https://www.facebook.com/282213645147277/

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΚΑΡΑΚΑΣΟΓΛΟΥ, Giannitsá (2026)

08/09/2026

Ο καβγάς των δύο Ιβάν
Νικολάι Γκόγκολ
Μετάφραση Λεωνίδας Καραντζάς
Ερατώ, 2018.

Ο Ιβάν Ιβάνοβιτς και ο Ιβάν Νικηφόρεβιτς είναι αχώριστοι φίλοι και γείτονες. Τίποτα δεν δείχνει να τους συνδέει, μιας και φαινομενικά μοιάζουν εκ διαμέτρου αντίθετοι κι όμως, αυτοί οι δύο δεν νοούν να περάσουν μία ημέρα, χωρίς να ειδωθούν και να ανταλλάξουν νέα και φιλοφρονήσεις.
Ο ένας όμορφος, ευθυτενής και εύγλωττος κι άλλος υπερμεγέθης κι άξεστος, θα μπορούσαν να διαφωνούν για το παραμικρό, μα οι δύο Ιβάν, επιβεβαιώνουν πως τα αντίθετα έλκονται. Μόνο που καμιά φορά, το πολύ κολλητηλίκι φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα και γρήγορα μετατρέπει τους φίλους σε εχθρούς.
Για μια ασήμαντη λοιπόν αφορμή οι δύο Ιβάν παρεξηγούνται και φθάνουν στα δικαστήρια. Όλοι στην πόλη προσπαθούν να τους συναιτήσουν μα τόσο ο ένας όσο και ο άλλος, είναι αποφασισμένοι να φτάσουν τα πράγματα στα όρια τους, να κερδίσουν τη δίκη και να κατατροπώσουν τον μισητό γείτονά τους.
Χρόνια μετά, ακόμα περιμένουν τη δικαίωση, ζώντας για τη στιγμή που θα ανακηρυχθούν νικητές και ο Γκόγκολ, είναι ο ιδανικός αφηγητής που μεταφέρει τις εξελίξεις.
Σατυρικό, ρεαλιστικό, γκροτέσκο και παράλογο, η νουβέλα του Γκόγκολ είναι απολαυστική όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει. Οι ήρωες στα όρια της καρικατούρας, ο χλευασμός του δημοσίου παρόν, η απουσία γυναικών αναμενόμενη, η θρησκεία κάπου κρυμμένη στις φυλλωσιές. Όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον συγγραφέα σύσσωμα και όλα για έναν σκοπό. Να επιβεβαιώσουν το λογοτεχνικό μεγαλείο της Ρωσίας του 19ου αιώνα τόσο συλλογικά, όσο και άκρως μεμονωμένα.
Γκογκόλιθος!

06/09/2026

Erri De Luca
Το βάρος της πεταλούδας
Μεταφρ. Μ. Παπασταύρου
Κέλευθος, 2015.

Το γηραιότερο αρσενικό αγριόγιδο, ξέρει πως το τέλος του δεν αργεί. Ορφανό από μικρό, αφού ο λαθροκυνηγός έφαγε μπροστά στα μάτια του την μητέρα του, έζησε μια μοναχική ζωή, επιστρέφοντας στο κοπάδι μόνο για να σπείρει νέους απογόνους. Η ρώμη του, είναι το μόνο που μπορεί να κληροδοτήσει στα μωρά του, αφού υστερεί σε ό,τι άλλο κρατά την ομάδα ενωμένη. Η φροντίδα των μανάδων προς τα μικρά τους είναι για αυτόν κάτι ξένο και δυσνόητο και οι τσακωμοί των νεαρών αρσενικών αδιάφοροι. Παρατηρητής της φύσης, ψάχνει συνεχώς νέες κρυψώνες που εμποδίζουν την προσέγγισή τους από τους κυνηγούς λόγω επικινδυνότητας, τους αετούς και τον τρόπο με τον οποίο αρπάζουν τη λεία τους, τα σύννεφα και τις μυρωδιές που προδίδουν όλους όσους πλησιάζουν. Αυτός ο Νοέμβρης θα είναι ο τελευταίος του και πρέπει να κλείσει κάθε ανοιχτό λογαριασμό.
Ο ηλικιωμένος λαθροκυνηγός, έχει αφήσει τα εγκόσμια εδώ και χρόνια. Έχοντας κάνει την επανάστασή του ως ακροαριστερός, κατέφυγε απογοητευμένος σε μια καλύβα στο βουνό κι εκεί επιδίδεται στη θήρα. Εδώ είναι το βασίλειό του, η λεία του, αυτή που διαδίδει την καλή του φήμη στο χωριό παρακάτω και βεβαίως το μοναδικό του εισόδημα. Ξέρει ότι σκότωσε την μάνα του αρχηγού ενώ δεν έπρεπε και πως αυτό θα μείνει για πάντα ασυγχώρητο. Τον παρατηρεί εδώ και χρόνια και έχει μάθει όλα του τα χουνέρια. Γνωρίζει ότι ο ίδιος ευθύνεται που ο αρχηγός δεν έχει πάρε δώσε με το υπόλοιπο κοπάδι. Το βόλι του τότε δεν σκότωσε μόνο την μάνα του αλλά και κάθε συναίσθημα που θα μπορούσε να φουντώσει εντός του. Τώρα, στο επικείμενο τέλος του, επιζητά μια αναμέτρηση που θα ορίσει τον οριστικό ηγέτη του βουνού.
Ο λαθροκυνηγός και το αγριόγιδο βρίσκονται αντιμέτωποι και αποφασισμένοι να δώσουν ένα τέλος. Η φύση όμως είναι αυτή που ορίζει τα πράγματα και το ανεπαίσθητο βάρος μιας πεταλούδας, αυτό που τελικά θα γείρει την πλάστιγγα στον πιο κραταιό.
Αλληγορικό, φυσιολατρικό και βαθειά συμβολικό, το μικρό αυτό βιβλίο μας μιλά για τη δύναμη της φύσης, τη μοναξιά, τα γηρατειά, τη νομοτέλεια του θανάτου. Τα δέντρα, το βουνό, τα ζώα και ο άνθρωπος είναι όλοι βασικοί πρωταγωνιστές, αταίριαστοι συνοδοιπόροι που η μοίρα επιμένει να τους κρατά μαζί, ίσως γιατί γνωρίζει ότι κάποτε, όλοι μαζί, θα μπορούσαν να ζήσουν αρμονικά και ισότιμα κάτω από τον ίδιο ουρανό.
Φωτογραφία: τι το χουμε το ΑΙ, τζάμπα;

