Αταξικοί Ορίζοντες - Αυτοδιαχειριζόμενο Βιβλιοπωλείο / Κέρκυρα

28/07/2026

Σήμερα στις 21:00 θεατρική παράσταση απο τις Τσιριτσάντσουλες στην κατάληψη Αντινομία

Οι Τσιριτσάντσουλες παρουσιάζουν τη θεατρική παράσταση
"Ο Μαρξ και ο Μπακούνιν στον Παράδεισο" του Κώστα Δεσποινιάδη.

την Τρίτη 28 Ιουλίου στις 21:00 στην κατάληψη Αντινομία [αυλή παλιού ψυχιατρείου].

Ακολουθεί κείμενο της θεατρικής ομάδας:

Συντελεστές

Παίζουν: Ντίνα Μαυρίδου, Βασίλης Κοκκινογένης, Μαρίνος Μουζάκης
Σκηνοθεσία, μουσική: Μαρίνος Μουζάκης
Κοστούμια: Αγγελική Βασιλοπούλου
Κατασκευή μασκών: Μαρία Μαρκοπούλου
Σχεδιασμός αφίσας και σκηνικού: Διονύσης Ματαράγκας
Κατασκευή σκηνικού: Κώστας Βαλατσός
Οργάνωση παραγωγής: Ντίνα Μαυρίδου
Παραγωγή: Τσιριτσάντσουλες 2026

Ευχαριστούμε το αντιεξουσιαστικό αναρχικό στέκι Αντίπνοια για τη φιλοξενία των προβών μας, την Εύη Χατζησάββα, την Ηρώ Κατσιφλώρου, την Έλλη Βασιλάτου, τον Δημήτρη Αναλογικό και τον Νίκο Γιούσεφ για την πολύτιμη συμβολή τους σ΄αυτήν την παραγωγή.

Για την παράσταση:

Φέτος έχουμε τη μεγάλη χαρά να παρουσιάζουμε το πρώτο θεατρικό έργο του Κώστα Δεσποινιάδη, που γράφτηκε ειδικά για τον θίασό μας. Πρόκειται για τη μεταφυσική πολιτική κωμωδία «Ο Μαρξ και ο Μπακούνιν στον παράδεισο». Ένα ευφάνταστο έργο που αξιοποιεί όλα τα υλικά του λαϊκού θεάτρου και της μπρεχτικής θεατρικής κληρονομιάς, που μάς έχει επηρεάσει καίρια όλα αυτά τα χρόνια της καλλιτεχνικής μας πορείας.
Οι δύο πυλώνες της κωμωδίας αυτής δεν είναι άλλοι από τους Καρλ Μαρξ και Μιχαήλ Μπακούνιν, τα δύο «τοτέμ» του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος. Οι άνθρωποι που εκπροσώπησαν τα δύο μεγάλα ρεύματα του εργατικού κινήματος, του κομμουνισμού και του αναρχισμού, κατά τον 19ο αιώνα. Δύο πρόσωπα που όχι μόνο επηρέασαν βαθιά την επαναστατική σκέψη της εποχής τους, αλλά που συνεχίζουν να την επηρεάζουν μέχρι τις μέρες μας. Οι δύο αυτές σχολές σκέψης συναντήθηκαν υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ένωσης Εργατών (ή αλλιώς Πρώτη Διεθνής), η οποία απέδειξε στην πράξη τη δύναμη της ένωσης των «από τα κάτω», σ’ εποχές σκληρών κοινωνικών και ταξικών αγώνων και κοσμοϊστορικών αλλαγών. Ο Καρλ Μαρξ κι ο Μιχαήλ Μπακούνιν υπήρξαν όμως αυτοί που προσωποποίησαν και την τελική σύγκρουση ανάμεσα στις δύο αυτές σχολές επαναστατικής σκέψης (του κρατικού και του αντιεξουσιαστικού σοσιαλισμού) που οδήγησε εν τέλει στη μοιραία μεγάλη διάσπαση της Διεθνούς το 1872. Μία διάσπαση με τρομερές συνέπειες, που ταλανίζει ακόμα το εργατικό κίνημα.
Στο έργο του Δεσποινιάδη τα δύο αυτά «τοτέμ» αποκτούν ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο. Η απαρέγκλιτη προσήλωσή τους στην υπόθεση της απελευθέρωσης του ανθρώπου, η αγνότητα των προθέσεών τους κι η ναΐφ επαναστατική μα κι αντιφατική τους προσωπικότητα θ’ αναδείξουν τ’ ανθρώπινα πάθη τους και κατά συνέπεια την κωμική τους πλευρά. Οι δύο αυτές επιβλητικές, χαρισματικές κι αυτοκαταστροφικές προσωπικότητες, οι δύο αταίριαστοι χαρακτήρες, οι δύο αντίρροποι πολιτικοί πόλοι, παρά τις διαφορές που είχαν στη θνητή τους ζωή, συνειδητοποιούν πως η μεταθανάτια συνεργασία τους είναι μονόδρομος για την επίτευξη του κοινού σκοπού. Κι ο κοινός σκοπός σ’ αυτήν την περίσταση δεν είναι άλλος από τη μεγάλη απόδραση από τον βαρετό Παράδεισο (στον οποίον βρέθηκαν εκ παραδρομής) όπου έχουν απομείνει μόνοι τους, καθώς όλοι τους οι σύντροφοι κι οι συντρόφισσες έχουν καταλήξει στην Κόλαση.
Το έργο είναι δομημένο πάνω στις δραματουργικές φόρμες της λαϊκής κωμωδίας, θυμίζοντας τη δομή του θεάτρου σκιών ή της commedia dell’ arte, μ’ ένα ξεκάθαρο πρώτο επίπεδο ανάγνωσης που χαρίζει άφθονο γέλιο με τις χειμαρρώδεις ατάκες του και που απευθύνεται σ’ όλον τον κόσμο, γνωρίζοντες ή μη των πολιτικών ζυμώσεων του 19ου αιώνα. Την ίδια στιγμή όμως είναι χτισμένο πάνω σε πολλαπλά ακόμα επίπεδα γραφής, που κάνουν την ιστορία του Μαρξ και του Μπακούνιν στον Παράδεισο μια φιλοσοφική, πολιτική και κοινωνική κριτική, επίκαιρη ίσως πιο πολύ από ποτέ. Διότι αυτοί οι δύο γίγαντες της επανάστασης, που τα έδωσαν όλα για την «κοινή υπόθεση» και πέθαναν πάμφτωχοι, ηττημένοι και ταλαιπωρημένοι από τις διώξεις και την ανέχεια, επιστρέφουν από τον άλλον κόσμο για να μας θυμίσουν κάποιες θεμελιώδεις αλήθειες που στην εποχή μας τείνουμε να ξεχνούμε· τη δύναμη της χειραφέτησης των ανθρώπων, την επιτακτική ανάγκη καταστροφής του σάπιου και της δημιουργίας ενός δίκαιου κόσμου, αλλά πάνω απ’ όλα πως όταν ο άνθρωπος παραιτηθεί από την ανάγκη του να ονειρεύεται χωρίς περιορισμούς, τότε χάνεται κάθε μάχη πριν ακόμα δοθεί. Απέναντι στη δυστοπία που έχουν σχεδιάσει κι υλοποιούν οι εξουσίες ερήμην μας, το μόνο μας όπλο είναι ο σχεδιασμός νέων ουτοπιών κι η υπεράσπιση της κοινωνικής δικαιοσύνης μ’ όλες μας τις δυνάμεις. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Όλα παίζονται, αρκεί να μην αποσυρθούμε από το παιχνίδι.
Με τ’ αγαπημένα μας θεατρικά υλικά, τη χρήση μάσκας, τον αυτοσχεδιασμό, τη ζωντανή μουσική, τον χορό, το τραγούδι και φυσικά την ανάγκη μας να ξυπνήσουμε το παιδί που έχει αποκοιμηθεί μέσα μας, μπήκαμε στον «παραδείσιο» κόσμο αυτής της κωμωδίας και περιπλανηθήκαμε στον μεταφυσικό σουρεαλισμό της. Έτσι είμαστε πλέον στην ευχάριστη θέση να μοιραστούμε μαζί σας τ’ αποτελέσματα αυτού του διασκεδαστικού κι επιμορφωτικού συνάμα ταξιδιού στον κόσμο των μεγάλων επαναστατών κι επαναστατριών, των Αγγέλων και
των Δαιμόνων τους.

