Authentic Only

10/08/2023

💯 Authentic or money back.
Message for more details 😊

09/26/2023

Beautiful medium lady Dior 😍
In very good condition 👍
Guarantee authentic 💯
Retails price almost 10K
Make it yours only 4200 CAD
Inbox for more details 😊

09/26/2016

09/23/2016

“ បេះដូងអ្នកលេង”

សីលាកំពុងឈរនិយាយទូរស័ព្ទនៅមុខសាលាសុខៗស្រាប់តែបក្សពួកបងធំប្រចាំសាលាមួយក្រុមជិះម៉ូតូមកឈប់មុខនាងពីរបីគ្រឿង ហើយម្ចាស់ម៉ូតូធំគឺ វីតដែលជាអ្នកនៅមុខគេ គឺបានឈប់នៅមុខនាងតែគេបានកញ្ឆក់ទូរស័ព្ទចេញពីដៃសីលា ដែលកំពុងនិយាយធ្វើឱ្យនាងលោះព្រលឹងនិយាយមិនចេញបានត្រឹមតែស្រឡាំងកាំងជាមួយមិត្តនាងដែលឈរជាមួយនាង ៖
វីត ៖ សុំខ្ចីទូរស័ព្ទប្រើមួយភ្លែត! (វីតចុចបិតទូរស័ព្ទដែលកំពុងសន្ទានាជាមួយសីលារួចគេក៏យកទូរស័ព្ទសីលាចុចលេខដើម្បីតេចេញរួចគេក៏ហុចទូរស័ព្ទឱ្យសីលាវិញហើយនាំគ្នាជិះម៉ូតូទៅវិញធ្វើរំភើយ ទុកឱ្យសីលា នៅឈរស្រឡាំងកាំងជាមួយមិត្តនាង រួចនាងក៏និយាយ)
សីលា ៖ អាពួកយីកូម! ធ្វើអីមិនចេះខ្លាចក្រែងចិត្តគេសោះ! ខ្ចីអីទៅ?ឆក់ចេញពីដៃហើយទើបនិយាយថាខ្ចី!គ្មានខុសពីប្លន់នោះទេ! ហ៊ើយ........!ទៅថ្ងៃមុខមិនដឹងថាអ្នកណាសំណាងអាក្រក់បានពួកនេះធ្វើជាប្តីទេ?
ឌី ៖ (ឌី ដែលជាមិត្តសីលាក៏និយាយ) ត្រូវហើយ! អាពួកនេះពិតជាយ៉ាប់មែនហើយ! អាងតែខ្លួនជាបងធំប្រចាំសាលា ចង់ធ្វើអីក៏ធ្វើភ្លាម!អេ....តែក៏ល្អដែរ ដែលគេគ្រាន់តែខ្ចីប្រើមួយភ្លែត បើចង់យកទៅបាត់ក៏មិនដឹងធ្វើអីពួកវាដែរ! ហើយម៉្យាង ម្នាក់ដែលកញ្ឆក់ទូរស័ព្ទពីដៃឯងមិញ សង្ហាណាស់! គឺគួរតែអាចលើកលែងទោសបាន!
សីលា ៖ នេះឯងទៅយកភ្នែកមើលពួកនោះ ឱ្យតែចង្រៃភ្នែកធ្វើអីទៅ? បើសង្ហាតើវាយ៉ាងម៉េច? ពួកអាយីកូមទាំងអស់នេះ មិនដែលចេះស្មោះនឹងអ្នកណាឡើយ! តែបានហើយគឺដោះដៃហើយ អ្នកណាក៏គេដឹងដែរ!
ឌី ៖ មិនអីទេ! បាននៅក្បែរត្រឹមតែមួយរយះក៏បានដែរ! ខ្ញុំមិនប្រកាន់ទេ!
សីលា ៖ នីស...ឯង....! ហ៊ើយ....!ពិតជាយ៉ាប់មែន! ចេះគិតដូច្នេះទៅកើត! (នាងក៏ដើរចេញពីឌី ឌីក៏ដើរតាមក្រោយនាង ហើយបន្តនិយាយ)
ឌី ៖ សុំទោស! គ្នានិយាយលេងទេ! (សីលាក៏ឈប់ដើរហើយងាកមកមើលមុខឌី)តែ....គេពិតជាសង្ហាមែន! (សីលាក៏ខឹងភ្លាមហើយបន្តដើរទៅមុខទៀតយ៉ាងលឿន ឌីក៏បន្តដើរតាមពីក្រោយនាង) បានហើយៗ គ្នាឈប់និយាយហើយ!( ពួកគេនាំគ្នាទៅយកម៉ូតូជិះទៅផ្ទះ)។
សីលាកំពុងមើលសៀវភៅនៅក្នុងបន្ទប់ សំលេងទូរស័ព្ទរបស់នាងក៏ស្រាប់តែរោទ៏ នាងក៏យកទូរស័ព្ទមកមើលគឺ ជាលេខប្លែកដែលនាងមិនធ្លាប់ស្គាល់ នាងសំលឹងមើលលេខមួយស្របក់ដោយទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ រួចក៏លើកនិយាយ៖
សីលា ៖ អាឡូ....!
វីត ៖ កំពុងធ្វើអី?
សីលា ៖ គឺ.....កំពុងមើលសៀវភៅ! អ្នកណាគេ?
វីត ៖ គឺខ្ញុំ!
សីលា ៖ អ្នកណា? ប្រាប់ឈ្មោះមក ខ្ញុំស្តាប់សំលេងមិនបានទេ!
វីត ៖ គឺម្នាក់ដែលបានខ្ចីទូរស័ព្ទនាងកាលពីល្ងាចមិញនោះអី!
សីលា ៖ ហាស់? (សីលាគ្រាន់តែលឺថាជាម្នាក់នោះនាងភ័យឡើងបោះទូរស័ព្ទទៅលើពូក ហើយងើបចេញពីគ្រែហើយធ្វើដូចជាភ័យណាស់អញ្ចឹង នាងមិនហ៊ាននិយាយបន្តទៀតទេ បានត្រឹមតែឈរមើលទូរស័ព្ទ ទុកឱ្យវីត និយាយស្រែករកកាឆ្លើយតបរបស់នាងតែម្នាក់ឯង នាងនៅតែលឺគេស្រែកហៅនាង នាងក៏យកដៃបិទត្រចៀក ឈរមើលទូរស័ព្ទ ហើយក្រវីក្បាល) មិនអាចទេ! ពិតជាឆ្កួតមែន! នាងឈោងយកទូរស័ព្ទទាំងខ្លាចៗហើយ បិទទូរស័ព្ទតែម្តង ហើយនាងហាក់ដូចជាធូទ្រូងយ៉ាងខ្លាំងពេលបិទទូស័ព្ទរួច ឯវីត វិញគេខឹងស្ទើតែផ្ទុះទៅហើយ)។
សីលាកំពុងអង្គុយនៅក្នុងថ្នាក់ ជាមួយឌីនិងសិស្សរួមថ្នាក់ពីរបីនាក់ដែលពួកគេមិនបានចេញលេងដូចជានាងដែរ គឺនាងកំពុងអង្គុយនិយាយជាមួយឌី និងមិត្តប្រុសៗរួមថ្នាក់ជាមួយនាងពីរបីនាក់ ដែលកំពុងនាំគ្នាពិភាក្សាគ្នាធ្វើលំហាត់សុខៗក៏ស្រាប់តែលេចមុខវីត ចេញមកក្របួចក៏អាវ របស់មិត្តរួមថ្នាក់នាងម្នាក់ដែលកំពុងអង្គុយនិយាយជាមួយនាង ៖
វីត ៖ ឆាប់ចេញទៅ! ហើយថ្ងៃក្រោយហាមនិយាយជាមួយនាងទៀត! បើនៅតែរញ៉េរញ៉ៃ ត្រូវមិនខានទេ!(កាយវិកានិងពាក្បសំដីរបស់វីតធ្វើឱ្យម្នាក់នោះនិងគ្រប់គ្នាភ័យនិងងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង)
សីលា ៖ នេះឯង កំពុងធ្វើអីនឹង? នៅសុខៗហេតុអីក៏ធ្វើដាក់គេអញ្ចឹង?(នាងងើបឈរនិយាយជាមួយវីតា)
វីត ៖ (គេងាកមកមើលមុខសីលាហើយក៏ប្រលែងម្នាក់នោះ ហើយរុញគេចេញទើបគេនិយាយជាមួយនាង)យប់មិញហេតុអីមិននិយាយជាមួយខ្ញុំ? ហើយនៅហ៊ានបិទទូរស័ព្ទទៀត! នាងដឹងទេ? មិនដែលមានអ្នកណាហ៊ានធ្វើយ៉ាងនេះដាក់ខ្ញុំទេ! ហេតុអីក៏ធ្វើអញ្ចឹង?
សីលា ៖ ហេតុអីខ្ញុំធ្វើមិនបាន? មានរឿងអីយើងត្រូវនិយាយជាមួយឯង! បើយើងមិនដែលស្គាល់គាផង!
វីត ៖ បានអញ្ចឹងចាំខ្ញុំធ្វើឱ្យនាងស្គាល់ខ្ញុំឱ្យច្បាស់តែម្តង! (គេចាប់ទាញដៃរបស់
សីលា ឱ្យដើរចេញពីតុហើយទាញនាងដើរទៅ ជិតក្តាខៀនហើយស្រែកប្រកាស) ទាំង
អស់គ្នាស្តាប់ណា! ចាប់ពីស្អែកទៅ សីលា!(សីលាគិតគ្នុងចិត្តៈ ហាស់....ហេតុអីក៏
ស្គាល់ឈ្មោះខ្ញុំ?)គឺជាសង្សារបស់យើង! (សីលាងាកមើលមុខវីត ទាំងភ្ងាក់ផ្អើល
ហើយគ្រប់គ្នាក៏អញ្ចឹងដែរហើយក៏គ្មានអ្នកណានិយាយអីដែរ គឺបានត្រឹមតែឈរឡាំង
កាំងស្តាប់វីត និយាយប៉ុនណោះ) ហើយចាំទុកណា ចាំពីថ្ងៃនេះទៅអ្នកណាក៏អាចមក
