23/08/2026
Η πιο όμορφη ιστορία του τρύγου είναι αυτή που ζούσαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας στα χωριά, τότε που ο τρύγος δεν ήταν απλώς μια αγροτική εργασία, αλλά το μεγαλύτερο πανηγύρι του χρόνου!Η ιστορία μιας ημέρας στο αμπέλιΌλα ξεκινούσαν πριν ακόμα βγει ο ήλιος, μέσα στο σκοτάδι. Ο τελάλης του χωριού περνούσε από τα σοκάκια και φώναζε «Όλοι στα αμπέλια!». Ολόκληρες οικογένειες, από τα μικρά παιδιά μέχρι τους ηλικιωμένους, φορτώνονταν στα γαϊδουράκια και στα κάρα και ξεκινούσαν για τα κτήματα.Οι γυναίκες φορούσαν μεγάλα μαντίλια για να προστατευτούν από τον ήλιο και τις μέλισσες, και κρατούσαν τα κοψοκόφια (τα ειδικά μαχαίρια) ή ψαλίδια. Τα παιδιά είχαν αναλάβει να κουβαλούν τα κοφίνια (μεγάλα πλεκτά καλάθια). Καθώς μάζευαν τα σταφύλια, ο κάμπος αντηχούσε από τραγούδια και πειράγματα. Ήταν ένας τρόπος να ξεχνούν την κούραση και τη ζέστη.Το μεγάλο γλέντι στο πατητήριΤο απόγευμα, η δράση μεταφερόταν στο χωριό, γύρω από το πατητήρι (μια μεγάλη πέτρινη ή τσιμεντένια λεκάνη). Εκεί γινόταν το πραγματικό πάρτι:Το πάτημα: Οι νέοι του χωριού έπλεναν καλά τα πόδια τους, σήκωναν τα παντελόνια μέχρι τα γόνατα και έμπαιναν μέσα στο πατητήρι. Χορεύοντας και τραγουδώντας, πατούσαν τα σταφύλια για να βγει ο χυμός τους.Ο μούστος: Ο φρέσκος χυμός, ο μούστος, έρεε άφθονος. Οι νοικοκυρές έτρεχαν να μαζέψουν τον πρώτο μούστο για να φτιάξουν τα παραδοσιακά γλυκά: τη μουσταλευριά (ένα πεντανόστιμο ζελέ από μούστο και αλεύρι) και τα μουστοκούλουρα.Τα βαρέλια: Ο υπόλοιπος χυμός έμπαινε στα μεγάλα ξύλινα βαρέλια για να «βράσει» και να γίνει το κρασί που θα συνόδευε τα τραπέζια όλο τον χειμώνα.Στο τέλος της ημέρας, όλο το χωριό μαζευόταν σε ένα μεγάλο κοινό τραπέζι. Με λασπωμένα πόδια από τα σταφύλια, αλλά με πλατύ χαμόγελο, έτρωγαν, έπιναν το περσινό κρασί και εύχονταν «Καλό κρασί και καλά μπερεκέτια (μπερκέτι = αφθονία)!».