗵 𝘂𝗶𝘁𝗴𝗲𝗴𝗼𝗺𝗱
Vandaag gaat het om roken en v**en. Morgen om een pintje te veel, een hamburger met te veel vet, of muziek die te luid klinkt. Alles wat afwijkt, alles wat “ongezond” of “ongepast” is, wordt stap voor stap verboden.
Een overheid die drugsgebruik laat ontsporen in onze steden, maar burgers en ondernemers op een terras kleineert en criminaliseert — dat is geen overheid meer, dat is een karikatuur.
𝗘𝗲𝗻 𝗹𝗮𝗻𝗱 𝘇𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗮𝗱𝗲𝗺𝗿𝘂𝗶𝗺𝘁𝗲
We zijn terechtgekomen in een samenleving waar alles verboden wordt wat niet past in de steriele droom van een paar moraalridders. Waar een terras geen plek meer is voor vrijheid en ontspanning, maar een verlengstuk van overheidscontrole.
En ondertussen? Criminaliteit, drugsgebruik en georganiseerde bendes floreren. Politici kijken weg, maar halen wel hun grote heldendaden boven: “roken op terrassen verboden!”
𝗧𝗼𝘁 𝘀𝗹𝗼𝘁
Dit rookverbod is niet de overwinning van de gezondheid, maar het symbool van een land dat zijn vrijheid verliest en zijn hypocrisie viert.
De overheid kan drugs niet controleren. Ze kan geweld niet indammen. Ze kan haar eigen begroting niet op orde houden. Maar ze heeft wel de arrogantie om burgers te verbieden een sigaret of v**e te gebruiken in de buitenlucht.
De vraag is dan ook dodelijk scherp:
𝗜𝗻 𝘄𝗲𝗹𝗸𝗲 𝘄𝗲𝗿𝗲𝗹𝗱 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝘃𝗼𝗼𝗿𝘁𝗮𝗮𝗻?
Een wereld waar drugs vrij spel krijgen, maar een terrasroker wordt behandeld als een crimineel.