រញ៉េរញ៉ៃជាមួយសីលា បានដែរ! ប្រយ័ត្តត្រូវ!
សីលា ៖ នេះ ឯងឆ្កួតទេហី? នៅសុខៗម៉េចក៏និយាយ និងធ្វើអីឆ្កួតៗ? យើងមិនដែលស្គាល់គ្នាពីមុនមកនោះទេ!
វីត ៖ ម....! ខ្ញុំនាំនាងឱ្យទៅស្គាល់ខ្ញុំឱ្យច្បាស់តែម្តង! (គេអោននិយាយតិចៗដាក់ត្រចៀកសីលាចាប់ទាញដៃសីលាដើរចេញពីថ្នាក់ទាំងដែលនាងរើបំរះមិនព្រមទៅ តែគេនៅតែបង្ខំទាញនាងឱ្យទៅជាមួយគេ)
សីលា ៖(ទឹកមុខរបស់នាងភ័យឡើងស្លេកទៅហើយពេលដែលបានលឺពាក្យនេះ) នែ! ឆាប់លែងដៃទៅ យើងមិនទៅជាមួយទេ!(វីត នៅតែទាញនាងចេញទៅដដែល ហើយមិត្តរួមថ្នាក់នាងហាក់ដូចជាចង់ជួយនាងណាស់តែពួកគេមិនហ៊ានលូកដៃ ហើយម៉្យាងពួកគេកំពុងឆ្ងល់ថាតើទាំង២នាក់បានទាក់ទងគ្នាតាំងពីអង្កាល់?ហេតុអីពួកគេមិនដែលដឹងរឿងនេះពីមុនមកទេ។ដោយឃើញអ្នកគ្រប់គ្នាធ្វើមុខដូច្នោះ មិត្តរបស់វីត ពីរបីនាក់ដែលបានមកជាមួយវីត បានស្រែកនិយាយបន្ទាប់ពីវីត និងសីលាដើរផុតពីថ្នាក់ថា)
មិត្តវីត៖ បានហើយ! ពួកឯងកុំរវីរវល់នឹងគូនេះអី! ទុកឱ្យពួកគេដោះស្រាយនឹងគ្នាទៅ!ពួកគេតែងតែដូច្នេះហើយ!(ពាក្យសំដីនេះធ្វើឱ្យអ្នករាល់គ្នាកាន់តែឆ្ងល់តែពួកគេបានត្រឹមតែងាកមើលមុខគ្នាបញ្ចាក់ពីការងឿងឆ្ងល់របស់ ពួកគេប៉ុណ្ណោះ និយាយរួចពួកគេក៏នាំដើរទៅវិញ)
ឌី៖ (នាងគិតក្នុង) អេ! តើពួកគេទាក់ទងគ្នាតាំងពីអង្កាល់? ហេតុអីក៏សីលាមិនប្រាប់ខ្ញុំ? ហើយនៅនិយាយអាក្រក់ពីពួកគេទៀត? តើរឿងវាយ៉ាងម៉េចទៅណ៎?មិនយល់
ទាល់តែសោះ!
វីត បានចាប់ទាញសីលា ឱ្យចូលក្នុងឡានរបស់ពួកម៉ាកគេ ដែលកំពុងចាំគេជាស្រេចនៅមុខសាលា សីលាមិនព្រមចូលឡានទេតែវីតនៅតែចាប់ទាញនាងចូលទាល់តែបាន រួចក៏ឱ្យមិត្តរបស់គេទាំងពីរនាក់នៅក្នុងឡាន បើកឡានចេញទៅ សីលានាងពិតជាភ័យ
ណាស់ នាងក៏និយាយៈ
សីលា ៖ នែ៎! ពួកឯងចង់នាំយើងទៅណា?
វីត ៖ គឺនាំអូនឱ្យទៅស្គាល់បងឱ្យច្បាស់នោះអី!
សីលា ៖ ឆ្កួត! យើងមិនចង់ស្គាល់ពួកឯងទេ! ឆាប់ឈប់ឡានទៅ! បើមិនឈប់ខ្ញុំនឹងទូរស័ព្ទទៅប្តឹងប៉ូលីស!
វីត ៖ តេទៅ!
សីលានាងក៏ស្ទាបរកទូរស័ព្ទនាង ទើបនាងនឹកឃើញថានាងភ្លេចទូរស័ព្ទនៅក្នុងកាបូបនៅក្នុងថ្នាក់រៀនឯណោះ នាងក៏រើបំរះនឹងស្រែកទាំងភិតភ័យ ទាមទាចេញពីឡានតែម្នាក់ធ្វើព្រងើយ ហើយវីតក៏ចាប់បិទមាត់នាងហើយអោបនាងកុំឱ្យនាងរើទៀត ហើយនិយាយថាៈ នៅឱ្យស្ងៀមទៅ! កុំភ័យអី ពួកយើងមិនយកនាងទៅសំលាប់ចោលនោះទេ! គឺនាំនាងឱ្យទៅសប្បាយអីតើ! គិតតែពីរៀនពេកប្រយ័ត្នឆ្កួត! សីលានាងបើកភ្នែកធំៗស្ទើរចេញផ្សេងទៅហើយ នាងពិតជាខឹងណាស់ តែនាងមិនអាចធ្វើអីវីត បានក្រៅពីសំលឹងគេស្ទើតែជ្រុះគ្រាប់ភ្នែកទៅហើយ! ហើយនៅពេលដែលនាងឃើញពួក
គេបើកឡានទៅកន្លែងស្ងាត់ នាងរឹតតែភ័យហើយកាន់តែរើបំរះថែមទៀត តែទោះជាយ៉ាងណាវីត នៅតែអាចនាំនាងទៅបានដដែល ពេលដែលចុះទៅកញ្ចុះអង្គុយលេង វីតក៏ចាប់សីលាអោយអង្គុយទាំងដែលនាងរើបំរះឥតឈប់ឈរ។
សីលា ៖ ឆាប់លែងយើងទៅ! ឯងកើតរោគចិត្តមែនទេ?នៅសុខៗ ម៉េចក៏ធ្វើដាក់ខ្ញុំដូច្នេះ?
វីត ៖ នាងនៅឱ្យស្ងៀមហើយស្តាប់ខ្ញុំនិយាយសិនទៅ! បើមិនអញ្ចឹង នាងប្រាកដ
ជាត្រូវមិនខានទេ! នៅឱ្យស្ងៀមសិនទៅ! ខ្ញុំមិនធ្វើអីនាងទេ!(វីតសំលុតសីលា នាង
ក៏នៅស្ងៀមទាំងទឹកមុខស្លេកស្លាំង គេក៏ប្រលែងដៃសីលា ហើយអង្គុយនិយាយជាមួយ
សីលា ធម្មតា)ខ្ញុំស្រលាញ់នាង!ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៏នឹងនាងតាំងពីថ្ងៃដែលបានឃើញនាង
ក្នុងពិធីបុណ្យផ្កាក្នុងសាលម្លេះ!
សីលា ៖ ហាស់? (នាងងើបឈរ ដើម្បីឱ្យឃ្លាតឆ្ងាយពីវីតបន្តិច)
វីត ៖ ខ្ញុំស្រលាញ់នាង! នាងស្តាប់មិនលឺទេហី?
សីលា ៖ លោកឆ្កួតទេហី? នៅសុខក៏និយាយនិងធ្វើអីឆ្កួតៗ ដាក់ខ្ញុំ? ខ្ញុំស្គាល់លោកតាំងពីពេលណា?
វីត ៖ នាងមិនស្គាល់ខ្ញុំ! តែខ្ញុំស្គាល់នាងច្បាស់ណាស់! ខ្ញុំលួចមើលនាង ៦ខែហើយ! គ្រាន់តែនាងមិនបានដឹងខ្លួនប៉ុណ្ណោះ! ដូច្នេះធ្វើសង្សាខ្ញុំទៅ! ពេលដែលខ្ញុំរៀនចប់ ហើយមានការងារធ្វើខ្ញុំនឹងរៀបការជាមួយនាង!
សីលា ៖ លោកឆ្កួតទេហី? នៅសុខៗក៏និយាយពាក្យនេះ! លោកគិតថាខ្ញុំនឹងល្ងង់ជឿលោកហី? អ្នកណាក៏គេស្គាល់សន្តានរបស់លោកដែរ! កុំគិតថាងាយធ្វើបាបខ្ញុំបានឱ្យសោះ!
វីត ៖ បានបើនាងមិនជឿ!(គេដើរសំដៅទៅជិតសីលា សន្សឹមៗ)
សីលា ៖ (នាងបិទភ្នែកហើយរុញវីតឱ្យចេញឆ្ងាយពីគេបណ្តើរនិយាយបណ្តើរ) លោកចង់ធ្វើអី? ខ្ញុំប្រាប់លោកណាបើលោកហ៊ានធ្វើអីផ្តេះផ្តះ ខ្ញុំប្រាកដជាប្តឹងប៉ូលីសឱ្យចាប់លោកដាក់ទោសមិនខានទេ បើខ្ញុំនៅមានជីវិត! ខ្ញុំមិនព្រមឱ្យលោកធ្វើបាបខ្ញុំទទេៗនោះទេ! (វីត គេក្រវីក្បាលហើយចាប់ទាញនាងឱ្យអង្គុយហើយយករូបថតមួយដុំចេញពីហោប៉ៅអាវក្រៅគេបោះទៅក្បែរនាង ឱ្យនាងមើល សីលាក៏និយាយ) ស្អីគេ?
វីត ៖ ឆាប់បើកមើលទៅ!
សីលា ៖ (នាងក៏បើករូបទាំងនោះមើល) នេះ គឺរូបខ្ញុំអីតើ! អេ!នេះគឺនៅក្នុងពិធីបុណ្យ
ផ្កាក្នុងសាលា! កាលពី ៦ខែមុន អីតើ! នេះ គឺក្នុងពិធីខួបកំណើត ឌី កាល ពី៥ខែមុន!
នេះគឺក្នុងពិធីមង្គលការបងស្រីមិត្តខ្ញុំ ហើយ សកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃក៏មានដែរ! ហេតុអីក៏
នៅទីនេះ?
វីត ៖ គឺខ្ញុំលួចថតនាងនោះអី? មិនយល់ទេហី?
សីលា ៖ ហេតុអីលោកលួចថតរូបខ្ញុំ? លោកមានសិទ្ធអីលួចថតរូបខ្ញុំ?
វីត ៖ ចុះខ្ញុំប្រាប់ហើយតើ ថាខ្ញុំស្រលាញ់នាងហើយស្រលាញ់ចង់យកធ្វើជាប្រពន្ធតែម្តង គឺមិនមែនលេងសើចដូចស្រីផ្សេងនោះទេ! ពេលនេះនាងជឿហើយនៅ?