Μαρίνος Μουζάκης
Μάιος 2026

www.tsiritsantsoules.gr
mail: [email protected]

07/05/2026

Καινούριο υλικό στο βιβλιοπωλείο μας!

15/03/2026

Καινούριες παραλαβές για το βιβλιοπωλείο μας.

** Η έκδοση με τίτλο "Βικτόρ Σερζ, Ο Ανυπάκουος, Στην αυγή του αναρχοατομικισμού(1908-1912)" διανέμεται με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά για την κάλυψη δικαστικών εξόδων διωκόμενων απο το Μεσολόγγι.
Περισσότερα για την υπόθεση : https://athens.indymedia.org/post/1617415/

24/02/2026

Παρουσίαση ΑΤΖΕΝΤΑΣ 2026 απο την ομάδα του αυτοδιαχειριζόμενου βιβλιοπωλείου Αταξικοί Ορίζοντες

* με την συμμετοχή συντρόφου από το Ταμείο Αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστ(ρι)ών.

*Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου στις 19:00 στην κατάληψη Αντινομία

Απόσπασμα από την εισαγωγή:

Το Ταμείο Αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστ(ρι)ών συνεχίζει και φέτος τη σειρά των ατζεντών που επιχειρούν να καταγράψουν κάποιες από τις σημαντικότερες στιγμές του κοινωνικού και ταξικού πολέμου στονελλαδικό χώρο, κυρίως από τη σκοπιά του αντιεξουσιαστικού, αναρχικού κινήματος. Οι έξι προηγούμενες ατζέντες αυτής της σειράς (2020-2021-2022-2023-2024-2025) κάλυψαν την περίοδο 1974-2014 χωρίζοντάς την όχι σε ομοιόμορφα μέρη, έτσι ώστε να εξυπηρετούν στοιχειωδώς μια ανάγκη περιοδολόγησηςτου ιστορικού χρόνου. Με τη φετινή ατζέντα, που τα περιεχόμενά της αφορούν την πενταετία 2015- 2019, φαίνεται πως κλείνει – τουλάχιστον προσωρινά – αυτός ο κύκλος της συμβολής του Ταμείου Αλληλεγγύης στο συλλογικό έργο της καταγραφής τηςπρόσφατης κινηματικής ιστορίας.
Αν η διαπίστωσή μας των προηγούμενων χρόνων ότι τα περιγραφόμενα γεγονότα παύουν, όσο πλησιάζουμε στο «τώρα», να φαντάζουν τόσο «μακρινά» - με έναν τρόπο και «ιστορικά»- επιδίωκει να υπογραμμίσει τη διαρκώς εντεινόμενη δυσκολία του εγχειρήματος, πλέον τα πράγματα φαντάζουν οριακά. Το παρελθόν αρχίζει σιγά σιγά και γίνεται παρόν. Όχι, πλέον, μόνο από μακροσκοπική ιστορική άποψη, αλλά σχεδόν κυριολεκτικά.
Κι όμως, ακόμα και στο φαινομενικά μηδαμινό αυτό διάστημα που χωρίζει το «τώρα» από το τέλος του 2014 -όπου και σταμάτησε η αφήγηση της τελευταίας μας έκδοσης - υπάρχει μια τομή. Είναι, πάντα, ένα ερώτημα αν αυτήν την τομή θα τη δουν ως τέτοια, και οι μελλοντικοί μελετητές της.εγχώριας πολιτικής και, κυρίως, κινηματικής ιστορίας, οι συντρόφισσες και οι φίλοι που με τη σκέψη και τη δράση τους, όχι μόνο θα μελετήσουν την ιστορία αλλά και θα τη διαμορφώσουν. Είναι, την ίδια στιγμή, και ένα ερώτημα προς τη σημερινή αναγνώστρια, τον σύντροφο ή φίλο που θα διαβάσει στο σήμερα αυτές τις γραμμές. Τι είναι αυτό που, με ορίζοντα την περιοδολόγηση ενός τόσο πυκνού και πρόσφατου ιστορικού χρόνου για τις ανάγκες μια τέτοιας έκδοσης, συνθέτει μια «αρχή» και ένα «τέλος» αυτής της περιόδου;