03/09/2026

Στρατής Μυριβήλης
Το κόκκινο βιβλίο
Εστία, 8η έκδοση 1992

Νόμισα πως τίποτα δεν θα μπορούσε να τρενάρει την ανάγνωση ενός βιβλίου, εκτός φυσικά από την έλλειψη ενδιαφέροντος στην πλοκή του. Κατά τα άλλα, ωμότητες, βιαιότητες και σκληρές περιγραφές, έκαναν τα μάτια μου μεγαλύτερα, το στομάχι μου να σφίγγεται, τον ύπνο μου ταραχώδη, αλλά, έπειτα από λίγο, συνέχιζα το διάβασμα και το τελείωνα, σπρώχνοντας ό,τι κακό, στα κάτω συρτάρια της μνήμης μου. Έπειτα, ο χρόνος, που όλα τα κουράρει, κατέτασσε το βιβλίο στα αρεστά ή μη, θολώνοντας όλα αυτά που λίγο καιρό πριν με έκαναν να μειδιώ.
Το κόκκινο βιβλίο όμως, με έκανε να σταματήσω την ανάγνωση ξανά και ξανά. Η πρώτη ιστορία, μόλις 43 σελίδες όλη κι όλη, δεν θα φτάσει ποτέ στα υπόγεια της λήθης. Θα μείνει στην επιφάνεια σαν κούτσουρο, σαλεύοντας με το παραμικρό, χτυπώντας τις ευαίσθητες χορδές μου ακούσια, παρασέρνοντας όσα βρίσκει στο διάβα του, πέφτοντας με κρότο μέσα στην ψυχή.
Όσα κι αν ακολούθησαν μετά από αυτή την ιστορία, ακόμα και η τελευταία που είναι πραγματικά αστεία, δεν απάλυνε τον πόνο. Η φρίκη έβρισκε δίοδο και τρύπωνε ξαφνικά σε κάποια παράγραφο, θυμίζοντάς μου όλα όσα προηγήθηκαν, όλα αυτά που ο Μυριβήλης παραθέτει ως μαρτυρίες από τον πόλεμο που βίωσε ο ίδιος.
Σκέφτηκα πολύ αν πρέπει να σας μεταφέρω κάποια από τις σκηνές που με συγκλόνισαν. Το αγγελάκι μου έλεγε ότι πρέπει να σας λυπηθώ και το διαβολάκι ότι είναι απαραίτητο να ξέρετε. Για αυτό το άφησα για το τέλος, δίνοντας σε εσάς την επιλογή να συνεχίσετε ή όχι. Το κάνω μόνο και μόνο για να σας υπενθυμίσω ότι ο πόλεμος είναι πάντα ο ίδιος. Φρικτός και αμείλικτος και πως αν κάποτε μας δοθεί η ευκαιρία να παίρνουμε εμείς τις σημαντικές αποφάσεις, η ειρήνη, πρέπει να γίνει μονόδρομος.