សីហា ៖ ហ៊ឹស! ខ្ញុំជាសិស្សថ្នាក់ទី១២ មិនមែនក្មេងថ្នាក់ទី១ទេ! លោកគិតថាខ្ញុំងាយបោកណាស់ហី? គ្រាន់តែរូបប៉ុន្មានសន្លឹក ក៏ចង់ឱ្យខ្ញុំប្រគល់ខ្លួនឱ្យលោកហើយមែនទេ?
វីត ៖ នាងគិតដល់ណាហើយ?អ្នកណាចង់បានខ្លួននាងនោះ? គឺខ្ញុំចង់បានចិត្តនាងទេ!
សីលា ៖ បើលោកមិនចង់បានខ្លួនខ្ញុំ ហេតុអីក៏ចាប់ខ្ញុំកន្លែងស្ងាត់? លោកកុំប្រាប់ណាថាលោកចាប់ខ្ញុំមកគឺក្រាន់តែចង់សារភាពស្នេហ៏តែប៉ុនណោះ?
វីត ៖ ត្រូវហើយ! ខ្ញុំគិតដូច្នេះមែន! រឺក៏នាងចង់ឱ្យខ្ញុំធ្វើលើសពីនេះ?
សីលា ៖ ឆ្កួត! និយាយរួមមិនថាលោកនិយាយពិតរឺក៏មិនពិតនោះទេ គឺខ្ញុំមិនអាចទទួលយកទង្វើរបស់លោកបានទាំងអស់! នៅសុខៗគ្មានអ្នកណាគេមកចាប់មនុស្សស្រីមកកន្លែងស្ងាត់ដើម្បីសារភាពសេហ៏នោះទេ!
វីត ៖ បើខ្ញុំមិនចាប់នាងមកទេ នៅសុខៗស្មានថានាងព្រមស្តាប់និយាយហី?ស្មានថានាងព្រមទទួលមនុស្សដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់ពីមុនមកធ្វើសង្សាហី?នាងប្រាកដជាបដិសេដធ្វើឱ្យខ្ញុំខ្មាស់គេមិនខានទេ!
សីលា ៖ ចុះនៅសុខៗលោកចាប់ខ្ញុំមកទីនេះ លោកមិនខ្លាចខ្ញុំខ្មាស់គេទេហី? ហើយស្មានថាចាប់ខ្ញុំមកទីនេះ ខ្ញុំនឹងទទួលលោកហី? គ្មានផ្លូវនោះទេ! ខ្ញុំមិនយកអនាគត់ខ្ញុំមកប្រលែងលេងនឹងក្មេងពាលដូចជាពួកលោកនោះទេ! ហើយខ្ញុំក៏មិនជឿពាក្យកុហកនិងល្បិចរបស់លោកទាំងប៉ុន្មានដែរ! មិនបាច់ខំនិយាយនោះទេ!
វីត ៖ នេះនាងគិតថាខ្ញុំធ្វើទាំងប៉ុន្មាននេះ ជាការបោកប្រាស់ហី? នាងស្តាប់ណា ខ្ញុំមិនដែលធ្វើអីក្បិចក្បូយ៉ាងនេះដាក់មនុស្សស្រីណាទេ! គឺនាងជាមនុស្សដំបូងហើយ! ហើយបើខ្ញុំចង់បានតែខ្លួននាងនោះ ខ្ញុំក៏មិនចាំបាច់ប្រើពេលយូរដូច្នេះដែរ! ខ្ញុំមានវិធីរបស់ខ្ញុំផ្សេងសំរាប់ស្រីដែលខ្ញុំចង់បានតែខ្លួននោះ! គឺត្រឹមតែមួយថ្ងៃគឺខ្ញុំអាចធ្វើ បានហើយ មិនចាំបាច់ឱ្យរបូតពីដៃយូយ៉ាងនេះទេ!
សីលា ៖ (សីលានាងធ្វើមុខស្លើ បេះដូងនាងស្ទើតែលោតចេញក្រៅទៅហើយនៅពេលដែលបានលឺពាក្យនេះតែនាងនៅតែខំធ្វើចិត្តឱ្យនឹងធឹងដដែល) បានហើយ!លោកឈប់និយាយទៅ! មិនថាលោកនិយាយអីក៏ដោយ ខ្ញុំនៅតែមិនជឿដដែល! ខ្ញុំប្រាប់ហើយថាខ្ញុំមិនយកអនាគតរបស់ខ្ញុំមកប្រថុយជាមួយក្មេងពាលដូចលោកនោះទេ!
វីត ៖ (គេសំលឹងមើលមុខនាងទាំងកំហឹង) បាន! ជឿមិនជឿតាមចិត្ត! (គេក៏ប្រមូលរូបថតហើយចាប់ទាញអុស ដៃនាងចេញទៅ )
សីលា ៖ នេះលោកគិតនាំខ្ញុំទៅណាទៀតហើយ? (វីតមិនឆ្លើយនឹងសំនួរសីលា ឡើយគឺគិតតែពីទាញដៃនាងឱ្យដើរមកតាមគេប៉ុណ្ណោះ រហូតដល់ម៉ូតូអាធំរបស់គេ ទើបគេហុចមួកការពារឱ្យនាងពាក់ហើយក៏ពាក់ខ្លួនឯងដែរគេពាក់មួករួចហើយតែសីលាមិនព្រមពាក់ទេ គេក៏ចាប់ទាញមួកពាក់ឱ្យនាងហើយគេឡើងជិះលើម៉ូតូរួចប្រាប់ ឱ្យសីលាឡើងជិះម៉ូតូ តែនាងមិនព្រមឡើងទេ គេក៏និយាយ)
វីត ៖ បើនាងនៅតែមិនឡើងទៀត ប្រយ័ត្នខ្ញុំប្តូចិត្តនៅទីនេះដល់ស្អែកណា!
សីលា ៖ លោកប្រុងនាំខ្ញុំទៅណាទៀត?
វីត ៖ ទៅសាលា! ទៅអត់? បើមិនទៅ នៅគេងទីនេះមួយយប់ក៏បាន! (គេរៀបនឹងដាក់ជំទល់ម៉ូតូ សីលាក៏ប្រញាប់ឡើងលើម៉ូតូភ្លាម វីតគេលួចញញឹមហើយនិយាយ) អោបចង្កេះអោយជាប់! (គេក៏ចេញម៉ូតូទៅវឹង ទោះបីជាសីលាមិនចង់អោប ក៏ត្រូវតែអោបដែរ ព្រោះគេជិះលឿនណាស់ បើមិនអោបប្រាកដជាធ្លាក់មិនខានទេ ពេលទៅដល់សាលាសីលាក៏ចុះពីលើម៉ូតូហើយហុចមួកឱ្យទៅវីត វីតក៏និយាយ) ចាំណា! ខ្ញុំស្រ
លាញ់នាង! ខ្ញុំមិនឈប់ត្រឹមនេះទេ! ហើយខ្ញុំនឹងបញ្ចាក់ឱ្យនាងឃើញថាខ្ញុំពិតជាស្រលាញ់នាងមែន មិនមែនចង់លេងសើចទេ! ហើយបើខ្ញុំតេទៅ នាងមិនលើករឺហ៊ានបិទទូរស័ព្ទខ្ញុំនោះ ខ្ញុំប្រាកដជាទៅរកនាងដល់ផ្ទះតែម្តង! (និយាយរួចគេក៏យកមួកពីសីលាហើយជិះម៉ូតូចេញទៅវឹង សីលាក៏ក្រវីក្បាលហួសចិត្តនឹងសកម្មភាពរបស់វីត រួចនាងក៏ដើរចូលទៅក្នុងសាលាវិញ ពេលដែលចូលដល់ក្នុងថ្នាក់ គ្រប់គ្នាក៏ប្រញាប់រត់មកសួរនាងថាមានរឿងអីកើតឡើងខ្លះ? ជាពិសេសគឺឌីគេបានសួរសីលាដេញដោលសីលា ស្ទើតែដកដង្ហើមមិនទាន់ ដោយធុញពេកសីលាក៏ស្រែកៈ
សីលា ៖ បានហើយអ្នកទាំងអស់គ្នា!គ្មានរឿងអីកើតឡើងនោះទេ! គឺគ្រាន់តែជិះម៉ូតូលេងមួយជុំអីតើ! ហើយអ្នកទាំងអស់គ្នាមករញ៉េរញ៉ៃ ជាមួយខ្ញុំដូច្នេះមិនខ្លាចគេឃើញ គេនឹងរករឿងអ្នកទាំងអស់គ្នាទេហី?(អ្នកគ្រប់គ្នាគ្រាន់តែលឺសីលានិយាយដូច្នេះ ម្នាក់ក៏ងាកមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមករួចនាំគ្នាទៅកន្លែងរៀងៗខ្លួនវិញ តែឌីនៅតែព្យាយាមសួរដេញដោលសីលាដដែលៈ
ឌី ៖ មិញគេនាំឯងទៅណា? ពួកឯងទាក់ទងគ្នាតាំងពីពេលណា?ហេតុអីក៏លាក់នឹងយើង ហើយនៅធ្វើជានិយាយអាក្រក់ពីពួកគេ ដើម្បីកុំយើងសង្ស័យទៀត! ឯងពិតជាល្បិចច្រើនមែន!
សីលា ៖ ឯងគិតទៅដល់ណាហើយ? យើងគ្មានអីលាក់បាំងនឹងឯងទេ! យើងគ្មានហើយក៏មិនដែលមានអីពាកព័ន្ធជាមួយគេនោះដែរ!
ឌី ៖ ចុះហេតុអីក៏នៅសុខៗគេប្រកាសថាឯងជាសង្សារបស់គេ? ហើយឯងក៏ទៅជាមួយូគេទៀត?
សីលា ៖ នៅនិយាយទៀត! ឯងក៏ឃើញហើយថាយើងមិនចង់ទៅជាមួយគេទេ គឺគេបង្ខំយើងឱ្យទៅជាមួយគេ ហើយឯងនៅមិនជួយយើងទៀត!
ឌី ៖ អ្នកណាទៅដឹង? យើងស្មានថាពួកឯងស្គាល់គ្នា ទើបគេហ៊ានធ្វើយ៉ាងនេះ! ចុះ គេនាំឯងទៅណា?
សីលា ៖ កន្លែងស្ងាត់!
ឌី ៖ ហាស់?(ឌីនិយាយយ៉ាងលឺព្រោះតែនាងភ្ងាក់ផ្អើលនឹងសំដីសីលា ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាងាកមកមើលមុខនាង សីលាក៏ធ្វើទឹកមុខជាសញ្ញាប្រាប់ថាគ្មានរឿងអីទេ គ្រប់គ្នាក៏ងាកទៅវិញ)