Υπάρχει κάτι που να την καθιστά στοιχειωδώς συνεκτική, ώστε να μπορεί ή να αξίζει να μελετηθεί αυτοτελώς; Με ανοιχτά τα ερωτήματα αυτά, το Ταμείο Αλληλεγγύης επιλέγει φέτος να καταγράψει, κυρίως από τη σκοπιά του αντιεξουσιαστικού αγώνα, την περίοδο 2015-2019 ανα-γνωρίζοντας σε αυτήν μια «αυτοτέλεια» και μια ξεχωριστή σημασία. Μια σημασία ως προς τον αντίκτυπό της τόσο στη σύγχρονη κεντρική πολιτική σκηνή όσο και στο εγχώριο ριζοσπαστικό κίνημα, στον αναρχικό/αντεξουσιαστικό χώρο που εδώ κυρίως μας ενδιαφέρει.
Είναι η περίοδος που θα μπορούσε να φέρει τον τίτλο «Πρώτη φορά Αριστερά», τελειώνει, στην πραγματικότητα, το καλοκαίρι του 2019 και-γνωρίζοντας πως είναι ακόμα νωρίς για μεγάλα και αναμφισβήτητα συμπεράσματα άφησε ανεξίτηλα σημάδια σε όλο το φάσμα της εγχώριας πολιτικής ζωής. Όπως και για κάθε ιστορική περίοδο ή στιγμή, έτσι και για αυτήν, ισχύει πως είναι αναγκαίο καταρχάς να καταγραφεί και στη συνέχεια να μελετηθεί, να αναλυθεί και να αποτιμηθεί από τον κόσμο του ριζοσπαστικού αγώνα. Το έργο αυτό δεν μπορεί παρά να είναι συλλογικό και το Ταμείο Αλληλεγγύης εγγράφει, όπως και κάθε φορά, την απόπειρα αυτής της καταγραφής στο μωσαϊκό αυτού του μεγάλου συλλογικού έργου.

Ταμείο Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστών/τριών

09/02/2026

Βιβλιοπαρουσίαση του ιστορικού μυθιστορήματος "Κρυμμένη" της Όλγας Τσιλιμπάρη.

Στην κατάληψη Αντινομία την Τετάρτη 11/2 και ώρα 19:30.

"Από την Καισαριανή του μεσοπολέμου, την κατοχή, τον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, την ΟΠΛΑ και το Δεκέμβρη, το Δημοκρατικό Στρατό, την πολιτική προσφυγιά, την Τασκένδη, την Ελλάδα της δεκαετίας του 1980 μέχρι και σήμερα εξιστορούνται στιγμές, γεγονότα, μάχες, άνθρωποι, θάνατοι, προσδοκίες, αισθήματα, έρωτες, αναζητήσεις."

04/02/2026

Καινούριο υλικό στο βιβλιοπωλείο μας, το οποίο στεγάζεται στην κατάληψη Αντινομία στο παλιό ψυχιατρείο.

27/01/2026

Προβολή ντοκιμαντέρ την Πέμπτη 29/1 και ώρα 19:30 στην κατάληψη Αντινομία

"Οι αναρχικοί της δεκαετίας του 1970"

Σημείωμα του δημιουργού:

Πέρασαν 44 χρόνια από εκείνη την 11η Σεπτεμβρίου του 1978 που εγώ και η σύντροφός μου Σοφία Κυρίτση, καταδικαστήκαμε σε 9 και 5 χρόνια φυλακή αντιστοίχως, χωρίς δικαίωμα έφεσης, για «κατασκευή, κατοχή και απόκρυψη 8 βομβών μολότοφ με σκοπό την διάθεση τους σε τρίτους για διάπραξη κακουργημάτων», αφού έξι μήνες πριν η αστυνομία είχε βρει 8 βόμβες μολότοφ σε ένα υπόγειο μιας αυλής παλιού Αθηναϊκού σπιτιού, μέρος του οποίου νοίκιαζε κάποιος σύντροφος, ο οποίος τους είπε ότι του τις πήγαμε εμείς. Από αυτές τις υπέρογκες ποινές, εγώ έβγαλα στη φυλακή 3 χρόνια και 9 μήνες και η Σοφία 3 χρόνια και 5 μήνες, από τα οποία εγώ τον 1 χρόνο και τον 1 μήνα τον πέρασα σε απεργίες πείνας και η Σοφία πέρασε τους 5 μήνες σε απεργίες πείνας.