"..Σέ τούτη τήν περιπλάνησή μας μέσα στα Σταροχώρια, κάθε τόσο βρίσκαμε τά κουφάρια τών δικώνε μας σκοτωμένων. Οί φαρδειές πληγές τους μέ τά ανοιχτά μελανιασμένα χείλια, φώναζαν φοβερές εντολές.
Τούτη τή βουβή παρακάλεση πού έβγαινε από τά μακελεμένα κουφάρια, τή νιώθαμε νά μπαίνει σάν μαχαιριά μέσα στήν καρδιά μας. Είταν ή λυπητερή φωνή των πεθαμένων και μας ξεφρένιαζε. Είχα στή διμοιρία μου έναν έφεδρο μανιάτη. Αυτός βρήκε κάτω από τά βρεγμένα άχερα τό κουφάρι τού μικρού αδερφού του -ένα αμούστακο εθελοντάκι είταν, σχολειόπαιδο- σέ αφάνταστη κατάσταση. Τό παιδί τόχανε γδύσει τσίτσιδο και το γλέντησαν πολλοί σάν γυναίκα. Κατόπι βάρεσαν μπηχτές στα ψαχνά του και ασέλγησαν ακόμα και μέσα σαυτές τίς αιματηρές τρύπες. Στο τέλος κόψανε τή φύση του καί τή μπήξανε στό στόμα του. Κρεμόταν εκεί ανάμεσα στά άσπρα δόντια του σάν μιά μαύρη γλώσσα. Ο μανιάτης έπιασε κ' έσφαξε έξι γερούς και μεστωμένους αντάρτες στά πόδια του μαρτυρεμένου παιδιού. Είχε ακουμπήσει τό κουφάρι τού αδερφού του σ' ένα κοτρώνι, έβαλε μπροστά στόν νεκρό ένα χοντρό κούτσουρο καί πάνω σ' αυτό έσφαξε με ένα σατίρι του κρέατος έναν - έναν τούς αντάρτες. Τούς έπιανε από τα μαλλιά, πατούσε τό λαιμό πάνω στό κούτσουρο καί τούς έκοβε τό κεφάλι μέ φοβερή ηρεμία, αμίλητος. Τό αίμα τους τιναζότανε, τόν πιτσιλούσε ώς τό πρόσωπο, γιόμιζε γλιστερό καί αχνιστό τόν τόπο. Μαύριζε χάμου ή λάσπη καί ή δυνατή ζεστή μυρουδιά μας έφερνε αναγούλα. Αυτοί μούγκριζαν χάμου καί σπάραζαν, κλώτσαγαν μέ κομμένο κεφάλι τή γης, σάν τά δαμάλια στό σφαγείο. Καί τό κουφάρι του παιδιού είταν ακουμπισμένο καθιστά εκεί μπροστά, μέ τά σκέλια ανοιχτά, σάν τό είδωλο ενός αιματοπότη θεού πού δεχόταν τή θυσία. Τό ξανθό κεφάλι του είταν γερμένο δεξιά, καί ανάμεσα στάσπρα δόντια κρατούσε πάντα κείνη τήν αφύσικη γλώσσα κρεμασμένη..."

22/07/2026

Ίαν Κόκρεϊν
Μία δόση τρέλας, 1973
Μετάφραση: Γιάννης Ευαγγελίδης
γράμματα, 1983.

Ιρλανδία, μέσα του προηγούμενου αιώνα, σ' ένα προτεσταντικό χωριό εργατών, που όταν δεν δουλεύουν μεθοκοπούν. Μία οικογένεια για κλάματα. Ο μπαμπάς, ένας άξεστος εργάτης που αποχαυνώνεται ολημερίς μπροστά από το χαζοκούτι. Η μαμά, μία νευρασθενική θρησκόληπτη νοικοκυρά, που οι γνώσεις της περιορίζονται μέσα στον νεροχύτη. Ο Ντέρεκ, ο μεγάλος γιος που διψά για λίγη καζούρα και αμφισβητεί ό,τι κάλπικο σερβίρεται ως χρηστό. Η δωδεκάχρονη Γουέντι, που ψάχνει απεγνωσμένα να παντρευτεί για να γλιτώσει από τη μιζέρια. Ο Ραλφ, ο καλλιτέχνης και δακτυλοδεικτούμενος της οικογένειας, που μέντορας του είναι ο αντισυμβατικός δάσκαλος. Η θεία Μαίρη, που πήδηξε κάποτε πολλά παλούκια, μα ακόμα βρίσκεται εγκλωβισμένη στον μικρόκοσμό της και ο δεκατετράχρονος αφηγητής, ο μικρότερος γιος της οικογένειας, που στέλνεται για δουλειά σε κλωστουφαντουργίες και όλα καταλήγει να τα κάνει μαλλιά κουβάρια.
Εναλλακτικό και τρελό, όπως άλλωστε προμηνύει και ο τίτλος του. Με γλώσσα απλή και ωμά ρεαλιστική, αφού την ιστορία ξεδιπλώνει ο δεκατετράχρονος αντιρρησίας, που δεν ξέρει να κρατά το στόμα του κλειστό και ταυτόχρονα διψά για κάθε νέα πρόκληση, το βιβλίο σε παρασύρει και σου γνωρίζει τους ήρωες του, εισβάλλοντας με δύναμη στο κεφάλι τους. Κυνικό και ανήθικο, μπορεί ανά πάσα στιγμή να σε σοκάρει και λίγο μόνο μετά να σε αφήσει μουδιασμένο από την υπερβολική του τρυφερότητα.
Ο Κόκρειν έλεγε ότι είναι τόση η ανάγκη του για γράψιμο, που από τον υπερβολικό του ζήλο καταντά να υποφέρει αμέσως μετά. Προσβεβλημένος από μία σπάνια ασθένεια που τον άφησε σχεδόν τυφλό, έμαθε να γράφει με μόνο γνώμονα τους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών του και όχι τις περιγραφές των τοπίων ή την εμμονή στη λεπτομέρεια. Ήταν ωραίος, εντυπωσιακά αστείος και ακριβής σε όλα όσα ήθελε να μεταδώσει και δικαιωματικά, ανήκει στους λίγους αυτούς συγγραφείς που πρέπει να διαβάσεις όταν θέλεις κάτι διαφορετικό.

Ο Χριστός περπάτησε πάνω στο νερό, λέει ο μπαμπάς με σοβαρό ύφος.
Δεν θα τα κατάφερνε το ίδιο καλά και σήμερα, λέει ο Ντέρεκ.
Γιατί, ρωτάει ο μπαμπάς.
Γιατί πλέον έχει τρύπες στα πόδια του, του απάντησε ο Ντέρεκ, πετώντας το μαξιλάρι στο ταβάνι.

01/07/2026

Par Lagerkvist
Ο νάνος
Απόδοση από τα αγγλικά Ερρίκος Μπελιές
Καστανιώτης (Τα ΝΕΑ), 1990.