សីលា ៖ ឯងនិយាយលឺៗម្លេះ?
ឌី ៖ គេនាំឯងទៅកន្លែងស្ងាត់ហី?ចឹងមែនន័យថា.... ពិតជាសាហាវមែន! ឆាប់ទៅប្តឹងប៉ូលីសឱ្យចាប់គេតែម្តងទៅ! (ឌីនិយាយជាមួយសីលាតិចៗព្រោះខ្លាចគេលឺ)
សីលា ៖ ឯងគិតដល់ណាហើយ? គេមិនបានធ្វើអីយើងទេ!
ឌី ៖ ចុះគេនាំឯងទៅកន្លែងស្ងាត់ធ្វើអី?
សីលា ៖ គឺ.....សារភាពស្នេហ៏!
ឌី ៖ ហាស់?
សីលា ៖ គេប្រាប់ថាគេស្រលាញ់យើង! គេប្រាប់ថាគេបានចាប់អារម្មណ៏នឹងយើងតាំងពីថ្ងៃដែលគេបានឃើញយើងដំបូងនៅក្នុងពិធីបុណ្យផ្កាក្នុងសាលាមកម្លេះ គេបានលួចថតរូបយើង ហើយតែងតែលួចមើលយើងអស់៦ខែហើយ!
ឌី ៖ ហាស់? ហ៊ីម.....វិធីសុំស្នេហ៏របស់គេពិតជាចំលែកមែន ហើយមានន័យទៀតផង!
សីលា ៖ ឆ្កួត មិនថាទេ!
ឌី ៖ ចុះឯងអូខេជាមួយគេទេ?
សីលា ៖ គ្មានផ្លូវទេ! យើងមិនជឿថាគេស្មោះនឹងយើងនោះទេ! ហើយយើងក៏មិនទាន់គិតពីរឿងនេះដែរ ព្រោះយើងកំពុងនៅរៀន! តែយើងបារម្មណ៏ថា....
ឌី ៖ បារម្មណ៏ពីរឿងអី?
សីលា ៖ គឺ......គេថា បើថ្ងៃក្រោយយើងមិនលើកទូរស័ព្ទ រឺហ៊ានបិទទូរស័ព្ទនោះគេនឹងទៅរកយើងដល់ផ្ទះតែម្តង!
ឌី ៖ ពិតមែនហ?
សីលា ៖ ត្រូវហើយ!
ឌី ៖ អូ....តាមពិតឯងខ្លាចគេទូរស័ព្ទមកសុំស្នេហ៏ឯងយូរៗ ឯងនឹងទន់ចិត្តមែនទេ?
សីលា ៖ ឆ្កួត! គ្មានផ្លូវនោះទេ!
ឌី ៖ បើអញ្ចឹងខ្លាចអីទៅ? និយាយជាមួយគេធម្មតាទៅ ឱ្យតែឯងព្រងើយនឹងគេយូរៗទៅគេនឹងឈប់ដោយខ្លួនឯងហើយ!
សីលា ៖ ត្រូវហើយយោបល់ល្អ!
ឌី ៖ ហ៊ីម......ហេតុរឿងបែបនេះមិនព្រមកើតមកលើយើងទៅហ្ន៎?(សីលា ក្រវីក្បាលទាំងញញឹមព្រោះហួសចិត្តនឹងសំដីឌី)
ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក វីត តែងតែជិះម៉ូតូតាមពីក្រោយសីលារហូតដល់ផ្ទះ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយសីលាចេះតែលួចមើលតាមកញ្ចក់ឃើញវីតតែងតែជិះតាមនាងជារៀងរាល់ថ្ងៃនាងតែងតែលួចញញឹមដោយមិនដឹងខ្លួនជានិច្ច ហើយវីតតែងតែទូរស័ព្ទមកសីលាជានិច្ច ហើយសីលាមិនហ៊ានធ្វើដូចលើកដំបូងនោះទេព្រោះវីតបានគំរាមរួចហើយ ម៉្យាងនាងក៏ចង់និយាយជាមួយគេដែរ ហើយនៅពេលនៅសាលារៀនវិញពេលដែលមិត្តភក្តប្រុសៗរួមថ្នាក់របស់នាងចង់មកនិយាយលេងជាមួយនាងរឺចង់ពិភាក្សារឿងអីមួយ ហើយពេលដែលពួកគេងាកទៅក្រៅតាមមាត់បង្អួចម្តងៗ ពួកគេក៏នាំគ្នាដើរហួសទៅតុក្រោយសីលាយ៉ាងលឿន ធ្វើឱ្យសីលាងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង ដល់ពេលនាងងាកទៅមើលតាមមាត់បង្អួចទើបនាងដឹងថាតាមពិតវីតកំពុងអង្អុយសំលឹងមើលមកនាង
ដូច្នេះហើយទើបគ្មានអ្នកណាហ៊ាននិយាយជាមួយនាងសោះ នាងគ្រាន់តែឃើញដូច្នេះក៏ប្រញាប់ងាកមកវិញទាំងមុខក្រហមយ៉ាងលឿន។
ឌី ៖ យ៉ាងម៉េចហើយ? អៀនហើយមែនទេ ដែលគេលួចមើលឯងយ៉ាងនេះ?
សីលា ៖ អ្នកណាថា? យើងមិនបានអៀននោះទេ!
ឌី ៖ បើមិនអៀន ម៉េចក៏មិនហ៊ានមើលមុខគេ?
សីលា ៖ គឺ....មកពីយើងមិនចង់ឃើញមុខគេ ទើបយើងមិនមើល!
ឌី ៖ កុហក! បើអៀនថាអៀនទៅ! ចាំបាច់លាក់បាំងធ្វើអី?យើងជាពួកម៉ាកនឹងគ្នាអីតើ!(សីលា ក៏សំឡក់មុខឌីធ្វើជាខឹង) យ៉ាងម៉េច និយាយត្រូវអត់មានអីនិយាយមែនទេ? យើងថាហើយថាឯងប្រាកដជាចាញ់ស្នេហ៏គេមិនខានទេ ព្រោះគេសង្ហាហើយឡូយសឹងអី! នេះជាឯងទេ! បើជាយើងវិញណា បើគេសារភាពស្រលាញ់យើង
វិញនោះខ្ញុំប្រាកដជាឆ្លើយអូខេភ្លាមតែម្តង! មិនចាំបាច់គិតយូនោះទេ!
សីលា ៖ នេះឯងមិនខ្លាចថាគឺគេនឹងបោកប្រាស់យើងទេហី? ហេតុអីក៏ឆាប់ជឿគេម្លេះ?
ឌី ៖ ប៉ុណ្នឹងហើយ ឯងនៅគិតថាគេចង់បោកប្រាស់ឯងទៀតហី? បើគេចង់បោកយកតែខ្លួនឯងមែន ម្លេះដល់ថ្ងៃនេះឯងមិនរួចផុតពីដៃគេនោះទេ! គួតែស្គាល់គេច្បាស់ហើយថាគេពូកែទាក់ស្រីប៉ុណ្ណា? សូម្បីតែស្រីស្អាតយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏មិនអាចរួចពីដៃគេទេឱ្យតែគេចង់បាន! តែឯងវិញណា គឺគេបានធ្វើដាក់ឯងប្លែកពីគេតែម្តង! គេយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយឯង មិនដែលកេងចំណេញលើឯង! ហើយឱ្យតំលៃឯងទៀត! ប៉ុណ្នឹងហើយ នៅចង់បានប៉ុណ្ណាទៀត?
សីលា ៖ ទោះជាមែនរឺក៏មិនមែនក៏ដោយ ក៏យើងមិនអាចដដែលហ្នឹង! ព្រោះយើងមិនទាន់គិតពីរឿងនេះទេ! ពួកយើងសុទ្ធតែនៅក្មេងៗ បើហ៊ានតែធ្លោះធ្លោយប្រាកដជាខូចអនាគត់មិនខានទេ! កូនគេអ្នកមានទោះជាខូចប៉ុន្មានដង ក៏នៅតែមានគេត្រូវការដែរ! តែសំរាប់កូនអ្នកក្រដូចជាយើង បើហ៊ានតែធ្លោះធ្លោយ ប្រាកដជាត្រូវគេតិះដៀលមិនខានទេ! ហើយក៏មិនប្រាកដថាប៉ាម៉ាក់របស់គេនឹងពេញចិត្តយើងដែរ ព្រោះយើងជាកូនអ្នកក្រ! ធម្មតា អ្នកមានតែងតែចង់បានអ្នកមានដូចគ្នាហើយ គេមិនចង់បានអ្នកក្រទេព្រោះខ្លាចអាប់មុខអាប់មាត់! ដូច្នេះ យើងមិនហ៊ានសាកល្បងនោះទេ! ចាំដល់ពេលដែលយើងមានការងារធ្វើ មានសមត្ថភាពចិញ្ចឹមខ្លួនឯង ទើបយើងគិតពីរឿងនេះ! ទើបគេមិនមើលងាយយើង!
ឌី ៖ អូហូ! សម័យនេះកំរមានក្មេងឯណាចេះគិតដូចឯងណាស់! ប៉ាម៉ាក់ឯងពិតជាសំណាងណាស់ដែលមានកូនដូចជាឯងនោះ! ប្រហែលមកពីចរិកឯងបែបនេះហើយទើបបានធ្វើឱ្យប្រុសម្នាក់ៗដែលស្រលាញ់ឯង តែងតែផ្តល់កិត្តយសឱ្យឯងទាំងអស់ គឺគ្មានអ្នកណាហ៊ានមើលងាយឯងឡើយ! សូម្បីតែប្រុសកំហូចម្នាក់នោះ(ឌីនិយាយសំដៅដល់វីត) ក៏អញ្ចឹងដែរ! ខ្វះអីស្រីស្អាតៗ និងមាន តែគេបែរជាស្រលាញ់ឯងស្មោះទៅវិញ! ហើយមិនដែលលូកលាន់ឯងដូចស្រីផ្សេងឡើយ! ហ៊ីម......តែឯងគិតក៏ត្រូវម៉្យាងដែរ! មនុស្សយើងមិនអាចមើលតែសំបកក្រៅបានឡើយ! ពេលនេះគេធ្វើល្អដាក់យើងឥតខ្ចោះ តែមិនដឹងថាថ្ងៃក្រោយនឹងទៅជាយ៉ាងណាទេ! យើងមិនអាច