Δεν ξέρω αν ήταν σύμπτωση η επιλογή αυτής της ημερομηνίας για την έκδοση μιας τόσο κατάφορα άδικης και εξοργιστικής απόφασης, όμως αυτή η ημερομηνία για την αριστερά ήταν φορτισμένη συναισθηματικά εξαιτίας του γεγονότος ότι, πριν 5 χρόνια από τότε, στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973, ο στρατός της Χιλής είχε ανατρέψει τον πρώτο αριστερό εκλεγμένο πρόεδρο στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής, τον «σύντροφο-πρόεδρο» Σαλβαδόρ Αλιέντε της Χιλής, και είχε βυθίσει το αριστερό κίνημα στο αίμα. Το στρατιωτικό αυτό πραξικόπημα υπήρξε από τα πιο αιματηρά στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής, η δικτατορία κράτησε 17 ολόκληρα χρόνια και οι αιματοβαμμένοι στρατιωτικοί, με επικεφαλής τον Αουγκούστο Πινοσέτ, δεν τιμωρήθηκαν ποτέ.

Το στρατιωτικό αυτό πραξικόπημα, σχεδιάστηκε και υποστηρίχτηκε από την αμερικανική C.I.A. (Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών-Κ.Υ.Π.) και έκανε τους περισσότερους αριστερούς του πλανήτη να μισήσουν ακόμη περισσότερο το φημισμένο για τις ιμπεριαλιστικές του συνωμοσίες αμερικανικό κράτος. Δεν ξέρω αν η ανάμνηση αυτού του πραξικοπήματος και το πάθος για εκδίκηση ενάντια στις Η.Π.Α. ήταν αυτό που έκανε τους αεροπειρατές που κατέστρεψαν τους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης (καύχημα των Η.Π.Α.), να διαλέξουν την 11η Σεπτεμβρίου σαν ημερομηνία της επίθεσής τους (11 Σεπτεμβρίου 2001), πιστεύω όμως ότι οι περισσότεροι εχθροί του αμερικανικού κράτους χάρηκαν από αυτήν την ενέργεια (κακώς όπως απέδειξαν οι πόλεμοι κατά του Ιράκ και του Αφγανιστάν που ακολούθησαν), όπως είχαν λυπηθεί στις 11 Σεπτεμβρίου 1973.

Όσον αφορά την επιλογή του ελληνικού κράτους συγκεκριμένων ημερομηνιών για να δείχνει τα δόντια του, πιστεύω ότι δεν είναι τυχαία η επιλογή της 28ης Οκτωβρίου σαν ημέρα της στρατιωτικής παρέλασης σε ανάμνηση της νίκης των «Συμμάχων» στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αντί της 9ης Μαΐου που οι νικήτριες ευρωπαϊκές χώρες γιορτάζουν την ήττα του φασισμού στην Ευρώπη. Από την μια προπαγανδίζει τον φασίστα πραξικοπηματία στρατιωτικό δικτάτορα της Ελλάδας εκείνης της εποχής, τον Ιωάννη Μεταξά, από την άλλη είναι η ημερομηνία της σημαντικότερης γιορτής του φασισμού, της Πορείας προς την Ρώμη, των Ιταλών φασιστών του Μπενίτο Μουσσολίνι. Στις 28 Οκτωβρίου πήραν για πρώτη φορά οι φασίστες την εξουσία στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ιταλία.

Αυτά έχω στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι την επιλογή της 11ης Σεπτέμβρη, από το μεταπολιτευτικό νεοδημοκρατικό κράτος, σαν ημερομηνίας της επαίσχυντης καταδίκης εμένα και τις Σοφίας με τόσο γελοίες κατηγορίες. Η καταδίκη μας αυτή υπήρξε το πρώτο «γερό» χτύπημα κατά του μεταπολεμικού αναρχισμού στην Ελλάδα και έκανε πράξη την διακήρυξη του νεοδημοκράτη πρωθυπουργού της εποχής εκείνης Κώστα Καραμανλή στην Βουλή, ένα χρόνο πριν: Η αναρχία θα παταχθεί εν τη γενέσει της.

Η απίστευτα βαριά, για τόσο γελοίες κατηγορίες, καταδίκη μας ήταν η απάντηση στο αναρχικό κίνημα της δεκαετίας του 1970, το οποίο έμπαινε στο μάτι, όχι μόνο της δεξιάς αλλά και της αριστεράς, γιατί υπήρξε το πρώτο «αριστερό» κίνημα που μεταπολεμικά αμφισβήτησε στην Ελλάδα την κομμουνιστική αριστερά, η οποία αποτελούσε προέκταση του κομμουνιστικού κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης ή του κομμουνιστικού κόμματος της Κίνας. Οι αναρχικοί της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης ήταν οι πρώτοι που αμφισβήτησαν από «αριστερή» σκοπιά τους «σοσιαλιστικούς παράδεισους» της Ε.Σ.Σ.Δ. και της Κίνας, και αποκάλυψαν ότι πρόκειται για δικτατορικά, ολοκληρωτικά, αστυνομικά κράτη. Γι’ αυτό αυτή η καταδίκη ήταν αδιάφορη για τους αριστερούς και δεν γνώρισε από την αρχή την αποδοκιμασία τους και την κινητοποίηση τους για την ανατροπή της.