Ο νάνος, βρίσκεται πάντα δίπλα στον πρίγκιπα. Δουλειά του είναι να τον προσέχει, να τον υπηρετεί και να γίνεται ο αγγελιοφόρος όλων των κακών μαντάτων που εκείνος αποφεύγει εσκεμμένα να διαδώσει. Αυτό, τον κάνει να ξεχωρίζει από όλους τους υπόλοιπους του είδους του, οι οποίοι βλακωδώς προσπαθούν να κάνουν το παλάτι να γελάσει. Δεν ξέρουν ότι και μόνο η θέασή τους, έτσι γελοία που τους ντύνουν σαν παιδάκια, με τα κουδουνάκια τους και με τις στριγγές φωνές τους να αντηχούν στις μεγάλες σάλες, αρκεί. Ευτυχώς πια, είναι ο μόνος που έχει απομείνει, αφού τον τελευταίο, τον Ιωσαφάτ, τον έπνιξε τη νύχτα, αποκαθιστώντας έτσι την εικόνα που κρύβει η σπουδαία, αρχέγονη ράτσα τους.
Ο νάνος, είναι το πρόσωπό του κακού. Είναι ο καθρέφτης που ο αφέντης του διστάζει να αντικρίσει, μα στο τέλος πάντα υποκύπτει και κοιτά με δέος. Γρήγορα, δυναμώνει την ισχύ του, τρεφόμενος από τις αμαρτίες των ανθρώπων και τις σκέψεις τους και πλέον, μοιάζει ανυπέρβλητα ψηλός, τόσο που με δυσκολία χωρά στο μικρό κορμί του.
Βρίσκεται εκεί έτοιμος να σπείρει τον θάνατο, εκτελώντας πράξεις που οι ανώτεροί του δειλιάζουν να κάνουν. Παρατηρεί τους πάντες, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει κάθε πτυχή του εαυτού τους, έτοιμος ύστερα να εκμεταλλευτεί την αδυναμία ή φόβο που έχουν.
Ο πόλεμος που διεξάγεται του δίνει θάρρος, ελπίδα ότι η ανθρωπότητα πάντα θα φροντίζει να τσακίζει ό,τι καλό προηγήθηκε. Η αγάπη που αποδεικνύεται μάταιη, η τέχνη που μετατρέπεται σε σκουπίδι, η ειλικρίνεια, που αντικαθίσταται από το συμφέρον. Όλα μοιάζουν να έχουν πάρει τη θέση που τους αξίζει, εκτοπίζοντας αξίες και ιδανικά που οι άνθρωποι ανόητα επιμένουν να υμνούν.
Κι αν τώρα τον φυλάκισαν και τον έκλεισαν στο μπουντρούμι, κατηγορώντας τον για ό,τι φρικαλέο συνέβη, δεν φοβάται, ούτε στεναχωριέται. Ξέρει ότι αυτό είναι προσωρινό και πως σε λίγο πάλι θα τον ανασύρουν στο φως, έτοιμοι να τον χρίσουν άγγελο του σκότους.
Γραμμένο τη διάρκεια του Β ΠΠ, το βιβλίο του Λαγκερκβιστ είναι μοχθηρό και ανίατο, συμβαδίζοντας με το κλίμα της εποχής και όχι μόνο. Άλλωστε, ο ίδιος επιλέγει να παραληρίσει τη δεκαετία του ‘40, με τα χρόνια της ιταλικής Αναγέννησης, το Δουκάτο του Μιλάνου ή την Φλωρεντία των μεδίκων, τους μακιαβελικούς αφέντες, ακόμα και τον Ντα Βίντσι, που κουρασμένος προσπαθεί να συμβάλει στην ανύψωση της ψυχής μέσω της τέχνης και συχνά, προτιμά να καταφεύγει στην κατασκευή πολεμικών μηχανών.
Ο νάνος με κέρδισε, όσο αντιπαθητικός κι αν προσπάθησε να γίνει. Με γοητεύουν οι ήρωες που δεν μασάνε τα λόγια τους, που δείχνουν πάντα το νόμισμα από την άλλη μεριά. Που σου πετάνε τη σάπια τους ψυχή στο τραπέζι ανατομίας, έτοιμοι να σου εξηγήσουν το σαθρό περιεχόμενο που παραμονεύει. Άλλωστε το κακό, όσο φοβίζει, άλλο τόσο ιντριγκάρει, τουλάχιστον μέχρι να σου χτυπήσει την πόρτα.
Έχω κι εγώ έναν δικό μου κακό ήρωα που αγαπώ ιδιαίτερα. Είναι η ιστορία του φθόνου, με αφηγητή τον γέρο, έναν άνθρωπο που γεννήθηκε παραμορφωμένος και γαλουχήθηκε με μίσος. Κατάλαβα ότι δεν του έδωσα όνομα, μόνο όταν τελείωσα την ιστορία του. Τότε μόνο σκέφτηκα και το γιατί. Γιατί ο μοχθηρός, φθονερός μου γέρος, είμαστε όλοι εμείς, που μεγαλώνουμε στη ζούγκλα.

25/06/2026

Αντώνης Σουρούνης
Νύχτες με ουρά
Καστανιώτης, 2010.