មើលចិត្តគេធ្លុះនោះទេ! អញ្ចឹងអីតើបានជាឯងមិនព្រមទទួលគេ! មើលទៅយើងគួរតែយកគំរូតាមឯងទើបល្អ។
ទោះជាវីត តាមសុំស្រលាញ់នឹងធ្វើល្អដាក់សីលា យ៉ាងណាក៏នាងមិនព្រមបញ្ចោញចិត្តរបស់នាងដែលមានចំពោះវីត ឱ្យគេដឹងដែរ គឺនាងនៅតែធ្វើព្រងើយរហូត យូរៗទៅវីត ក៏លែងរវីរវល់នឹងនាង នាងលែងបានឃើញវីត ជិះម៉ូតូតាមពីក្រោយនាងទៀតហើយ ហើយពេលនៅសាលានាងតែងតែក្រលេកទៅតាមមាត់បង្អួចក៏លែងឃើញវីតអង្គុយមើលគេទៀតដែរ.....នាងហាក់មានអារម្មណ៏ក្រៀមក្រំដែរ តែព្យាយាមលាក់ចិត្តខ្លួនឯង....នាងដឹងខ្លួនថាគេបានឈប់ទៅហើយតែទោះជាយ៉ាងក៏ពួកគេនៅតែនិយាយលេងជាមួយគ្នាធម្មតាពេលដែលបានជួបគ្នា។បន្ទាប់ពីបញ្ចប់បាក់ឌុបដោយជោគជ័យទាំងអស់គ្នាហើយ ថ្ងៃមួយវីតបានមកស្កាត់ជួបសីលា គេមានរឿងចង់និយាយជាមួយនាង ពួកគេក៏និយាយគ្នាៈ
វីត ៖ ស្អែកនេះ ខ្ញុំនឹងទៅរៀននៅចិនហើយ! ខ្ញុំនឹងទៅរៀននៅទីនោះ៥ ឆ្នាំ! (សីលាសំលឹងមើលមុខវីត ដោយទឹកមុខស្រពោននៅពេលដែលបានលឺវីតនិយាយដូច្នេះ តែនាងក៏មិនទាន់និយាយអីដែរ) ខ្ញុំចង់ប្រាប់នាងថាខ្ញុំនៅតែស្រលាញ់នាង ហើយចង់បាននាងធ្វើជាប្រពន្ឋដដែល! ៥ឆ្នាំក្រោយ បើនាងនៅតែមិនទាន់ទទួលអ្នក
ណា ខ្ញុំនឹងចូលដណ្តឹងនាង ពេលដែលរៀនចប់!(វីតគេមិនហ៊ាននិយាយថាឱ្យនាងរង់ចាំទេ តែគេសង្ឃឹមថានាងនឹងរង់ចាំគេ សីលានាងពិតជាសប្បាយចិត្តណាស់ដែលបានលឺវីតនិយាយដូច្នេះ នាងមិននឹកស្មានថាគេនៅតែស្រលាញ់នាងសោះ នាងឃើញគេស្ងាត់មួយរយះស្មានថាគេឈប់ស្រលាញ់នាងហើយ តែតាមពិតចិត្តគេនៅតែដដែលសោះ តែនាងខំសំរួលចិត្តធ្វើធម្មតា ហើយឆ្លើយប្រាប់វីត)
សីលា ៖ បាន!ខ្ញុំនឹងចាំមើលថាតើលោកអាចធ្វើបានរឺអត់?
វីត ៖ បាត! ជឿខ្ញុំចុះ ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យបាន!
វីត បានចេញតំណើរទៅរៀនបន្តមហាវិទ្យាល័យនៅប្រទេសក្រៅហើយគេបន្តការសិក្សារបស់គេនៅក្នុងមហាវិទ្យាល័យនៅឯប្រទេសចិនផ្នែកយោធា គេឆ្លងកាត់ការហ្វឹកហាត់ដ៏តឹងតែងនិងការលំបាកជាច្រើន វាបានលត់ដំវីតជាច្រើន វីតចាប់ផ្តើមដឹងថាខ្លួនគេពីមុនពិតជាស្រួលពេកហើយ ហើយពិតជាអត់ប្រយោជន៏ខ្លាំងណាស់ គេស្រមៃដល់ពេលដែលគេមានរឿងជាមួយពួកយីកូមម្តងៗ ហើយត្រូវប៉ូលីសចាប់ទៅប៉ុស
ម្តងៗ គឺម៉ាក់គេជាអ្នកចេញមុខទៅធានារហូត ទោះជាគេមានរឿងច្រើនដង ហើយម៉ាក់គេបានគំរាមថាបើថ្ងៃក្រោយគេមានរឿងទៀត គាត់នឹងមិនរវល់នឹងគេទៀតឡើយ តែដល់ពេលវីតមានរឿងមែនគាត់នៅតែទៅធានាគេទាំងទឹកភ្នែកដដែលនេះហើយជាទឹកចិត្តឪពុកម្តាយ ទោះជាកូនយ៉ាងម៉េច ក៏មិនបោះបង់កូនចោលដែរ។គេតែងតែស្រមៃនឹកឃើញពីរូបភាពល្អៗ ដែលម៉ាក់គេបានធ្វើចំពោះគេដោយឥតលក្ខ័ណ នៅពេលដែលគេទទួលការលំបាកក្នុងការហ្វឹកហាត់ដ៏តឹងរឹងម្តងៗគេចាប់ផ្តើមដឹងពីទឹកចិត្តរបស់ម៉ាក់គេ គេក៏ខិតខំរៀនណាស់ដើម្បីឱ្យម៉ាក់គេសប្បាយចិត្ត វីតបានក្លាយជាសិស្សពូកែនៅក្នុងថ្នាក់ ចំណែក សីលាវិញ គេបានរកការងាធ្វើ នាងមានការងារធ្វើបណ្តើរ រៀនបណ្តើរ សីលានិងវីតតែងតែទាក់ទងគ្នាតាមទូរស័ព្ទរហូត ទោះបីជាពួកគេមិនបាននៅជិតគ្នា តែពួកគេមើលទៅស្រលាញ់គ្នាណាស់ជាពិសេសវីត ទោះបីជាគេ គេមិនដែលភ្លេចសីលាទេ ហើយក៏មិនដែលកែប្រែចិត្តពីសីលាដែរ គេនៅតែរក្សាគោលជំហ គេដដែលគឺនឹងរៀបការជាមួយសីលាពេលដែលគេរៀនចប់ វីតគេបានធ្វើឱ្យសីលាជឿជាក់គេណាស់ នាងជឿថាវីតនឹងធ្វើបាន។
៣ខែមុនថ្ងៃវិលវិញរបស់វីត..............
មួយសប្តាហ៏ហើយដែលសីលាមិនបានទទួលទូរស័ព្ទពីវីត នាងមិនសប្បាយចិត្តសោះ នាងចេះតែអង្គុយចាំទូរស័ព្ទរហូតតែវីតមិនតេមកគេសោះ នាងក៏សំរេចចិត្តទូរស័ព្ទទៅវីត តែមិននឹកស្មានថាពេលដែលនាងតេទៅវីត វីតបែជានិយាយជាមួយនាងដូចជាប្លែកណាស់ គេនិយាយហាក់ដូចជាមិនល្អូកល្អឺនដូចមុនសោះ ធ្វើឱ្យនាងពិតជាឆ្ងល់ណាស់ ត្រឹមតែមួយសប្តាហ៏សោះ ហេតុអីក៏ទៅជាយ៉ាងនេះ? តែសីលានាងក៏ធ្វើធម្មតា នាងគិតថាប្រហែលជាគេមានផលពិបាករបស់គេទើបគេធ្វើដូច្នេះ តែនាងនៅតែជឿលើចិត្តវីតដដែល ទោះជាវីតរាងប្លែកដាក់គេបន្តិចក៏ដោយ។ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមកថ្ងៃណាក៏សីលាអង្គុយមើលប្រតិទិន និងទូរស័ព្ទដែរ ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ក្នុងខួរក្បាលរបស់នាង
មានតែក្តីសង្ឃឹមមួយមុខ គឺ វីត នឹងមកចូលដណ្តឹងនាងរៀបការក្រោយពេលគេបានបញ្ចប់ការសិក្សាពីប្រទេសគេរួច ទោះជាមុនថ្ងៃកំណត់ដែលវីតនឹងបញ្ចប់ការសិក្សា៣ខែ វីតក៏ប្រែជាប្លែកខុសពីមុនក៏ដោយ គឺគេឈប់តេមករកសីលាទៀតហើយ សីលារង់ចាំទូរស័ព្ទរបស់វីត ជារៀងរាល់ថ្ងៃ តែពុំបានទទួលដំណឹងសោះ នាងពិតជាខ្វល់ខ្វាយនិងឆ្ងល់ណាស់ថានៅសុខៗហេតុអីក៏ដូច្នេះ? នាងបានព្យាយាមតេទៅគេដែរតែមិន
