30/09/2025
ალბათ ყველა ადამიანს აქვს მომენტი, როცა ფიქრობს, რომ ცხოვრების ისეთ ეტაპზეა, სადაც არაფერი გამოსდის და თითქოს ერთ წერტილში ჩერდება… შემდეგ კი ეშინია, რომ ეს გაჩერება ზედმეტად დიდხანს გაგრძელდება. მაგრამ სწორედ ასეთ დროს იბადება ახალი ძალა – ძალა, რომელიც მოგვიანებით გზას გვიჩვენებს და გვასწავლის, რომ ყოველი გაჩერება მხოლოდ დასაწყისია ახალი მოძრაობის, ახალი შესაძლებლობებისა და ახალი წარმატებების
მაშინ, როცა მეგონა, რომ ყველაფერს წერტილი დაესვა,რომ ეს ბოლო მცდელობა იყო და ძალა აღარ მრჩებოდა…
როცა ვფიქრობდი, დრო იყო დავნებებულიყავი -სევდიანი, უსულო თვალებით ერთ წერტილს მივაშტერდი.
იქ, ფანჯრისკენ, იდო ჩემი შვილის საყვარელი სათამაშო- ლომი.
ვუყურებდი მას და შორიდან ჩამესმოდა მისი ტკბილი ხმა:
„დედა, დღეს თომას დაბადების დღე იყო და იცი, მიკი მაუსი დავინახე…“
„დედა, ჩემი დაბადების დღე რომ მოვა, ლომის ტორტს გამიკეთებ?"
ხმები ნელ-ნელა ახლოვდებოდა, სულ უფრო მკაფიოდ ჩამესმოდა.
მივედი სათამაშოსთან და მოვეფერე.
მოვეფერე…
რადგან იმ დილით გავიგონე როგორ უთხრა ჩემმა შვილმა:
„ბაღში მივდივარ, შემ დამელოდე აქო“.
ფანჯარასთან დატოვა ლომი და წავიდა.
ჩავიკარი გულში.
ჩავიკარი იმიტომ, რომ მისი სუნთქვა მენატრებოდა,
ჩავიკარი იმიტომ, რომ დაღლილ გულს მისით სურდა ეცოცხლა.
და იმ წამს ვიგრძენი —სხვა სამყაროდან უცნაური ძალა გადმოვიდა ჩემში.
ძალა, რომელმაც ფეხზე დამაყენა.
მაშინ მივეცი საკუთარ თავს პირობა:
შეუძლებელსაც კი შესაძლებლად ვაქცევდი.
ფურცლებზე ჩამოვწერე ოცნებები…
და მათი ასრულება დავიწყე.
დღეს, როცა თითოეულ ოცნებას ფრთებს ვასხამ,
სიამაყით ვუყურებ ჩემს შვილებს.
მახსოვს ის დღეც, ექვსი წლის შემდეგ,
როცა ისევ დავიწყე წერა.
საწერ მაგიდაზე ჩემს წინ ის სათამაშო ლომი დავიდე.
პირველად, როცა ერთი ფურცელი ჩავამთავრე, ჩემს მეუღლეს წავუკითხე და შეშინებული თვალებით ვუყურებდი, რას მეტყოდა. თუმცა რამის თქმაც აღარ იყო საჭირო — მისი სახის ყველა ნაკვთი მეუბნებოდა, რომ უნდა გამეგრძელებინა. და მაინც, იმედის მომცემი იყო მისი სიტყვები — „გააგრძელე“ —
ყველაზე კარგი ის იყო, რომ მას ზუსტად ესმოდა, რას ვგრძნობდი, რას განვიცდიდი, და არასოდეს მაძლევდა დანებების უფლებას.
ვწერდი მთელი ძალით,
ყოველ სიტყვაში ჩემი შვილების სახეს ვხედავდი, მათი სიყვარული იყო ჩემი შთაგონება.
ვუყურებდი შვილების ფოტოს,ვუყურებდი ჩემი შვილის სათამაშოს-ლომს და საოცარი ენერგიით ვივსებოდი.
ახლა კი აქ ვარ…ამ გზაზე, რომელიც სავსე იყო უძილო ღამეებით, გადაღლითა და სტრესით.
მაგრამ
ყველაფერი ამად ღირდა ..
მაშინ როცა მეკითხებიან ორ პატარა ბავშვში „როდის მოასწარი? როგორ ახერხებ ამდენს…“
მეღიმება.. შემდეგ კი ჩემს ფიქრებთან გავიპარები და ჩემი სულის შიგნით გამოკიდულ გულს სათითაოდ სისხლძარღვებს ვუკოცნი, რადგან მასში ჩემი შვილებისადმი უძლიერეს გრძნობას ვაცოცხლებ…
დიახ, ბევრი უძილო ღამე,
დიახ, ბევრი დავიწყებული ჭამა,
დიახ, ბევრი გადაღლა და სტრესი,
მაგრამ ამათზე ძლიერი რამ არსებობს…
და ეს ჩემი ძლიერი სურვილია..
მახსოვს ერთმა ადამიანმა მკითხა, როცა ჩემი წიგნი წაიკითხა:
„როგორ განიცდი ამხელა ემოციებს?.. რა იყო მიზეზი, რის გამოც დაწერე?“
მიზეზი ერთია, მაგრამ სიღრმისეულად პირადი:
საკმაოდ პატარა ვიყავი, როცა საყვარელი ადამიანის დაკარგვის შიში შემომეპარა. მეშინოდა, რომ მისი ჯანმრთელობის პრობლემას ვერ მოერეოდა და მარტო დავრჩებოდი. სულ იმაზე ვფიქრობდი, რომ ერთ დღეს ის შეიძლება დამეკარგა და წარმომედგინა, როგორი იქნებოდა ჩემი ცხოვრება იმ სამყაროში, სადაც ის აღარ მეყოლებოდა…
შიში ისეთი შემზარავი აღმოჩნდა, თითქოს ბნელ ზღვის ხეობაში ვიხრჩობოდი, სადაც ყოველ ნაბიჯს ქარი მიჭერდა, მაგრამ დღეს, ღმერთის წყალობით, ის კარგად არის.
მაგრამ მაინც არის მომენტები, როცა იმ შეშინებულ სალომეს ვხვდები, რომელმაც საყვარელი ადამიანის დაკარგვის შიში გამოიარა. მისი თვალები ისევ სევდისა და იმედის შერევით სავსეა, და სწორედ ეს თვალები მახსენებს, რატომ უნდა ვწერდე.
დიახ, სწორედ ეს გახდა ჩემი მოტივაცია.
ეს წიგნი მოგვითხრობს ძლიერ ქალზე, რომელმაც მრავალი რთული გზა გაიარა, მაგრამ არ დანებდა. რომელმაც ცხოვრება თავისი სევდისა და ტკივილის მიუხედავად, ღირსეულად გაიარა.
ეს წიგნი ერთი უბრალო ქალის სიმტკიცის, იმედის და სიყვარულის შესახებაა..
ზუსტად ორ დღეში გაიყიდა ჩემი წიგნის თითქმის 100 ეგზემპლარი! 🫶
სიტყვებით ვერ გადმოვცემ, როგორი საოცარი იყო თითოეულ მკითხველთან შეხვედრა, თითოეული გულწრფელი ემოცია…
გმადლობთ ყველას! თქვენი მხარდაჭერა ჩემთვის უსაზღვრო ბედნიერებაა. გთხოვთ, ვინც უკვე წაიკითხეთ, გაგვიზიარეთ თქვენი შთაბეჭდილებები წიგნზე. 💛
