18/05/2026
*Το Κομπραί διαβάζει*
Βιβλίο της εβδομάδας: Η εχθρική χαρά, της Καουτέρ Αντιμί, μτφρ., Μυρτώ Ταπεινού, Εκδόσεις Πόλις
Η πρώτη ανάμνηση της Μπάγια είναι από ένα φουστάνι, ένα καινούργιο και πανέμορφο φουστάνι που της έκαναν δώρο οι γονείς της. Τη φαντάζομαι τεσσάρων ή πέντε χρονών, δηλαδή γύρω στο 1936· ένα μελαχρινό κοριτσάκι με οβάλ πρόσωπο, λεπτό πιγούνι, λαμπερά μαύρα μάτια, σαρκώδη χείλη, πονηρούλικο, γελαστό, χαρούμενο μέσα σ' αυτά που φοράει. Ένα καινούργιο φουστάνι σπανίζει, άλλωστε ίσως είναι καινούργιο μόνο στα μάτια του κοριτσιού, που δεν σταματάει να θαυμάζει τον εαυτό του, να ισιώνει τις ζάρες. Είναι κατενθουσιασμένη, παίζει, τρέχει, χοροπηδάει. Πέφτει, κυλιέται, μπλέκεται στα βάτα, σκαρφαλώνει στα δέντρα. Το φουστάνι είναι τώρα σκισμένο, τρυπημένο, λερωμένο με λάσπη και λεκέδες απ' τη χλόη, διάσπαρτο από φύλλα και πέταλα, ξηλωμένο. Η Μπάγια γλιστράει αθόρυβα μες στο σπιτάκι, ψαχουλεύει το κουτί με τα ραπτικά της μητέρας της και γεμίζει τις χούφτες της με καρφίτσες. Περισώζει ό,τι μπορεί από την άθλια κατάστασή του. Ξεκινάει πιάνοντας προσεκτικά τις ξεφτισμένες άκρες του σχισμένου υφάσματος, τις φέρνει κοντά κοντά μπας και μπαλώσει τις τρύπες. Τα επιδέξια δάχτυλά της τσιμπάνε και κρατάνε σφιχτά τις πτυχές του υφάσματος όσο τις καρφιτσώνει, όμως αυτό δεν αρκεί...
σ. 71-72