ចូល ធ្វើឱ្យនាងរឹតតែពិបាកចិត្តទៀត តែនាងគិតថាប្រហែលជាគេមានផលពិបាកអ្វីម៉្យាងហើយទើបគេធ្វើដូច្នេះ ដូច្នេះនាងមិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីការរង់ចាំទាំងក្តីសង្ឃឹមនោះទេ។ថ្ងៃដែលវីត នឹងត្រលប់មកវិញ កាន់តែគៀក ស្នាមញញឹម ភាពរីករាយ និងក្តីសង្ឃឹមរបស់នាងកាន់តែកើនឡើង ទោះបីជានាងខានបានទទួលដំណឹងពីវីតជិត៣ខែ ហើយ ហើយថ្ងៃកំណត់នៃការវិលវិញរបស់វីត ក៏កាន់តែគៀកហើយក៏ដោយ តែនាងនៅតែសង្ឃឹមនឹងជឿជាក់ថាវីត ប្រាកដជាមករកគេពេលដែលគេមកដល់ខ្មែរវិញ តែភាពស្រពាប់ស្រពោនរបស់នាង ក៏បានលេចឡើងស្រមមកជាមួយនឹងភាពញាប់ញ័ររបស់នាង ដែលថ្ងៃរង់ចាំរបស់នាងកាន់តែគៀកមែនទែនហើយ គឺ ស្អែក វីត នឹងមកដល់ខ្មែរហើយ តែនាងហាក់មានអារម្មណ៏ថាភ័យផងអរផង នាងអរដែលនាងនឹងបានជួបវីតក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ហើយនាងសង្ឃឹមថា ក្តីសង្ឃឹមរបស់នាងដែលនាងខំរង់ចាំ និងសង្ឃឹមមក៥ ឆ្នាំហើយ នឹងបានក្លាយជាការពិត តែនាងក៏ចេះតែភ័យ ខ្លាចវីត មិនមករកគេហើយនឹងមិនធ្វើតាមការសន្យា ដែលគេបានសន្យាមុននឹងគេចេញទៅក្រៅប្រទេសដើម្បីបន្តការសិក្សា ព្រោះគេខានទាក់ទងមកនាងជិត៣ខែ ហើយ នាងពិតជាខ្វាយខ្វល់ណាស់ តែនាងមិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីការរង់ចាំ និងសង្ឃឹមថាគេនឹងធ្វើតាមការសន្យា នាងនៅជឿជាក់និងសង្ឃឹមជានិច្ច។
ថ្ងៃនេះវីត បានមកដល់ខ្មែរហើយ សីលា នាងដឹងច្បាស់ណាស់ ចាប់តាំងពីព្រលឹមមកនាងញញឹមបិតមាត់មិនជិតសោះ ហើយទូរស័ព្ទរបស់នាងដាក់ជាប់ខ្លួនជានិច្ច ថ្ងៃនេះនាងតែងខ្លួនទៅធ្វើការ យ៉ាងស្អាតខុសពីសព្វដង ពេលទៅដល់កន្លែងធ្វើការ នាងអង្គុយសំលឹងទូរស័ព្តរហូត នាងសង្ឃឹមថាវីត នឹងតេមករកគេ ក្រោយពេលដែលគេមកដល់ផ្ទះ តែការរង់ចាំរបស់នាងមិនបានផលសោះ ទូរស័ព្ទដែលគេហៅចូលមកនាងមិនមែនជាវីតទេ តែអ្នកផ្សេងទាំងអស់ ល្ងាចណាស់ទៅហើយ ជិតដល់ម៉ោងនាងចេញពីធ្វើការហើយ តែវីតនៅតែមិនតេមករកនាងដដែល នាងមានអារម្មណ៏រសាប់រសល់
ណាស់ និងចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៏ថាមិនសប្បាយចិត្តសោះ តែនាងលួងខ្លួនឯងថាកុំអស់សង្ឃឹមអី ប្រហែលជាគេចង់ធ្វើឱ្យយើងភ្ងាក់ផ្អើល ប្រហែលជាដល់ម៉ោងចេញពីធ្វើការ គេនឹងមកចាំយើង។ដល់ម៉ោងចេញទៅផ្ទះហើយ សីលាចេញពីក្រុមហ៊ុនហើយអ៊ុតមើលគេសង្ឃឹមថាវីតនឹងនៅចាំនាងនៅមុខក្រុមហ៊ុន តែការសង្ឃឹមរបស់នាងបានរលាយទៀតហើយនាងក៏លួងខ្លួនឯងម្តងទៀតថាកុំទាន់អស់សង្ឃឹមអី ប្រហែលជាគេនៅចាំយើងនៅឯផ្ទះដើម្បីឱ្យយើងភ្ងាក់ផ្អើល ដូច្នេះកុំអាលអស់សង្ឃឹមអី ទៅដល់ផ្ទះហើយនាងខំអ៊ុតមើលដោយក្តីសង្ឃឹមទៀតហើយ តែវានៅតែមិនដូនបំណងដដែល
នាងកាន់តែពិបាកចិត្តបន្តិចម្តងៗហើយ តែនាងនៅតែព្យាយាមលាក់ចិត្តខ្លួនឯង និងលួងខ្លួនឯងថា កុំអាលអស់សង្ឃឹមអីប្រហែលជាស្អែកគេនឹងមករកយើង។ស្អែកហើយស្អែកទៀត តែគេនៅតែមិនមករកសីលា ដដែល សីលាក៏ទូរស័ព្ទទៅសួរគេតើមានរឿងអី បានជាគេមិនទូរស័ព្ទ មិនមករកនាង? ប៉ុន្តែសូម្បីតេលេខទូរស័ព្ទក៏គេដូរដែរ លេខចាស់របស់គេ គេឈប់ប្រើហើយ វាធ្វើឱ្យ សីលា រិតតែខ្វាយខ្វល និង ពិបាកចិត្តទ្វេដង នាងពិតជាអស់សង្ឃឹមនិងឈឺចិត្តណាស់ នាងពិតជាខឹងនិងស្អប់វីតណាស់ នាងគិតថាវីតប្រហែលជាឈប់ស្រលាញ់នាង ហើយប្រហែលជាមានអ្នកថ្មីហើយ នាងពិតជាខឹងណាស់ដែលវីត មិនគោរពពាក្យសន្យារបស់ខ្លួន នាងលួចយំរាល់ថ្ងៃព្រោះតែរឿងនេះ នាងបានតាំងចិត្តថាត្រូវតែបំភ្លេចគេឱ្យបាននាងមិនត្រូវកុហកខ្លួនឯងទៀតទេ គេឈប់ត្រូវការនាងហើយ នាងបានតាំងចិត្តបំភ្លេចគេនិងឈប់គិតពីគេ តែតាមពិតនាងមិនអាចធ្វើបានទេ ព្រោះនាងប្លែកខុសពីមុនឆ្ងាយណាស់ ព្រោះមិត្តភក្តប្រុសស្រីរបស់នាងបានព្យាយាមបបួលនាងទៅញ៉ាំអីដូចរាល់ដង តែនាងចេះតែរកលេសបដិសេដ! តើព្រោះតែហេតុអ្វី? គឹព្រោះនាងខ្លាចវីត ឃើញនាងទៅជាមួយប្រុសផ្សេង គេនឹងយល់ច្រឡំ នាងមិនចង់ឱ្យគេយល់ច្រឡំទេ តាមពិតនាងនៅតែលួចមានសង្ឃឹមថាវីត នៅតែស្រលាញ់នាងដដែល នាងពិតជាល្ងង់ពេកហើយ។ថ្ងៃមួយ យូរ៉ា បានណាត់សីលា ចេញទៅញ៉ាំអីជាមួយគ្នា យូរ៉ា គឺជាប្រុសម្នាក់ដែលបានតាមស្រលាញ់សីលា យូរហើយដែរ គេគឺជាប្រុសសង្ហាមិនចាញ់ វីតទេ ហើយនិយាយពីចំណេះដឹង ការងារ ចរិកឬកពា គឺល្អក្នុងកែវភ្នែក សីលា ដែលនាងធ្លាប់គិតថាអាចទទួលយកបានបើសិនជាគ្មានវីត តែពេលដែលយូរ៉ា ណាត់នាង នាងបែរជាស្ទាក់ស្ទើរ ហើយសុំពេលយូរ៉ា គិតសិន តើនាងកំពុងគិតអ្វី? តាមពិតគឺនាងនៅតែមិនស្រលះចិត្តពីរឿវីតដដែល នាងខ្លាចពេលដែលនាងទៅជាមួយ យូរ៉ា ចៃដន្យនឹងបានជួបវីត នាងពិតជាល្ងង់មែន គេធ្វើដាក់ប៉ុណ្នឹងហើយនៅមិនដឹងខ្លួន នាងនៅតែមិនអស់ចិត្ត នាងបានព្យាយាមសួរលេខ វីត ពិមិត្តភក្ត ទីបំផុតនាងក៏បានលេខវីត ក៏តេទៅដើម្បីសួរហេតុផលនិងប្រាប់ពីរឿងក្នុងចិត្តដែលនាងបានលាក់អស់៥ឆ្នាំមកហើយ តែមិននឹកស្មានថារឿងវាទៅជាបែបនេះសោះ នាងខំទូរស័ព្ទទៅគេ តែគេបែរជាធ្វើព្រងើយដាក់នាងទៅវិញ គេនិយាយជាមួយនាងដូចជាអ្នកស្គាល់គ្នាធម្មតាអញ្ចឹង គេនិយាយជាមួយនាងហាក់ដូចមិនធ្លាប់មានរឿងអីកើតឡើងរវាងគេទាំងពីអញ្ចឹង ធ្វើឱ្យនាងពិតជាចុកចាប់ណាស់ ហើយការតាំងចិត្តរបស់នាងដែលចង់និយាយជាមួយគេដោយផ្ទាល់ ដែលថានឹងនិយាយរឿងក្នុងចិត្តប្រាប់គេនោះ ក៏ត្រូវរលាយដែរ ព្រោះវីតថាគេគ្មានពេលទំនេរទេ លឺពាក្យនេះហើយទោះជាអ្នណាក៏ឈឺដែរ សីលា ពិតជាអស់សង្ឃឹមណាស់ នាងប្រែជាទន់ជ្រាយអស់ហើយ ថ្ងៃណាក៏នាងលួចសំរក់ទឹកភ្នែកដែរ រហូតដល់ថ្ងៃមួយនាងដើរតាមផ្លូវបានឃើញវីត កំពុងបណ្តើរស្រីស្អាតម្នាក់ពួកគេដើរគៀកដៃគ្នាហើយស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នាណាស់ ពេលដែលនាងឃើញ បេះដូងនាស្ទើតែឈប់ដើរទៅហើយនាងពិតជាឈឺចិត្តណាស់ តែនាងព្យាយាមធ្វើធម្មតាព្រោះពេលដែលវីត បានឃើញនាងគឺគេសួរនាំនាធម្មតាទេ ធ្វើដូចជាគ្មានរឿងអីកើតឡើងអញ្ចឹង ហើយគេបាន

