01/10/2026
Προχθὲς καὶ ψὲς δυὸ μέρες ποὺ λὲς ἡ ζωὴ εἶναι ὂμορφη!
Τὴν Τρίτη στὸ θέατρο ''Ἀλέξης Μινωτής'', ὑπέροχο ὑπαίθριο θέατρο μέσα σὲ πάρκο, στὸ Αἰγάλεω, παρακολούθησα τὸ ἒργο ''Ὁ μονόλογος μιᾶς μοδίστρας'' μὲ τὴν ξεχωριστὴ Νένα Μεντῆ! Τὶ ἠθοποιός. Τὶ ἂνθρωπος. Κάποιες παρατηρήσεις μου γιὰ τὸ ἒργο ἢθελα νὰ γράψω ὃμως δὲν βρῆκα ἐχθὲς τὸν χρόνο κι ἂς τὸ πάρει τὸ ποτάμι. Νὰ πῶ μόνον ὃτι εἲμαστε στὴν περίπτωση ποὺ συμβαίνει μερικὲς φορὲς, νὰ εἶναι οἱ ἠθοποιοὶ ἐξαίρετοι, ὁμοίως τὰ σκηνικὰ, ὁ φωτισμὸς, ἡ μουσικὴ καὶ τὰ συναφῆ ἀλλὰ κάτι νὰ λείπει. Τί; Θέμα σκηνοθεσίας; Τὸ κείμενο; Στὴν προκειμένη περίπτωση τ'ὃτι ὁ συγγραφέας του θέλησε νὰ χωρέσει πολλὰ μαζὶ καὶ κάπως τὸ μπούκωσε. Δὲν εἶμαι εἰδικὸς ἐπὶ τοῦ θέματος ἀλλὰ ὣς ἁπλὸς θεατὴς μοῦ ἒμεινε αὐτό. Ὃτι στὴ σκηνὴ πατοῦσε, πατοῦσε γερὰ μιὰ μπαρουτοκαπνισμένη καὶ ἀξιολογότατη ἠθοποιὸς ὃμως κάτι ἒλλειπε. Ἡ Νένα Μεντῆ ἒδωσε τὸν καλύτερό της ἑαυτό. Κυλᾶ στὸ αἷμα της τὸ θέατρο.
Χθὲς στὸ βιβλιο-καφὲ κι ἐκδοτικὸ οἶκο Εὒμαρος στὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου τῆς Μαριαννας Παπουτσοπούλου ''Μὲ ὃλα της τὰ λάθη. Ἑπτὰ ταξίδια''. Ὃσοι διαβάζετε ἐδῶ τὶς σκέψεις μου κι ὃσοι μὲ γνωρίζετε, θὰ μ'ἒχετε δεῖ νὰ γράφω καὶ νὰ λέω ὃτι ἀπεχθάνομαι, τὴν πλάτη μου γυρίζω καὶ τρέχοντας ἀπομακρύνομαι ἀπὸ χῶρους, ἀνθρώπους καὶ περιβάλλοντα ποὺ ἐκπέμπουν ψηλομυτιὲς καὶ ξιπασιὲς, βαριὰ καὶ βαρύγδουπα. Εἲτε πρόκειται γιὰ κείμενα κι ὁμιλίες, εἲτε ὓφη καὶ συμπεριφορὲς. Γι'αὐτὸ ἀγαπῶ τὸν Εὒμαρο, τὸν Πέτρο, τὴν Βέτα, τὸν Κωνσταντῖνο καὶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ συναντῶ ἐκεῖ, στὸν τόσο ζεστὸ αὐτὸν χῶρο. Γιὰ τὴν ἁπλότητα καὶ ζεστασιά. Νιώθεις μέλος μιᾶς κοινότητας ἀνθρώπων ποὺ προσέρχονται γιὰ νὰ μοιραστοῦν, νὰ ἐπικοινωνήσουν, νὰ ''τριφτοῦν'' γιὰ νὰ θυμηθῶ τὸν Γιῶργο Ἰωάννου. Θαρρῶ ὃτι σ'ὃλα τὰ παραπάνω καὶ στὴν κορυφαία, ἀρτιότερη μορφὴ τους μιὰ στιγμὴ τὰ εἰκονίζει τέλεια. Ἦταν ἡ παρουσίαση, τὸ κείμενο ποὺ μᾶς διάβασε γιὰ τὸ βιβλίο ἡ Μαίρη Κακολύρη. Διότι τὶ κάνει νὰ'ναι καλὸ ἓνα βιβλίο, ἓνα κείμενο, μιὰ ὁμιλία; Σαφῶς ἡ γλώσσα, τὸ ὓφος καὶ τὸ περιεχόμενο. Ἀλλὰ ὃταν μιλᾶμε γι'ἀνάγνωση, παρουσίαση, ὁμιλία ὁ ἂνθρωπος ποὺ τὸ παρουσιάζει πρέπει νὰ εἶναι παρών. Κι αὐτὸ φαίνεται, δὲν κρύπτεται ἐπ'οὐδενί. Συμμετέχει μὲ τὸ σῶμα, τὸν παλμὸ, τὴ φωνὴ καὶ τὸ ἠχόχρωμα. Τὸ μοίρασμα πάλι, ἡ ἀπεύθυνση. Ἐνθουσιάστηκα καὶ καταχειροκρότησα τὴ Μαίρη Κακολύρη καὶ ὃλοι γύρω μου τὸ ἲδιο ἐνθουσιωδῶς ἐκφράστηκαν.
Ἡ βραδυὰ ὃμως εἶχε κι ἂλλα ὂμορφα. Στὸ τραπέζι κάθισαν κοντά μου, δυὸ ὂμορφοι Ἂνθρωποι! Πόσο γεμάτος ἒνιωσα μὲ τὴν κουβέντα μας, μὲ τὴ φροντίδα τους καὶ τὴν εὐγένειά τους. Καὶ, ἒχετε προσέξει ὃτι ἂνθρωποι μὲ σπάνια ὀνόματα εἶναι καὶ σπάνιοι, ξεχωριστοὶ; Τουλάχιστον αὐτὸ μέχρι στιγμῆς μοῦ συμβαίνει καὶ γι'αὐτὸ τ'ἀναφέρω. Εἶχα ἐκ δεξιῶν μου μιὰν Πιερέττα κι ἐξ εὐωνύμων μιὰν Βερονίκη! Πόσο ἐλπιδοφόρο νὰ συναντῶ γλυκύτατους ἀνθρώπους! Νὰ εἶστε καλά!