Το τόσο σημαντικό για την πολιτική εξέλιξη του «ανταγωνιστικού» κινήματος, αναρχικό κίνημα της δεκαετίας του 1970, ακόμη περισσότερο σημαντικό επειδή κατά τις επόμενες δεκαετίες δεξιά και αριστερά «τα βρήκανε» μεταξύ τους, με την λεγόμενη Εθνική Συμφιλίωση και την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, υποτιμήθηκε και αγνοήθηκε σε βαθμό να ξεχαστεί κατά την δεκαετία του 1990 και έπειτα. Συνέπεια αυτής της λήθης ήταν να φτάσουν αντιεξουσιαστές σαν τον Μαζιώτη, το «Τέρμιναλ 119» και άλλοι, να μιλάνε για εμφάνιση αναρχικού κινήματος μόνο μετά το 1980. Μια εξέλιξη που εξυπηρετούσε τους κομμουνιστές, που τώρα πλέον, από πολλούς «αναρχικούς», θεωρούνταν ιδεολογικοί τους πρόδρομοι και όχι εχθροί του αναρχισμού.

Όταν κατά τα τέλη της δεκαετίας του 2000 οι τότε αντιεξουσιαστές κυκλοφόρησαν ένα ντοκιμαντέρ με συνεντεύξεις κομμουνιστών, με εξαίρεση τον αναρχοκομμουνιστή Θόδωρο Πισιμίση, τους οποίους παρουσίαζαν σαν προδρόμους τους αντιεξουσιαστικού και αναρχικού κινήματος, έχοντας κρύψει συστηματικά την ύπαρξη των αναρχικών της δεκαετίας του 1970, θεώρησα απαραίτητο, όσοι από τους τελευταίους ήμασταν ακόμα εν ζωή, να γυρνάγαμε ένα ντοκιμαντέρ σαν απάντηση στο παραπάνω ντοκιμαντέρ και σαν αποκατάσταση της αλήθειας σχετικά με την ιστορία του μεταπολεμικού αναρχικού κινήματος της Ελλάδας.

Έτσι ξεκίνησα μια σειρά διερευνητικών επαφών με παλιούς αναρχικούς της δεκαετίας του 1970 και με νεότερους, που έδειχναν ενδιαφέρον για ένα τέτοιο ντοκιμαντέρ, με αποτέλεσμα να φτιαχτεί μια ομάδα που θα έφτιαχνε το σενάριο και θα έπαιρνε τις απαραίτητες συνεντεύξεις. Αποφασιστική σημασία γι’ αυτήν την ομάδα είχε ο κάμεραμαν, γιατί εκείνη την εποχή δεν είχε εξελιχθεί η τεχνολογία σε τέτοιο βαθμό που να μπορεί ο οποιοσδήποτε να βιντεοσκοπεί σε υψηλή ανάλυση, ακόμα και με το κινητό του, ό,τι θέλει, όπως γίνεται σήμερα. Τον ρόλο του κάμεραμαν ανέλαβε, επειδή είχε επαγγελματική βιντεοκάμερα, ο σύντροφος Ε.Α. Και από σεβασμό στους πιο παλιούς από εμένα εμπιστεύθηκα το σενάριο σε έναν σύντροφο που υπήρξε στέλεχος του αναρχικού κινήματος πριν καν εγώ οργανωθώ στον χώρο, στον Κ.Β. Ήξερε προσωπικά περισσότερο κόσμο από τον αναρχικό χώρο της δεκαετίας του 1970, από ότι εγώ, και είχε αποδείξει και τις συγγραφικές και εκδοτικές του ικανότητες βγάζοντας, την δεκαετία του 1970, ένα τεύχος αναρχικής εφημερίδας, για το οποίο φυλακίστηκε για λίγο διάστημα. Ενώ αργότερα είχε καταδικαστεί σαν τρομοκράτης και έβγαλε άλλα δύο ή δυόμιση χρόνια φυλακή.

Αποτέλεσμα του σεβασμού μου προς τον παραπάνω σύντροφο, ήταν να στηριχτεί το ντοκιμαντέρ σε ένα σενάριο που, λίγο-πολύ, απέδιδε την πρωτοβουλία για την δημιουργία μεταπολιτευτικού αναρχικού κινήματος στην Ελλάδα στον αδελφό του, που είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 1974, και στους συμφοιτητές του στην Σχολή Υπομηχανικών της εποχής εκείνης, η οποία ήταν ευρύτερα γνωστή σαν Μικρό Πολυτεχνείο. Και στην επιλογή των συντρόφων που θα έδιναν συνέντευξη, οι απόψεις του επικράτησαν.