09/21/2016

09/20/2016

“ឆាកជីវិត “​ ភាគបញ្ចប់

វគ្គទី ៥ “ ទំរាំយល់ច្បាស់ ក៏ហួសពេលទៅហើយ “
លីនដា ពិតជាភ្ងាក់រលឹកណាស់ពេលដែលបានមកឃើញគ្រួសារនេះ និងបានលឺពាក្យសំដីរបស់នារីកំសត់ម្នាក់នេះ!នាងទើបតែដឹងថាតាមពិតលើលោកនៅមានអ្នកដែលពិបាកជាងនាងច្រើនណាស់! តែពួកគេនៅតែតស៊ូរស់ មិនមែនដើម្បីតែខ្លូនឯងទេ គឺគេខំប្រឹងរស់
ដើម្បីអ្នកដែលគេស្រលាញ់! គេនិយាយត្រូវ ស្លាប់ទៅពិតជាបានផុតទុក្ខមែន តែចុះអ្នកដែលនៅរស់គេគិតយ៉ាងម៉េចទៅ?ដូចជាប្អូនៗតូចទាំងអស់នេះអញ្ចឹង! បើគ្មានបងគេទេ តើឱ្យគេទៅពឹងអ្នកណាទៅ?បើម៉ែឪរបស់គេមិនរវីរវល់ផង!លីនដា ពិតជាសរសើរនារីកំសត់ម្នាក់នេះណាស់ គេអភព្វជាងនាងឆ្ងាយណាស់! គេវេទនាជាងនាងឆ្ងាយណាស់! តែគេនៅតែត្រដរស់ដើម្បីប្អូនរបស់គេ! ចុះនាងវិញ? គ្រាន់មានវិបត្តក្នុងគ្រួសារ និង ត្រូវសង្សាក្បត់ចិត្តប៉ុណ្ណឹង! ចាំបាច់គិតខ្លីដល់ថ្នាក់នេះ? យ៉ាងហោចណាស់នាងមិនទាន់ធ្លាក់ខ្លូនក្លាយជាស្រីរកស៊ីដូចគេឯណា? ទោះបីជាឪពុកនាងបានលក់នាងឱ្យទៅអ្នកមានម្នាក់ដើម្បីកំដគេអស់ពេញមួយអាទិត្យហើយបានយកប្រាក់រត់ទៅជាមួយប្រពន្ធចុងគាត់មែន!តែយ៉ាងហោចណាស់នាងក៏នៅមានម្តាយចាស់ម្នាក់ដែលតែងតែយកចិត្តទុកដាក់នឹងនាងនិងតែងតែសំរក់ទឹកភ្នែកព្រោះតែអាណិតនាងដែរ! នាងមិនគួរគិតខ្លីដល់ថ្នាក់នេះសោះ! ពេលនេះម៉ែរបស់នាងកំពុងពិ
បាកចិត្តព្រោះតែឪពុកតិរច្ឆានរបស់នាងបានលក់នាងហើយយកប្រាក់រត់ទៅជាមួយប្រពន្ធចុងបាត់ ដូច្នេះនាងមិនគួរធ្វើឱ្យគាត់ពិបាកចិត្តព្រោះតែរឿងនាងទៀតទេ! បើនាងស្លាប់ទៅ តើមានអ្នកណាជួយចិញ្ចឹមប្អូនៗ និងម្តាយចាស់កំសត់របស់នាងទៅ?ព្រោះម្តាយនាងចាស់ហើយ គាត់គ្មានកំលាងរកស៊ីចិញ្ចឹមកូនតូចៗបានទៀតទេ! គឺមានតែនាងទេដែលជាបង្អែកគ្រួសារ! ដូច្នេះនាងមិនគួរអត្មានិយមទៅសុខតែម្នាក់ឯងទេ។ នេះសំណាងហើយដែលខ្ញុំមិនទាន់ស្លាប់! ខ្ញុំអាចបកក្រោយបាន! អរគុណទេវតាហើយដែលបានឱ្យខ្ញុំបានឃើញរឿងកំសត់ៗច្រើនយ៉ាងនេះ! ពេលនេះខ្ញុំគិតយល់ហើយ ខ្ញុំមិនត្រូវសំលាប់ខ្លួនព្រោះរឿងប៉ុណ្ណឹងទេ! ខ្ញុំត្រូវតែត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ម៉ែខ្ញុំប្រាកដជាសប្បាយចិត្តពេលដែលឃើញខ្ញុំទៅវិញ។ នាងជូតទឹកភ្នែក ហើយប្រញាប់រត់សំដៅទៅផ្ទះនាងវិញដោយឥតឈប់សំរាក នាងពិតជាចង់ទៅដល់ផ្ទះឱ្យឆាប់ណាស់!នាងពិតជាចង់ជួបម៉ែនាងឆាប់ៗណាស់!នាងចង់បង្ហាញឱ្យគាត់ឃើញថានាងលែងអីហើយ! ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅនាងលែងគិតផ្តេះផ្តះទៀតហើយ! នាងនឹងតស៊ូរស់ដើម្បីម៉ែនិងប្អូនៗរបស់នាង។
- (លីនដារត់បណ្តើរគិតក្នុងចិត្តបណ្តើរ)ម៉ែ! ខ្ញុំស្រលាញ់ម៉ែ! ស្រលាញ់ម៉ែកំសត់របស់ខ្ញុំណាស់! ម៉ែទ្រាំលំបាកដើរធ្វើការតត្រុកដើម្បីចិញ្ចឹមកូនៗ ម៉ែត្រូវប្តីអបរិយវាយធ្វើបាបស្ទើររាល់ថ្ងៃ តែម៉ែនៅតែទ្រាំរស់ដើម្បីកូនៗ! តាំងពីខ្ញុំកើតមកខ្ញុំមិនដែលឃើញម៉ែមានខោអាវថ្មីនឹងគេទេ! ខ្ញុំមិនដែលឃើញម៉ែបានពិសារអីឆ្ងាញ់ៗនឹងគេទេ! ខ្ញុំមិនដែលឃើញម៉ែមានឱកាសបានជិះម៉ូតូល្អៗដូចគេទេ! ខ្ញុំមិនដែលឃើញម៉ែមានគ្រែ មានពូកសំរាន្តឱ្យស្រួលខ្លួនដូចគេទេ!គឺសំរាន្តតែលើកន្ទេលជាប់ឥដ្ឋ!ខ្ញុំមិនដែលឃើញម៉ែបានធ្វើខ្លួនស្អាតៗដូចគេម្តងទេ!ខ្ញុំមិនដែលឃើញម៉ែបានស្គាល់ភាពរីករាយទេ មានតែទឹកភ្នែកស្ទើរតែរាល់ថ្ងៃដោយសារតែប្តីអបរិយ!
ហើយខ្ញុំប៊ិះតែនឹងធ្វើឱ្យម៉ែពិបាកដោយសារខ្ញុំមួយកំរិតទៀត! ម៉ែ!ម៉ែ!....ហ៊ឺ...ហ៊ឺ.(នាងរត់ទាំងទឹកភ្នែកសស្រាក់ហើយហៅម៉ែខ្ញុំឥតឈប់ឈរ)។ ទីបំផុតនាងបានមកដល់ផ្ទះហើយ តែនៅក្នុងផ្ទះលឺតែសំលេងប្អូនៗនាងយំពេញផ្ទះនាងប្រញាប់រត់ចូលទៅមើលពុទ្ឋោអើយ! ម៉ែនាងកំពុងយំអោបជើងម្ចាស់ផ្ទះនាងដើម្បីអង្វគាត់កុំឱ្យដេញគាត់និងប្អូនៗនាងចេញ! តែម្ចាស់ផ្ទះមិនយល់ព្រមទេ ម៉ែនាងបានសំពះបាទជើងគាត់ទៀតតែគាត់នៅតែមិនយល់ព្រម គាត់ងាកចេញពីម៉ែនាងធ្វើមុខដូចជាខនីអីចឹង។
- មីងឯងនេះ! ម៉េចក៏ចិត្តអាក្រក់ម្លេះ? នេះដល់ថ្នាក់ម៉ែខ្ញុំសំពះបាទជើងហើយនៅតែមិនអាណិតគាត់ទៀតហី?(លីនដាឈរនៅមុខម្ចាស់ផ្ទះហើយនិយាយខ្លាំងៗទាំងទឹកភ្នែកដាក់គាត់ តែគាត់ហាក់ដូចជាមិនអើពើនឹងសំដីនាងសោះ គាត់ធ្វើដូចជាមិនលឺអញ្ចឹង នាង
ក៏បន្តនិយាយ)នេះនៅធ្វើមិនដឹងមិនលឺទៀត! ឌឺពេកហើយមីង!ម ម៉ែ! ឈប់អង្វរមនុស្សចិត្តអាក្រក់នេះទៅ!មានខ្ញុំនៅទីនេះហើយខ្ញុំមិនឱ្យម៉ែដាច់ពោះស្លាប់ទេ! ទោះបីជាខ្ញុំត្រូវធ្វើជាស្រីលក់ខ្លួន ក៏ខ្ញុំមិនបណ្តោយឱ្យម៉ែនិងប្អូនៗដាច់ពោះស្លាប់និងគ្មានកន្លែងជ្រកកោននោះទេ!(នាងចាប់លើកម៉ែនាងឱ្យក្រោកឡើង តែនាងមិនអាចប៉ះពាល់គាត់បានសោះ នាងពិតជាភ័យណាស់) ពុទ្ធោអើយតើមានរឿងអីកើតឡើងទៅ?ហេតុអីក៏មិនអាចប៉ះម៉ែខ្ញុំបាន? ហេតុអីគ្រប់គ្នាមិនអើពើនឹងសំដីរបស់ខ្ញុំ?តើគេស្តាប់មិនលឺពីអ្វីដែលខ្ញុំបាននិយាយទេហី? (នាងខំនិយាយជាមួយម៉ែនាង តែម៉ែនាងបែរជារំកិលខ្លួនបន្តទៅអង្វម្ចាស់ផ្ទះទៀត)
- ខ្ញុំសូមអង្វរអ្នក! កុំដេញពួកខ្ញុំចេញអី! បើអ្នកដេញពួកខ្ញុំចេញតើឱ្យខ្ញុំទៅនៅឯណាទៅ?
- ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ!បើខ្ញុំទុកឱ្យយាយនៅទៀតណា ខ្ញុំក៏ប្រាកដជាដាច់ពោះស្លាប់មិនខានទេ!ព្រោះរាល់ថ្ងៃខ្ញុំពឹងលើថ្លៃបន្ទប់ទាំងនេះមកចិញ្ចឹមក្រពះ!ហើយបើសិនជាយាយនៅទទេៗខ្ញុំ
មុខជាដាច់ពោះស្លាប់មិនខានទេ!កុំថាខ្ញុំចិត្តអាក្រក់! ខ្ញុំព្រមជួយទិញម៉ូតូកញ្ចាស់ដើម្បីឱ្យយាយធ្វើបុណ្យសពកូន ហើយព្រមឱ្យធ្វើនៅផ្ទះខ្ញុំទៀត ចាត់ទុកថាសំណាងហើយ! (គ្រាន់តែខ្ញុំលឺថាធ្វើបុណ្យសព លីនដា ពិតជាភ័យណាស់ នាងងាកទៅលើហ៊ឹងឃើញរូបថតនាងនៅមុខកំប៉ុងជើងធូប នាងពិតជាស្លុតចិត្តណាស់ )
- ពុទ្ឋោអើយ...!ខ្ញុំបានស្លាប់ហើយ! អញ្ចឹងអីតើបានជាខ្ញុំនិយាយទៅគ្មានអ្នកណាខ្វល់ពីខ្ញុំសោះ!
- ឆាប់រើអីវ៉ាន់ចេញទៅ! (ម្ចាស់ផ្ទះបានរើអីវ៉ាន់បោះចេញក្រៅទាំងអស់! គាត់រើៗ ក៏ធ្លាក់កាសែតដែលចុះពីអប្បទេវហេតុរបស់លីនដា លីនដាសំលឹងមើលរូបភាពនៅលើកាសែតនាងពិតជាមើលមិនដឹងសោះថាជានាងនេះបើសិនជាគេមិនមានរូបមួយកំណាត់ខ្លួនរបស់នាងដើម្បីបញ្ជាក់អត្តសញ្ញាណអ្នកស្លាប់ទេ នាងប្រាកដជាមិនដឹងថាជានាងទេ ព្រោះសាកសពត្រូវឡានកិនសំប៉ែតដូចចេកចៀនអញ្ចឹង នៅលើកាសែតគេដាក់ចំណងជើងធំៗថាៈ“នារីម្នាក់ត្រូវឡានកិននៅម៉ោងប្រមាណ១រំលងអធ្រាត ថ្ងៃទី១៥ ធ្នូ សំប៉ែតដូចចេកចៀន ដោយមិនដឹងមូលហេតុ“។លីនដាប្រញាប់ក្រលេកមើលទៅប្រតិទិនដែលម៉ែនាងដាក់ព្យួជញ្ជាំង ហើយតែងតែហែកជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ២០០៧ហើយ។
- ពុទ្ឋោអើយ..!ខ្ញុំពិតជាស្លាប់ហើយ!ខ្ញុំបានស្លាប់៧ថ្ងៃហើយ! អញ្ចឹងអីតើបានជាខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាដូចជាគេងលក់យ៉ាងយូរ!អញ្ជឹងអីតើ ពេលដែលខ្ញុំភ្ងាក់ឡើងគឺខ្ញុំនៅកន្លែងដែលខ្ញុំចូលឡានដដែល! អញ្ជឹងអីតើ បានជាកន្លែងកើតហេតុគ្មានឈាមសោះព្រោះវារំលងបាន៧ថ្ងៃ ហើយ ប្រាកដជាគ្មានសល់ស្លាកស្នាមអីទៀតទេ! ពាក្យចាស់ថាស្លាប់នៅកន្លែងណា ៧ថ្ងៃក្រោយនឹងភ្ងាក់នៅកន្លែងនោះ! ពិតជាមិនខុសមែន! ខ្ញុំពិតជាស្លាប់មែនហើយ!ខ្ញុំមិនបានចូលប្រលោះកង់ឡានអីទេ! វាគ្មានរឿងអច្ឆរិយអីទេ តាមពិតគឺឡាន
បានកិនខ្ញុំស្លាប់ហើយ! ហ៊ឺ...!ហ៊ឺ.....!ហ៊ឺ.....!

