30/03/2026
Την Παρασκευή το βράδυ κλέψατε τη ζωή από ένα εξαιρετικό πλάσμα, από τον έρωτα της ζωής μου, από τη μητέρα του γιου μου, αλλά δεν θα σας χαρίσω το μίσος μου. Δεν ξέρω ποιοι είστε και δεν θέλω να το μάθω. Είστε νεκρές ψυχές. Αν αυτός ο θεός, στο όνομα του οποίου σκοτώνετε στα τυφλά, μας έπλασε κατ΄εικόνα και ομοίωσή του, κάθε σφαίρα στο κορμί της γυναίκας μου είναι μια πληγή στην καρδιά του.
Όχι λοιπόν, δεν θα σας προσφέρω την ικανοποίηση να σας μισήσω. Προφανώς αυτό θέλετε. Αλλά το να απαντήσω στο μίσος με την οργή είναι σαν να υποκύπτω στην ίδια βαθιά άγνοια που σας έκανε αυτό που είστε. Θέλετε να φοβηθώ, να βλέπω τους συμπολίτες μου με καχυποψία, να θυσιάσω την ελευθερία μου στην ασφάλεια. Χάσατε. Ο ίδιος παίκτης είναι ακόμη στο παιχνίδι [...] Και βέβαια είμαι συντετριμμένος, σας παραχωρώ αυτήν την μικρή νίκη, αλλά δεν θα διαρκέσει για πολύ. Ξέρω πως εκείνη θα μας συντροφεύει κάθε μέρα. Ξέρω πως θα την ξαναβρούμε σε εκείνο τον παράδεισο των ελεύθερων ψυχών, από τον οποίο θα είστε για πάντα αποκλεισμένοι.
Είμαστε οι δυο μας, ο γιος μου κι εγώ, αλλά είμαστε ισχυρότεροι απ' όλους τους στρατούς του κόσμου. Δεν έχω άλλο χρόνο να σας αφιερώσω. Πρέπει να ασχοληθώ με τον Μέλβιλ, που ξυπνάει από τον μεσημεριανό του ύπνο. Είναι μόλις δεκαεπτά μηνών, θα φάει το απογευματινό του όπως κάθε μέρα, μετά θα πάμε να παίξουμε όπως κάθε μέρα, και όλη του τη ζωή, αυτό το μικρό παιδί θα σας χλευάζει και θα σας περιφρονεί με το να είναι χαρούμενο και ελεύθερο. Γιατί το μίσος του, δεν θα σας το χαρίσει ούτε αυτός.
Antoine Leiris , Και όμως δεν θα σας μισήσω, μτφρ. Κατερίνα Σχοινά, εκδόσεις Στερέωμα ( )