Όμως ο βασικός ρόλος που ο παραπάνω σύντροφος είχε στο ντοκιμαντέρ, δεν τον εμπόδισε κάποια μέρα, που στην ομάδα υπήρξαν εντάσεις λόγω της αδυναμίας του κάμεραμαν να είναι διαθέσιμος, να αποσυρθεί από το ντοκιμαντέρ και να αρνηθεί επίμονα την ολοκλήρωσή του. Έτσι η ομάδα διαλύθηκε. Εγώ από την άλλα μεριά, αντιλαμβανόμενος την σημασία του ντοκιμαντέρ αυτού και όσων ακούστηκαν στις λίγες συνεντεύξεις που πρόλαβαν και πάρθηκαν, πριν από την αποχώρηση του συντρόφου, θεώρησα ότι κάτι έπρεπε να κάνω για να μην είναι εντελώς άγνωστη η ιστορία των αναρχικών της δεκαετίας του 1970 στις επόμενες γενιές. Έτσι, χωρίς να έχω καμιά τεχνική εξοικείωση με την δημιουργία βίντεο, με την βοήθεια ενός εύκολου προγράμματος, αυτοσχεδίασα και μόνταρα σε ένα βίντεο διάρκειας 1 ώρας και 20 λεπτών περίπου, στιγμιότυπα από τους αντιδικτατορικούς αγώνες στους οποίους συμμετείχαν αναρχικοί, στιγμιότυπα από ανάλογους μεταπολιτευτικούς αγώνες και κομμάτια από τις συνεντεύξεις που πάρθηκαν, τα οποία θεώρησα πιο σχετικά με τον σκοπό του ντοκιμαντέρ. Πρόσθεσα μάλιστα και προκηρύξεις και αφίσες και κάποια μουσική υπόκρουση. Επίσης ένα βίντεο για τον αντάρτη πόλης Ρολφ Πόλε στον οποίον είχαν συμπαρασταθεί οι αναρχικοί τότε, καθώς και κάποια απόσπασμα από κάποια συνέντευξη που είχα βρει στο διαδίκτυο, συγκεκριμένα του Χρήστου Ζυγομαλά. Μιλώντας αργότερα με τον ίδιο τον Ζυγομαλά, πήρα την άδειά του για την χρήση αυτής της συνέντευξης στο ντοκιμαντέρ.

Το βίντεο που προέκυψε φτιάχτηκε πριν από 10 περίπου χρόνια, κατά τα οποία έλπιζα ότι θα βρω τα μέσα να παρθούν κι άλλες συνεντεύξεις και να γίνει πιο ολοκληρωμένο από άποψη περιεχομένου αλλά και από τεχνική άποψη. Ομολογώ ότι τον πρώτο καιρό το πράγμα δεν προχώρησε, γιατί δεν έβρισκα τα τεχνικά μέσα για να συνεχιστούν οι βιντεοσκοπήσεις, αφού πια είχε διαλυθεί η ομάδα, και κατόπιν, όταν αυτά ήταν διαθέσιμα λόγω της εξέλιξης των κινητών, έκανα άλλα πράγματα, όπως οι μεταφράσεις, και η ζωή μου πέρασε πολύ γρήγορα (όπως περνάει για όλους τους γέρους σύμφωνα με τον Σοπενάουερ), ώστε δεν πρόλαβα να ξανασχοληθώ.

Τώρα πια, που από τους 6 που μιλάνε σε αυτό το ντοκιμαντέρ, οι 4 έχουν ήδη πεθάνει και οι υπόλοιποι είναι αρκετά μεγάλοι και με ιατρικό ιστορικό που δεν διαβεβαιώνει για την μακροζωία τους, ακόμα και αν το ντοκιμαντέρ, στο οποίο αυτό απαντάει, το «Λαχειοπώλες του ουρανού», δεν είναι εδώ και καιρό στη δημοσιότητα, θεώρησα χρήσιμο να μην πάει στράφι όλη αυτή η προσπάθεια και να δημοσιοποιήσω αυτό το ντοκιμαντέρ για τους αναρχικούς της δεκαετίας του 1970 προτού πεθάνω κι εγώ. Άσχετα αν δεν ξέρω πόσο θα ζήσω ακόμα. Έχω υποχρέωση να το κάνω ακόμα και από σεβασμό προς την μνήμη των λίγων συντρόφων που είχαν την αρετή και την τόλμη να συμβάλλουν σε αυτό με τις συνεντεύξεις τους. Γιατί, δυστυχώς, δεν ήταν και λίγοι οι παλιοί σύντροφοι εκείνης της εποχής που αρνήθηκαν να δώσουν συνέντευξη. Εννοείται και από αυτούς κάποιοι έχουν πλέον πεθάνει, ίσως οι περισσότεροι.

Για τις τεχνικές ατέλειες του ντοκιμαντέρ, όπως π.χ. την εκνευριστική αυξομείωση της έντασης του ήχου, αναλαβαίνω προσωπικά όλη την ευθύνη. Το κατά πόσο αυτό το ντοκιμαντέρ έπρεπε να βγει στην δημοσιότητα, ας το κρίνουν αυτοί που θα το δουν και είμαι πρόθυμος να λάβω υπόψη μου κάθε καλοπροαίρετο σχολιασμό."

Φίλιππας Κυρίτσης, 2022

08/12/2025

Κυκλοφόρησε η ατζέντα 2026 του Ταμείο Αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών/ριών.

Μπορείτε να την βρείτε στις εκδηλώσεις της ομάδας μας στην κατάληψη Αντινομία.

Απόσπασμα από την εισαγωγή:

