30/03/2026
Κυκλοθυμικός
Ήταν 74 χρόνια πριν. Τέτοια ώρα περίπου, ξημερώματα Κυριακής και πάλι, 30 Μάρτη του 1952. Ο Νίκος Μπελογιάννης μαζί με 3 ακόμα συντρόφους του, τον Νίκο Καλούμενο, τον Δημήτρη Μπάτση και τον Ηλία Αργυριάδη ανεβαίνουν σε ένα στρατιωτικό φορτηγό στις φυλακές τις Καλλιθέας με προορισμό το στρατόπεδο του Γουδή.
Το κράτος των δοσίλογων και των προδοτών της Κατοχής, το κράτος των ταγματασφαλιτών, το κράτος των μαυραγοριτών και των λαθρεμπόρων αποφασίζει να τους εκτελέσει πριν ακόμα ξημερώσει, με το φως τον προβολέων, ημέρα Κυριακή που ούτε οι Ναζιστές δεν εκτελούσαν. Άλλωστε τα σκουλίκια μόνο στο σκοτάδι ξέρουν να λειτουργούν. Η εκτέλεση του Μπελογιάννη και των συντρόφων του είναι ίσως η πιο γνωστή μαζί με αυτή του Πλουμπίδη σε μια περίοδο που εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες πάνω από 400 κομμουνιστές.
Το ανάκαλύψαμε και πρόσφατα με τους μαζικούς τάφους των εκτελεσμένων της ίδιας περιόδου που βρέθηκαν στο Γεντί Κουλέ. Τους εκτελεσμένους που δεν τους έδωσαν καν στις οικογένειες τους για να τους θάψουν. Τους εκτελεσμένους που τα καθάρματα που πάτησαν την σκανδάλη στην συνέχεια ξέσκισαν τα ρούχα τους σαν λάφυρα πολέμου. Όλοι αυτοί αρκούσε απλά να υπογράψουν ένα χαρτί, μια δήλωση μετάνοιας για να γλυτώσουν τα 6 βήματα της εκτέλεσης, δεν δέχτηκαν. Άλλωστε όπως είπε στην απολογία του ο Μπελογιάννης "αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για τον σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας".
Να το γράψουμε απλά; Για μια ιδέα, για την κοινωνική δικαιοσύνη, για έναν καλύτερο κόσμο, για να μην προδώσουν τους συντρόφους τους επέλεξαν να προχωρήσουν στην μεγαλύτερη θυσία που θα μπορούσαν να κάνουν, να μην ξαναζήσουν την άνοιξη, το χάδι στο κορμί τους, τον ήλιο να ζεσταίνει το πρόσωπο τους, τα όνειρά τους. Γιατί ήξεραν πως δεν υπήρχε τίποτα πιο ελεύθερο από μια ψυχή που δεν υποτάσσεται. Και τελικά κατάφεραν η ιστορία να γραφτεί με το αίμα τους και όχι με την υπογραφή τους.
Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της και συ να λείπεις.
Να `ρχονται οι άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα και συ να λείπεις.
Να `ρχονται τα κορίτσια στο παγκάκι του κήπου με χρωματιστά φορέματα και συ να λείπεις.
Ένα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό, πολλές σημαίες να ανεμίζουν στα μπαλκόνια, να λένε δυνατά τη λέξη "σύντροφος" και συ να λείπεις.
Σκέψου δυο χέρια να σφίγγονται και σένα να σου λείπουν τα χέρια. Δυο κορμιά να παίρνουνται και συ να κοιμάσαι κάτω από το χώμα.
Και τα κουμπιά του σακακιού σου, να αντέχουν πιότερο από σένα κάτω απ’ το χώμα κι η σφαίρα η σφηνωμένη στην καρδιά σου να μη λιώνει, όταν η καρδιά σου που τόσο αγάπησε τον κόσμο θα `χει λιώσει.