(Απ' )Όταν ήμουνα μικρή μου άρεσε να σκαλίζω τα μπάνια των σπιτιών. Τα προτιμούσα μάλλον γιατί μόνο εκεί δεν μπορούσαν να δουν οι ιδιοκτήτες, το ότι όσο αυτοί περίμεναν στωικά να τελειώσω και να κάνω ξαλαφρωμένη την επανεμφάνισή μου, εγώ μέσα άνοιγα και έκλεινα τα ντουλάπια τους. Και να πεις ότι έβρισκα τίποτα ενδιαφέρον; Τρίχες… κάτι απορρυπαντικά έβλεπα, είδη φαρμακείου, αφρόλουτρα που οι δικοί μου απέρριπταν έναντι του αγνού σαπουνιού και καμιά κολόνια. Αυτό όμως που με παραξένευε, ήταν όταν έβρισκα περιοδικά, εφημερίδες ή κάποιο βιβλίο. “Τι δουλειά έχουν εδώ αυτά τα αναγνώσματα;” αναρωτιόμουν. “Αρέσει σε κανέναν να διαβάζει ενώ κάνει το νούμερο δύο του;” τα κοιτούσα γεμάτη απορία, πεπεισμένη ότι όντως τότε τα ανοίγουν, αφού στο νούμερο ένα δεν προλαβαίνεις ούτε φράση. Στις μέρες μας βέβαια, η συνοδεία για τον απόπατο είναι το κινητό, η ένστασή μου όμως παραμένει η ίδια. “Ποιος τη βρίσκει να διαβάζει μες στη βρώμα;” Και μην ακούσω χαζομάρες ότι τα δικά σας μυρίζουν λεβάντα, κάποια πράγματα είναι κοινά σε όλους μας… Αν όμως πάρω ως κριτήριο ότι ο καθείς με την τρέλα του και μπορεί να κάνει ό,τι θέλει εφόσον δεν ενοχλεί τους άλλους, έχω να σας προτείνω αυτό το βιβλιαράκι.
72 ιστοριούλες θα σας κρατήσουν συντροφιά, όσο προσπαθείτε να χάσετε μερικά γραμμάρια. Διηγήματα τριών σελίδων που μιλούν για τη Θεσσαλονίκη και την οδό ΜουΣΣών όπου και διέμενε ο συγγραφέας, για τη ζωή του στη Γερμανία αλλά και την Τήνο, για τα σπίτια στο Λυκαβηττό που άλλαξε όσο ζούσε στην πρωτεύουσα, για τους φίλους του και τους γνωστούς του, για γεγονότα που συνέβησαν στην Ελλάδα, για άλλα που εξακολουθούν και μας απασχολούν.
Δεν με ενθουσίασε, κατάλαβα ότι ο εκδότης ήθελε να εκμεταλλευτεί την επιτυχία από το “Μονοπάτι στη θάλασσα” που είχε προηγηθεί, όμως, μου αρέσει ο αυθορμητισμός του Σουρούνη, τα ιδιαίτερα κομμάτια του εαυτού του που δεν φοβάται να πει, η ανθρωπιά που προκύπτει μέσα σε λίγες μόνο αράδες. Για αυτό, σας το λέω ξανά. Αυτές οι αράδες, ταιριάζουν με τις κ..άδες.
Κρυάδες. Μια χαρά ήταν το βιβλίο, ο Σουρούνης ήταν άνθρωπος με χιούμορ και ευελπιστώ ότι θα γελούσε. Ε, Αντωνάκη μου;

20/06/2026

Νίκος Καββαδίας
Τό στοιχειό στό φύτεμα
Και άλλες ιστορίες
Εστία, 1998.

Η πρώτη αμφιβολία γεννήθηκε με το άνοιγμα του βιβλίου, στο μικρό βιογραφικό που εκτίθεται στο γύρισμα του εξωφύλλου. Εκεί λοιπόν, ελλείψει της κλασικής φωτογραφίας με τον μπερέ και την πίπα στο στόμα, αναφέρεται ως τόπος γέννησης η Κέρκυρα, χρονολογία τη δεκαετία του ‘30 και ότι ο συγγραφέας ξεκίνησε ως στρατιωτικός ιατρός την καριέρα του. “Α, ώστε ήταν Κερκυραίος” ήρθε ο συνειρμός “εξού και η αγάπη του για τη θάλασσα”. Κι όσο για την ιατρική, κάτι θυμόμουν, αν και ο στρατός με ξένισε. Παρακάτω όμως, εκεί όπου σημειώνονται τα έργα του, ήταν που οι υποψίες άρχισαν να συγκλίνουν προς βεβαιότητες. Πού είναι η Βάρδια, ο Τιμονιέρης το Πούσι, το Μαραμπού, το Λι και το Τραβέρσο; “Λες, επειδή είναι Άγρας να μην τα παραθέτουν;” αναρωτήθηκα ιντριγκαδόρικα, μα θυμόμουν ότι ο Τιμονιέρης έβγαινε από Εστία.
Ξύνω το κεφάλι αμήχανα, μα τελικά ξεκινώ το διάβασμα. Πρώτη ενότητα οι παιδικές εξιστορήσεις από το νησί του Ιονίου. Ωραίος ο Νίκος, τελείως διαφορετικός από τα ποιήματά του. Απλή γραφή, χωρίς πολλούς ιδιωματισμούς, ούτε λόγω καταγωγής, ούτε λόγω της ιδιότητάς του ως ναυτικός. Χιούμορ σε αρκετά σημεία, θλίψη σε ορισμένα άλλα. Η ζωή στο νησί όντας πιτσιρικάς, έφηβος και αργότερα -μόνο ως επισκέπτης πλέον- φοιτητής, ιατρός, συγγραφέας. Άνθρωποι της οικογένειάς του, συγχωριανοί, τυχαίοι που η μοίρα τα έφερε να συναντηθούν και προς το τέλος, μια αλλιώτικη καταγραφή που θυμίζει ημερολόγιο, πιο βαθιά, πιο εξομολογητική, που τείνει στα όρια του ποιητικού.
Ρε AI, που γεννήθηκε ο Καββαδίας;
Στην Μαντζουρία, μπλα μπλα…
Αφού στο βιογραφικό του γράφει για την Κέρκυρα και μάλιστα έχει διηγήματα που διαδραματίζονται εκεί, την εποχή που ήταν ακόμα μικρός.
Α, λες για τον άλλο Νίκο Καββαδία του Αθανασίου, ο οποίος πράγματι γεννήθηκε στην Κέρκυρα, μπλα μπλα μπλα… Μπερδεύτηκες ε; Είναι λογικό.
Ναι… κι όσο σκέφτομαι ότι κάποτε πούλησα το βιβλίο του σε άνθρωπο ως πεζό του γνωστού Καββαδία, μετουσιώνεται και σε τραγελαφικό.
Χα, χα! Αλήθεια, το έκανες αυτό;
Δεν του απάντησα. Δεν θ’ αφήσω εγώ το ανθρωπόμορφο τέρας να με χλευάζει. Ήρθα να σας το γράψω, να με κοροϊδέψετε εσείς, ωσάν άνθρωποι. Και φεύγω διήμερο. Θα πνίξω τις κακεντρέχειες στο πάτο της θάλασσας.