វគ្គបញ្ចប់ “ វប្បដិសារី “
ម្តាយរបស់លីនដា ដើរយួរអីវ៉ាន់ និង រូបថតនាងព្រមទាំងធាតុរបស់នាងដើរចេញទៅជាមួយប្អូនៗនាងទាំងទឹកភ្នែក នាងយំដើរតាមម្តាយនាងហើយខំប្រឺងប៉ះគាត់ទាំងទឹកភ្នែក តែនាងមិនអាចប៉ះគាត់បានសោះ!
- ម៉ែ...! ឱ្យខ្ញុំសូមទោស! ខ្ញុំមិនគួរទៅចោលម៉ែ ទុកឱ្យម៉ែនៅលំបាកតែម្នាក់ឯងយ៉ាងនេះទេ! ម៉ែ.....! ម៉ែ....! ខ្ញុំសុំទោស....!
ហ៊ឺ....! ហ៊ឺ....! ហ៊ឺ......! (ទឹកភ្នែករបស់នាងស្រក់មិនឈប់ឈរព្រោះតែអាណិតម្តាយនាង និងយំស្រែករៀបរាប់រឿងជាច្រើនតែម្តាយនាងមិនអាចស្តាប់លឺទេ នាងដើរតាមម្តាយនាងរហូតដល់កន្លែងមួយម្តាយនាងនិងប្អូននាងដេកហាលមុសនៅក្រោមសំយ៉ាបផ្ទះគេ ប្អូនៗនាងដេកលក់អស់ហើយតែម្តាយនាងមិនទាន់សំរាន្តទេ គាត់នៅបក់មុសឱ្យកូនៗហើយអង្អែលរូបថតនាងទាំងទឹកភ្នែក លីនដា ដឹងថាម្តាយនាងប្រាកដជានឹកនាងណាស់)។
- (លីនដាយំស្រែកអង្វរព្រះ)ព្រៈអើះយ!សូមមេត្តាកុំទាន់អាលឱ្យខ្ញុំស្លាប់អី!សូមឱ្យរឿងនេះត្រឹមជាសុបិន្តអាក្រក់មួយបានហើយ! ខ្ញុំរាងចាលហើយ! ខ្ញុំនឹងមិនចង់ស្លាប់ទៀតទេ! ខ្ញុំមិនទាន់បានសងគុណម៉ែខ្ញុំគ្រប់គ្រាន់ទេ! ខ្ញុំចង់នៅសងគុណគាត់ទៀត! ខ្ញុំសូមអង្វរ កុំទាន់ឱ្យខ្ញុំស្លាប់អី!
ការអង្វរករបស់លីនដា គ្មានន័យទេ ព្រោះយមបាលមុខខ្មៅបានមកយកនាងហើយៈ
- ម!ឆាប់ទៅជាមួយយើង!
- អត់ទេ! ខ្ញុំមិនទៅទេ! ខ្ញុំចង់នៅជួយចិញ្ចឹមម៉ែខ្ញុំ និង ប្អូនៗខ្ញុំ! លោកមើលចុះ គ្មានខ្ញុំគាត់ និងប្អូនៗខ្ញុំវេទនាណាស់! លោកកុំយកខ្ញុំទៅអី! សូមកុំឱ្យខ្ញុំស្លាប់អី! ខ្ញុំមិនទាន់ចង់ស្លាប់ទេ! ខ្ញុំសូមអង្វរ...!
- មិនបាន! រឿងស្លាប់រស់មិនអាចយកមកលេងសើចបានទេ!នាងមានបាបធ្ងន់ណាស់!មានជីវិតហើយ មិនចេះស្រលាញ់ជីវិតខ្លួនឯងហើយម្តាយនាងនិងប្អូននាងធ្លាក់ខ្លួនដូច្នេះក៏ដោយសារតែនាងដែរ!នាងត្រូវទៅនរក៧ជាន់ដើម្បីទទួលទារណកម្ម!
លីនដាគ្មានពាក្យអីនឹងត្រូវអង្វរយមបាលទៀតទេ! ព្រោះរឿងទាំងអស់គឺមកពីការខ្វះការពិចារណារបស់នាងពេលនេះនាងពិតជាមានវិប្បដិសារីណាស់ នាងពិតជាស្តាយក្រោយណាស់ តែវាមិនអាចត្រឡប់ក្រោយបានទេ។ លីនដា ស្រក់ទឹកភ្នែកដើរទៅជិតម្តាយ នាង នាងលត់ជង្គង់សុំទោសគាត់ជាលើកចុងក្រោយៈ
-ម៉ែ.....! កូនអកត្តញូមិនបាននៅសងគុណម៉ែទៀតទេ!កូនធ្វើឱ្យម៉ែ និងប្អូនៗធ្លាក់ខ្លួនដល់ថ្នាក់នេះ កូនសមតែចូលនរកមែន! ម៉ែ...!កូន....សុំទោស...! ហ៊ឺ...ហ៊ឺ.....ហ៊ឺ..!
នាងក្រាបសំពះបាទជើងម្តាយនាង តែគាត់មិនអាចមើលរឺស្តាប់លឺពីអ្វីដែលបាននាងនិយាយទេ!នាងងើបដើរសំដៅទៅយមបាលទាំងទឹកភ្នែក យមបាលបាននាំនាងទៅហើយ នាងងាកក្រោយម្តាយនាងទាំងទឹកភ្នែក។
- ម៉ែ....! តើថ្ងៃស្អែក ម៉ែនិងប្អូនៗនឹងក្លាយទៅជាយ៉ាងណាទៅ?(នាងឃើញពីភាពវេទនារបស់គាត់ដែលកើតឡើងដោយសារតែភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់នាងច្បាស់ណាស់) បើខ្ញុំមិនសំលាប់ខ្លួនទេ ម៉ែខ្ញុំមុខជាឈឺចិត្តដល់ថ្នាក់នេះទេ! បើខ្ញុំមិនសំលាប់ខ្លួនទេម៉ែក៏មិនធ្លាក់ខ្លួនដល់
ថ្នាក់នេះដែរ! ហេតុអីក៏ខ្ញុំដាច់ចិត្តទំលាក់អំរែកដ៏ធ្ងន់នេះឱ្យម្តាយចាស់កំសត់របស់ខ្ញុំទៅកើត?ម៉ែ....! បន្តិចទៀត កូន នឹងបានទទួលនូវអ្វីដែលកូនបានធ្វើហើយ! ខ្ញុំស្មានថាខ្ញុំស្លាប់ទៅ នឹងអាចផុតទុក្ខ តែមិននឹកស្មានថាការសំលាប់ខ្លូនរបស់ខ្ញុំបែរជាធ្វើឱ្យអ្នកមានគុណខ្ញុំត្រូវលំបាកដល់ថ្នាក់នេះសោះ ហើយខ្ញុំក៏ត្រូវទទួលទណកម្មនៅឋាននរកទៀត។ខ្ញុំគិតថាការសំលាប់ខ្លួន ជាការផុតទុក្ខនោះ តែតាមពិតវាគឺជាអំពើបាបទៅវិញសោះ!

ទេវតាបង្កើតមនុស្សមក មិនមែនឱ្យរស់នៅសំរាប់តែខ្លួនឯងទេ គ្រប់គ្នាសុទ្ឋតែមានភារកិច្ចត្រូវរស់ដើម្បីខ្លួនឯងនិងអ្នកជុំវិញខ្លួន!នៅលើលោកនេះ តើនៅមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ទៀតទៅដែល នៅចង់គិតខ្លីដូច្នេះទៀត? អ្នកគិតថាខ្លួនអ្នកពិបាកមែនទេ?អ្នកគិតថាខ្លួនអ្នកអភព្វមែនទេ? តែអ្នកត្រូវដឹងថា នៅមានអ្នកដែលពិបាក និង អភព្វជាងអ្នកជាច្រើនទៀតដែលអ្នកមិនបានដឹង!អ្នកត្រូវចាំថា រាល់ជីវិតទាំងអស់ សុទ្ធតែមានផលពិបាករៀងៗខ្លួន មិនថាតែអ្នកក្រ រឺ អ្នកមានទេ!

“ ចប់ ”