17/11/2021
Ο Χούλιο Κορτάσαρ σε συνέντευξη του αναφέρετε στο περιστατικό που, φτάνοντας σε ένα συνέδριο συγγραφέων στη Νικαράγουα, ένας φίλος τον δέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες με αυτόν τον ασυνήθιστο χαιρετισμό: «Α, επιτέλους έφτασε ο Ηλίθιος!». Έκπληκτος, ο Κορτάσαρ του ζήτησε εξηγήσεις, στις οποίες ο προαναφερόμενος φίλος απάντησε: «Είναι ότι κανείς δεν μοιάζει περισσότερο με τον Πρίγκιπα Μίσκιν από εσάς, που είστε τόσο καλός, τόσο γενναιόδωρος, τόσο αφελής, τόσο σίγουρος για την καλή πίστη των ανθρώπων. Δηλαδή, ένας τέτοιος ηλίθιος». Αυτός ο φίλος θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένας από τους πολλούς χαρακτήρες στο μυθιστόρημα του που βλέπουν, τις πιο ευγενείς ιδιότητες του πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος, τα ελαττώματα ενός ιδιόμορφου , κάποιου που, τελικά, δεν ταιριάζει σε έναν κόσμο όπου το φυσιολογικό είναι το αντίθετο : Υποκρισία, Κυνισμός, Κακία, Υπερβολική Λαγνεία, καθαρή Κακία ως κάτι κοινό και φυσιολογικό. Σχεδόν μια περιγραφή του εαυτού μας, σαν να αναφέρεται σε εμάς. Αν υπάρχει κάτι που εκπλήσσει στο " O #Ηλίθιος", είναι η τελειότητα με την οποία κάθε ένας από αυτούς τους χαρακτήρες ή συμπεριφορές ενσωματώνεται σε κάθε έναν από τους αξέχαστους χαρακτήρες (αξέχαστους τόσο τους ενάρετους όσο και για κακούς) . Αυτό το μυθιστόρημα είναι τόσο καλοδουλεμένο, τόσο καλογραμμένο (υπάρχουν σκηνές που είναι άφθαρτες για τους αναγνώστες του), που νομίζω ότι είναι πάνω από το "Έγκλημα και την τιμωρία" και το "Οι αδελφοί Καραμάζοφ", είναι ανώτερο από αυτά. με λίγα λόγια το καλύτερο μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι. Το αληθινό του αριστούργημα. Συγκρίσιμο μόνο με τον Δον Κιχώτη για αυτή την υπέροχη ποικιλία χαρακτήρων που παρουσιάζουν και τα δύο μυθιστορήματα, που λέει πολλά για εκείνη. Κάτι που, παρεμπιπτόντως, με κάνει να επιμένω να το διαβάσω σε καλή μετάφραση. δηλαδή, σε απευθείας από τα ρωσικά σε μετάφραση του Άρη Αλεξάνδρου –όπως αυτή των εκδόσεων Γκοβόστη – και όχι από τις γαλλικές ή αγγλικές εκδοχές της, που μεταφράζεται στα ελληνικά τυπικές φράσεις αυτών των γλωσσών. Ο Ντοστογιέφσκι έγραψε πολύ μεγάλες προτάσεις -οι οποίες παρατηρούνται με μεγαλύτερη λεπτομέρεια στους «Αδελφούς Καραμάζοφ»- τα σημεία στίξης στα γαλλικά ή στα αγγλικά αλλάζουν, σχεδόν ασεβώς.