08/06/2026

Τόμας Χάρντυ
Γαλαζοαίματες κυρίες. Μεταξωτοί έρωτες.
Μετάφραση: Μαρία Λαϊνά * Μάνια Μεζίτη
Πατάκης, 2017

Σε μία αλλόκοτη και ασαφούς αιτίας λέσχη, είναι συγκεντρωμένοι οι δέκα αφηγητές των ιστοριών του βιβλίου. Καθένας, ανήκει σε διαφορετική κοινωνική θέση και ανάλογος είναι και ο τρόπος που εξιστορεί τα γεγονότα. Το κοινό στοιχείο όλων είναι το θέμα, που δεν είναι άλλο από τον έρωτα, το γένους θηλυκού φύλο που αυτός κάθε φορά κυριεύει, το παράδοξο, που κάνει την κάθε διήγηση ενδιαφέρουσα.
Η πρώτη ιστορία, η οποία εκτός από ποδαρικό κάνει και αρμένικη βίζιτα αφού είναι εκτενέστατη, ήταν η πλέον αδιάφορη κι αν δεν γνώριζα τον συγγραφέα ή δεν πρόσεχα το πόσο καλός χειριστής των λέξεων είναι ακόμα κι όταν αυτά που γράφει σε αφήνουν ασυγκίνητο, ίσως και να το παρατούσα. Αλλά, επειδή σπανίως προβαίνω σε τέτοιες αναίσχυντες πράξεις το συνέχισα και μάλλον δικαιώθηκα.
Οι ιστορίες που ακολούθησαν είχαν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον, τόσο μάλιστα, που φαίνεται ότι πολλοί σύγχρονοι συγγραφείς εμπνεύστηκαν από αυτές κι έγραψαν τη δική τους εκδοχή. Η υπόθεση όμορφου νέου που λόγω ατυχήματος, παραμορφώνεται το πρόσωπό του και τσαλακώνεται η υπόληψή του μοιάζει σαν σίκουελ πια, αλλά είπαμε, παρθενογένεση δεν υφίσταται.
Ο Χάρντυ κρατά ένα απρόσμενο τέλος για κάθε ιστορία, σώζοντας έτσι κατά πολύ, την γενική αίσθηση που σου αφήνει στο τέλος το βιβλίο. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν συγκρίνεται με αυτά που τον καθιέρωσαν και σπουδαίο. Φυσικά, σε αποζημιώνει η ατμόσφαιρα που ο ίδιος δημιουργεί, τα σκοτεινά σημεία στα οποία είναι δεξιοτέχνης και η μετάφραση των δύο κυριών, που με χαροποίησε ιδιαίτερα.
Υστερόγραφο: διαβάζοντας το μου ‘ρθε στον νου το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι και είδα ότι και τα δύο εκδόθηκαν το 1891.

28/05/2026

Το Α’ Κοιμητήριο της Αθήνας
Οδηγός των μνημείων και της ιστορίας του
Μάρω Καρδαμίτση - Αδάμη
Μαρία Δανιήλ
Εκδ. Ολκός

