30/09/2026
Er zijn mensen die een chalet huren.
En er zijn mensen die er een wereld van maken.
Anastasia deed het laatste.
Tweeënhalf jaar geleden wandelde ze De Vrije Met binnen. Ze keek rond tussen al wat oud, vreemd, mooi, vergeten en vol verhalen was en herkende iets. Misschien zichzelf.
Niet veel later kreeg chalet 27 een naam: l’Ô-Case.
Er verscheen een samoeraiharnas. Een mummie. Schatten uit alle windstreken. Voorwerpen waarvan je soms niet wist wat ze waren, laat staan waarom je ze absoluut mee naar huis wilde.
Dat was l’Ô-Case. Geen winkel. Eerder een paspoort zonder grenscontrole.
En midden tussen dat alles: Anastasia. Met haar lach. Haar verhalen. Haar Franse zwier. Soms een traan. Soms een lied. Altijd een beetje avontuur.
Nu gaat de deur van chalet 27 dicht. Dat doet iets. Maar misschien hoort ook dat bij een plek als De Vrije Met. Hier proberen we oude dingen een nieuw leven te geven. Soms geven mensen ook zichzelf een nieuw leven.
Anastasia kiest voor haar kinderen, voor nieuwe plannen en voor een nieuwe liefde: kruiden, planten en het vak van herborist.
Van een mummie naar geneeskrachtige kruiden. Wie even nadenkt, ziet de lijn. De Egyptenaren wisten het al. En ergens fluistert ze al over een heksenatelier. Sommige verhalen eindigen duidelijk niet wanneer een chalet sluit.
Merci, Anastasia.
Voor l’Ô-Case.
Voor de verwondering.
Voor het buitenbeentje zijn tussen alle buitenbeentjes.
Voor de lachbuien, de tranen, de zang en de verhalen.
Voor tweeënhalf jaar bewijs dat De Vrije Met uiteindelijk niet draait om wat hier te koop staat. Maar om wie hier blijft hangen.
Chalet 27 gaat dicht.
Jij niet.
Tot gauw, Anastasia.