Το Ταμείο Αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστ(ρι)ών συνεχίζει και φέτος τη σειρά των ατζεντών που επιχειρούν να καταγράψουν κάποιες από τις σημαντικότερες στιγμές του κοινωνικού και ταξικού πολέμου στονελλαδικό χώρο, κυρίως από τη σκοπιά του αντιεξουσιαστικού, αναρχικού κινήματος. Οι έξι προηγούμενες ατζέντες αυτής της σειράς (2020-2021-2022-2023-2024-2025) κάλυψαν την περίοδο 1974-2014 χωρίζοντάς την όχι σε ομοιόμορφα μέρη, έτσι ώστε να εξυπηρετούν στοιχειωδώς μια ανάγκη περιοδολόγησηςτου ιστορικού χρόνου. Με τη φετινή ατζέντα, που τα περιεχόμενά της αφορούν την πενταετία 2015- 2019, φαίνεται πως κλείνει – τουλάχιστον προσωρινά – αυτός ο κύκλος της συμβολής του Ταμείου Αλληλεγγύης στο συλλογικό έργο της καταγραφής τηςπρόσφατης κινηματικής ιστορίας. Αν η διαπίστωσή μας των προηγούμενων χρόνων ότι τα περιγραφόμενα γεγονότα παύουν, όσο πλησιάζουμε στο «τώρα», να φαντάζουν τόσο «μακρινά» - με έναν τρόπο και «ιστορικά»- επιδίωκενα υπογραμμίσει τη διαρκώς εντεινόμενη δυσκολία τουεγχειρήματος, πλέον τα πράγματα φαντάζουν οριακά. Το παρελθόν αρχίζει σιγά σιγά και γίνεται παρόν. Όχι, πλέον, μόνο από μακροσκοπική ιστορική άποψη, αλλά σχεδόν κυριολεκτικά.Κι όμως, ακόμα και στο φαινομενικά μηδαμινό αυτό δι-άστημα που χωρίζει το «τώρα» από το τέλος του 2014 -όπου και σταμάτησε η αφήγηση της τελευταίας μας έκδοσης - υπάρχει μια τομή. Είναι, πάντα, ένα ερώτημα αν αυτήν τηντομή θα τη δουν ως τέτοια, και οι μελλοντικοί μελετητές της.εγχώριας πολιτικής και, κυρίως, κινηματικής ιστορίας, οισυντρόφισσες και οι φίλοι που με τη σκέψη και τη δράση τους, όχι μόνο θα μελετήσουν την ιστορία αλλά και θα τη διαμορφώσουν. Είναι, την ίδια στιγμή, και ένα ερώτημαπρος τη σημερινή αναγνώστρια, τον σύντροφο ή φίλο πουθα διαβάσει στο σήμερα αυτές τις γραμμές. Τι είναι αυτό που, με ορίζοντα την περιοδολόγηση ενός τόσο πυκνού και πρόσφατου ιστορικού χρόνου για τις ανάγκες μια τέτοιας έκδοσης, συνθέτει μια «αρχή» και ένα «τέλος» αυτής της περιόδου;

08/12/2025

Καινούριες παραλαβές στο βιβλιοπωλείο μας

07/12/2025

Προβολή ταινίας την Τρίτη 9/12 και ώρα 20:00 στην κατάληψη Αντινομία.

ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΝΑ | Ένα φιλμ - ντοκιμαντέρ του Τομάζο Αραμίνι.

Μια ιστορία Εξέγερσης & Αγάπης από την ιταλική Έφοδο στον Ουρανό της δεκαετίας του '70.

Ένα εθνογραφικό - παραστατικό πείραμα, τολμηρό και προκλητικό για κάθε δεδομένη σύμβαση, αφού συνδυάζει μέσα στον κινηματογραφικό φακό την πραγματικότητα με τη μυθιστορία.

Μέσα από τη μαρτυρία του Πασκουάλε Αμπατάντζελο -πολιτικοποιημένου κακοποιού, μεταξύ των ιδρυτών των Ενόπλων Προλεταριακών Πυρήνων (NAP), ενός από τους δεκατρείς πολιτικούς κρατούμενους, την απελευθέρωση των οποίων είχαν ζητήσει οι Ερυθρές Ταξιαρχίες (BR) με αντάλλαγμα την απελευθέρωση του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου της Χριστιανοδημοκρατίας Άλντο Μόρο- το φιλμ ανατρέχει στις σημαντικότερες εξεγέρσεις των ιταλικών φυλακών εκείνων των χρόνων, θέτοντας παράλληλα τα διαχρονικά επίκαιρα ερωτήματα, σχετικά με την αναγκαιότητα ή μη της βίας για την επίτευξη της κοινωνικής - ταξικής απελευθέρωσης.

"Είναι δύο μέτρα και σταθμά: το χαμόγελο και η τρυφερότητα στρέφονται προς τους συντρόφους, τους αγαπημένους,
ενώ η σκληρότητα στρέφεται ενάντια στον εχθρό..

Λίγα λόγια για τον Πασκουάλε Αμπατάντζελο

Ο Πασκουάλε Αμπατάντζελο γεννήθηκε το 1950 στη Φλωρεντία. Τελευταίο παιδί μιας πολυμελούς προλεταριακής οικογένειας με καταγωγή από τον Νότο. Γιος Ιταλών μεταναστών στην Ελλάδα οι οποίοι μεταπολεμικά, μετά τον καταναγκαστικό εκπατρισμό τους από την Πάτρα στην Ιταλία, θα ζήσουν την πικρή ζωή των προσφύγων στην ίδια τη χώρα καταγωγής τους .

Τη δεκαετία του 1970, μετά από μια σειρά εμπειριών του δρόμου που θα τον οδηγήσουν αρκετές φορές στη φυλακή, θα συμμετάσχει ενεργά στις εξεγέρσεις των προλετάριων κρατούμενων μέσα στις φυλακές και έξω από αυτές στις διαδηλώσεις της επαναστατικής αριστεράς. Έτσι, θα μετατραπεί συνειδητά σε πολιτικοποιημένο κακοποιό και στρατευμένο κομμουνιστή. Σ’ έναν από τις αρκετές πολλές χιλιάδες των νεολαίων κομμουνιστών-μελών των ένοπλων οργανώσεων, τους οποίους το «μεγαλύτερο ΚΚ της Δύσης», το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI) του Ενρίκο Μπερλιγκουέρ, χαρακτήριζε «τρομοκράτες» και -σε πλήρη συντονισμό με τους κυβερνητικούς χριστιανοδημοκράτες- πάσχιζε για την πάταξη και την εξόντωση τους.