Πώς βρέθηκε στην κατοχή των δικών μου αυτό το βιβλίο και μάλιστα με αφιέρωση ιδέα δεν έχω, όπως δεν έχω ιδέα και πότε ακριβώς το σούφρωσα από τη βιβλιοθήκη τους, αλλά σημασία έχει ότι το είδα στη δική μου και το διάβασα.
Ενδιαφέρουσα μελέτη, για τυχόν νεκρόφιλους που έχουν αδυναμία στους σελέμπριτις, για γκοθάδες, για σατανιστές και φυσικά και για άλλο κόσμο, που το ενδιαφέρον του περιορίζεται στην ιστορία, τη γλυπτική, άιντε και στις νέες τάσεις που επιτάσσει η μόδα στον σχεδιασμό των τάφων και τον διάκοσμο τους.
Ο ενταφιασμός πέρασε από διάφορες φάσεις. Στην αρχή όλοι ήθελαν τους μακαρίτες δίπλα τους, στις αυλές των σπιτιών τους. Μετά σκέφτηκαν κάτι πιο ομαδικό και δημιουργήθηκαν οι πρώτες νεκροπόλεις. Τους φάνηκε καλή ιδέα σημεία όπως η Ακρόπολη και ο ναός του Ολυμπίου Διός, να γίνουν ο τόπος της τελευταίας τους κατοικίας. Ύστερα κατάλαβαν ότι οι ζωντανοί πρέπει να μένουν με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους και μετέφεραν τις νεκροπόλεις έξω από τα τείχη. Έλα όμως που κατέβηκε ο Τζίζους στη Γη και αφού εξαπλώθηκε η διδασκαλία του και φτιάχτηκαν οι εκκλησίες, όλοι με το που τις είδαν αναφώνησαν “Να! Το σωστό μέρος για τους προσφιλείς μας εκλιπόντες” και να σου πάλι εντός πόλεως τα νεκροταφεία. Κι ήρθαν και οι μουσουλμάνοι και είπαν “Έτσι είστε; Κι εμείς θα τους θάβουμε στα τζαμιά και στους τεκέδες” κι έγινε η Αθήνα μια ομορφιά, με έμβλημα τον φλόμο.
Ώσπου, ξημέρωσε το 1837. Το Ά κοιμητήριο Αθηνών, λίγο μόνο μετά από τη δημιουργία του νέου κράτους είναι γεγονός και έρχεται να χαλάσει τις καρδιές ορισμένων. Τηρώντας τις προϋποθέσεις που υπήρχαν στο ανάλογο διάταγμα και φυσικά, τηρώντας και τις καθυστερήσεις λόγω γραφειοκρατίας και ανεπάρκειας, αφού αυτές φαίνεται να θεσπίστηκαν ταυτόχρονα με τη σύσταση της ένδοξης Ελλάδας, τοποθετεί τους νεκρούς ξανά, εκτός σχεδίου πόλεως.
Το κοιμητήριο -δαπάνη του δήμου- θα έπρεπε να βρίσκεται τουλάχιστον σε απόσταση 100μ. από την πόλη, κάπου βόρεια ή ανατολικά και ευχής έργον θα ήταν να είναι και σε λόφο για να αερίζεται. Ο περιτοιχισμός αυτού ήταν απαραίτητος, το δε προς την πόλη αντικρύζον μέρος δεντρόφυτο. Οίκημα που θα παραμένουν οι ζεστοί ακόμα κρίνεται αναγκαίον, όπως και ένας φύλακας για να τους κάνει παρέα. Το Μετς, φαντάζει τέλειο, άλλωστε εκεί ήταν και οι ανεμόμυλοι, ο αέρας έκανε θαύματα.
Και αρχίζουν και το γεμίζουν με όλους τους ήρωες του ‘21 που το ‘χαν και πρόσφατο, πολιτικούς και ευεργέτες. Στην αρχή άναρχα, γύρω από τον ναό του Λαζάρου, τον πρώτο από τους τρεις που πλέον υπάρχουν. Και χρόνο με το χρόνο, το ρυμοτομικό σχέδιο διαμορφωνόταν και μεγάλωνε. Πρόσθεταν όποιον επώνυμο αφαιρούνταν από τα εγκόσμια. Έχει εκεί μέσα κάθε καρυδιάς καρύδι και η συγκομιδή αντικατοπτρίζει τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες της εκάστοτε εποχής, το ποιους η πολιτεία θεωρούσε άξια τέκνα της χώρας.
Τα βιογραφικά που αναφέρονται ενδεικτικά στο βιβλίο εντυπωσιάζουν. Κάποιοι ορκίστηκαν μέχρι και δέκα φορές πρωθυπουργοί του κράτους, κάποιοι άφησαν όλη τους την περιουσία σε αυτό, άλλοι πραγματικά σε αφήνουν άφωνο με το πόσα χρήματα θα πρέπει να απέκτησαν για να κάνουν τόσες και τέτοιες δωρεές. Έχει αυτόχειρες, δολοφονημένους από χαρτοπαίκτες υπουργούς, ανθρώπους που θυσιάστηκαν για την πατρίδα, άλλους που θυσίασαν την πατρίδα για την πάρτη τους.
Το σημαντικό είναι όμως η αισθητική του χώρου. Τα γλυπτά του το καθιστούν ένα υπαίθριο μουσείο και ήδη από τα πρώτα χρόνια ίδρυσης του, αναφέρεται σε τουριστικούς οδηγούς. Στους τάφους και τα μνημεία, μπορεί κανείς να θαυμάσει αξιόλογα έργα γλυπτικής και αρχιτεκτονικής, αναλογιζόμενος ίσως και το αποτύπωμα που άφησε ο κάθε νεκρός πίσω του. Η απλότητα ή η μεγαλοπρέπεια ορισμένων ίσως να αποκαλύπτει το ποιόν τους, ίσως πάλι και όχι, αφού λογικά οι περισσότεροι έγιναν χωρίς την έγκρισή τους και απλά δημιουργήθηκαν κατ’ αυτόν τον τρόπο, μόνο και μόνο επειδή αυτή ήταν η τάση της εποχής. Επιτάφιες στήλες, άγγελοι του πένθους, ναϊσκόμορφα επιτύμβια μνημεία, σαρκοφάγοι και τεφροδόχοι, είναι μόνο μερικοί από τους ταφικούς τύπους του νεκροταφείου.
Κλείνοντας, θα σας αποκαλύψω την αφιέρωση που βρήκα γραμμένη στο εξώφυλλο. Αναφέρει: “Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας φαίνεται και από τον τρόπο που κηδεύει τους νεκρούς”. Εγώ θα προσθέσω το “Γλέντα τη ζωή, όλοι δύο μέτρα παίρνουν γη” και ζωή σε λόγου μας παιδάκια γλυκά! Φτου, φτου!

19/05/2026

Χαρούκι Μουρακάμι
Το κουρδιστό πουλί
Μετάφραση: Λεωνίδας Καρατζάς
15η χιλιάδα, εκδ. Ωκεανίδα

Αγαπητέ Χαρούκι,
Στα γράφω στα ελληνικά κι ό,τι καταλάβεις. Ο λόγος που πήρα το θάρρος δεν είν' άλλος, πέραν του ότι θέλω να σου εξηγήσω γιατί τόσα χρόνια δεν παίρνεις το Νομπέλ και ότι πολύ φοβάμαι, πως έτσι όπως πας, μάλλον δεν θα το πάρεις ποτέ.. Θα αρχίσω από αυτό λοιπόν, για να κλείσουμε έπειτα με έναν ευτυχή επίλογο.
Καταρχάς λες πολλά. Πολύ μπούρου μπούρου βρε παιδί μου και δεν χρειάζεται. Αυτή την ποτισμένη από το άγνωστο άρωμα πλάτη της γυναίκας σου, την λευκή πλην όμως όχι και αμόλυντη, αφού όπως αποδείχθηκε το κέρατο πήγαινε σύννεφο, θα την αναγνώριζα ακόμα κι εγώ, κι ας μου την έβαζες σ' έναν σωρό, γεμάτο με ασιατικές πλάτες. Θέλω να πω, καλή κι αγία η μακρηγορία, αλλά η επανάληψη, ταιριάζει με άλλες τέχνες κι όχι με τούτη της πεζογραφίας.
Έπειτα, θυμήσου! Πλέον, δεν γράφεις μόνο για τους Ιάπωνες, είσαι ένας γραφιάς που μεταφράζεται απ' άκρη εις άκρη, οπότε μην μας πολύ ζαλίζεις με τους χώρους και τις τακτοποιημένες ντουλάπες. Άστα αυτά για το Φενγκ Σούι. Και η τζαζ. Λίγο υπερβολική. Μας διέλυσε το νευρικό μας σύστημα η τόση αναφορά σε καλλιτέχνες που αγνοούμε παντελώς.
Θέλω επίσης να προσθέσω ότι θα έπρεπε ήδη να έχεις καταλάβει ότι τα δυνατά σου σημεία είναι οι περιγραφές της φρίκης και οι άλλες οι πονηρούτσικες, οπότε, άσε τα υπόλοιπα για τους άλλους και επικεντρώσου σε αυτά. Το νυστέρι γδαρσίματος, το ρόπαλο και η ξιφολόγχη, θα έπρεπε να βρίσκονται συνεχώς μες στην εργαλειοθήκη σου, όπως και κάποια άλλα, που πονούν κι αυτά, αλλά σαφώς πολύ λιγότερο και βέβαια σκοπός τους δεν είναι ο θάνατος, αλλά η ευχαρίστησις η ίδια. Οπότε γράφε τέτοια και όχι για το απαισιότατο το τόφου και τα κυριλέ κοστούμια με τα εντυπωσιακά μακιγιάζ. Μας ξενερώνεις.
Επίσης! Βρες ένα θέμα και γύρνα γύρω από αυτό. Ένας καλός τρόπος για να το καταφέρεις αυτό, είναι να σκεφτείς ότι πρέπει ο αναγνώστης, να μπορεί να πει μέσα σε δυό προτάσεις μια περίληψη του βιβλίου σου κι όχι να χρειάζεται μία αιωνιότητα. Τι μας πας από εδώ κι από εκεί και γεννάς την μία ιστορία μετά την άλλη; Άσε τις μπάμπουσκες για τους Ρώσους συναδέλφους. Οι Ιάπωνες φημίζονται για την απλότητά τους, ε;
Τέλος, να πω ότι θα χρειαστείς καλύτερες διασυνδέσεις, που θα σε φτάσουν πέραν της υποψηφιότητας, μιας και όλοι ξέρουμε ότι όλα είναι θέμα γνωριμιών και να σου υπενθυμίσω, πως μικροδείχνεις, όπως όλοι εσείς εκεί οι σχιστομάτηδες, οπότε μην απελπίζεσαι, ίσως απλά η επιτροπή να πιστεύει ότι έχεις ακόμα χρόνια μπροστά σου για ένα τόσο μεγάλο βραβείο και να περιμένει το καλύτερό σου σύγγραμμα.
Κατά τ’ αλλά, συνέχισε έτσι. Είχα καιρό να διαβάσω κάτι τόσο τεράστιο, το οποίο, αν και μου φούσκωσε μονόπλευρα τον δικέφαλο, δεν σκέφτηκα ποτέ να παρατήσω κι ας γνώριζα απ' την αρχή σχεδόν, ότι δεν θα μου έμενε η ιστορία, αλλά η κλεφτή ματιά που με άφησες να ρίξω στον αλλόκοτο κόσμο σου.

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΚΑΡΑΚΑΣΟΓΛΟΥ

08/09/2026

06/09/2026

03/09/2026

22/07/2026

01/07/2026

25/06/2026

20/06/2026

08/06/2026

28/05/2026

19/05/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request