Στις 29 Οκτώβρη του 1974, ο Πασκουάλε συλλαμβάνεται στη Φλωρεντία μετά από μια «προλεταριακή απαλλοτρίωση» των Ένοπλων Προλεταριακών Πυρήνων (ΝΑΡ) στο Ταμιευτήριο της πλατείας Αλμπέρτι. Εκεί, κατά τη διάρκεια ανταλλαγής πυροβολισμών με τους καραμπινιέρους, θα τραυματιστεί σοβαρά, ενώ δυο σύντροφοί του, ο Λούκα Μαντίνι και ο Σέρτζιο Ρομέο, έχασαν τη ζωή τους.

Μετά από αυτή τη σύλληψή του, συμμετέχει στις εξεγέρσεις στις ειδικές φυλακές στην Αζινάρα το 1979 και στο Τράνι το 1980. Την άνοιξη του 1978, ήταν ένας από τους δεκατρείς πολιτικούς κρατούμενους, την απελευθέρωση των οποίων είχαν ζητήσει οι Ερυθρές Ταξιαρχίες (BR) με αντάλλαγμα την απελευθέρωση του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου της Χριστιανοδημοκρατίας Άλντο Μόρο.

Μετά από τριάντα χρόνια και αφού πρώτα εξέτισε είκοσι χρόνια φυλακής, έξι χρόνια ημιελευθερίας και τέσσερα χρόνια επιτηρούμενης ελευθερίας, χωρίς ποτέ να μετανοήσει ούτε να διαχωριστεί, ο Πασκουάλε επέστρεψε ελεύθερος σε μια αλλαγμένη χώρα, όπου παρά την προχωρημένη ηλικία του, εξακολουθεί να παραμένει ενεργός σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Όσον αφορά τις αξίες και τα ιδανικά που εκκινούσαν την πράξη και τη δράση χιλιάδων ανθρώπων των υποτελών Τάξεων στην Ιταλία (και όχι μόνο) εκείνων των χρόνων, τα οποία η καθεστωτική νεογλώσσα βάφτισε «μολυβένια», ώστε να καταφέρει να τα εξορκίσει και να τα ρίξει στη λήθη, όπως ανέφερε -μεταξύ άλλων- και ο ίδιος, σε μια συνέντευξη που είχε δώσει προ πενταετίας, με αφορμή την κυκλοφορία της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου του:

[…] Μια αλληλεγγύη που εκείνη την περίοδο αγκάλιαζε κάθε κοινωνικό πεδίο. Για εμάς, για τη δική μας γενιά που έζησε μέσα από τον και για τον αγώνα από τα τέλη της δεκαετίας του ‘60 μέχρι τα τέλη εκείνης του ‘80, το ατομικό εγώ υπήρχε μονάχα μέσα από μια συλλογική οπτική. Μέσα σε εκείνη την κοινωνική σύγκρουση, εκείνη που επικρατούσε ήταν η συλλογική διάσταση και το ατομικό εγώ έβρισκε νόημα μονάχα μέσα στις συλλογικές δυναμικές και τις επαναστατικές οργανώσεις, οι οποίες προσδιόριζαν τα όρια μέσα στα οποία μπορούσε να πραγματωθεί και το ατομικό εγώ. Με βάση αυτή την κολεκτιβιστική οπτική, υπήρχε μια κουλτούρα και μια θεωρητική και ιδεολογική τοποθέτηση που προερχόταν κατευθείαν από τις προλεταριακές και λαϊκές εμπειρίες του παρελθόντος, από την ιστορία της πάλης των τάξεων, από μια αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική και διεθνιστική οπτική του κόσμου, από μια κοινωνική οπτική ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και την ύπαρξη μιας κοινωνίας διαιρεμένης σε τάξεις, μέσα στην οποία κυριαρχούν οι αγορές, ο ανταγωνισμός και το κέρδος των λίγων εις βάρος των πάρα πολλών, αντί της αλληλεγγύης και της αδελφοσύνης μεταξύ των ανθρώπων.

Για εμάς ήταν κάτι το φυσικό να ζούμε ως συλλογικά υποκείμενα, να οργανωνόμαστε και να αγωνιζόμαστε ενάντια στην εξουσία και το καπιταλιστικό σύστημα, να βοηθάμε ο ένας τον άλλον στα δύσκολα και να ζούμε ως κοινότητες στα εργοστάσια και τα σχολεία, στις προλεταριακές συνοικίες και τις φυλακές. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, ο ατομικισμός συχνά ισοδυναμούσε με απομόνωση και σχεδόν πάντοτε ήταν αντιπαραγωγικός και ηττημένος. Με λίγα λόγια, το να ζεις μονάχα για τον εαυτό σου ήταν ένα στοίχημα που δεν μπορούσε να δώσει ούτε κάποια προοπτική ούτε κάποια προσβάσιμη εναλλακτική οδό στις προλεταριακές μάζες. Ούτε σήμερα μπορεί, αλλά μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, από τα τέλη της δεκαετίας του ‘80 μέχρι τις μέρες μας, η εξουσία κατάφερε να εκκινήσει έναν κυριολεκτικό μαζικό αποικισμό των μυαλών μέσα από τα κυρίαρχα μέσα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ανοίγοντας το δρόμο στην ιδεολογία της, επιβάλλοντάς την ως τη μοναδική σκέψη και φυλακίζοντας το συλλογικό φαντασιακό μέσα σε ένα ψηφιακό παραλήρημα, όπου τα άτομα μπορούν να πιστεύουν ότι θα τη γλιτώσουν μόνα τους, όπως τα μωρά πιστεύουν στα παραμύθια, τα Θεοφάνια και τον Άγιο Βασίλη […]