18/10/2026
Οι «πρόσφυγες» Μικρασιάτες
Εάν γνωρίζαμε έστω και στοιχειωδώς την ιστορία της Αγιοτόκου Καππαδοκίας, του Πόντου, της Λυκίας, της Βιθυνίας και γενικότερα ολόκληρης της Μικράς Ασίας, δεν θα τολμούσαμε ποτέ τον ανιστόρητο διαχωρισμό και τον διχασμό του ελληνικού λαού σε «Μικρασιάτες» και «Παλαιοελλαδίτες».
Σε «πρόσφυγες» και μη πρόσφυγες!
Πρόκειται για μια ιστορική μυωπία που μας διακατέχει και μας διχάζει αδιάκοπα, τουλάχιστον από το 1832, από τη γένεση δηλαδή του νεοελληνικού κράτους.
Τότε που επιβλήθηκαν τεχνητοί διαχωρισμοί: ετερόχθονες και αυτόχθονες, «γνήσιοι» και «μη γνήσιοι» Έλληνες.
Αυτοί οι διαχωρισμοί δεν στηρίζονται στην ιστορία, αλλά στην άρνησή της.
Αγνοούν ή αποσιωπούν το γεγονός ότι ο ελληνισμός δεν υπήρξε ποτέ μονοσήμαντα γεωγραφικός, αλλά ιστορικά συνεχής, πολυκεντρικός και διαχρονικός, με παρουσία χιλιετιών στη Μικρά Ασία.
Η διάκριση σε «αληθινούς» και «γιαλαντζί» Έλληνες δεν είναι απλώς προσβλητική· είναι επικίνδυνη.
Αποκαλύπτει μια βαθιά αδυναμία κατανόησης της ίδιας μας της ιστορίας και επανέρχεται κάθε φορά που η κοινωνία αναζητά εσωτερικούς «άλλους» για να καλύψει τα δικά της αδιέξοδα.
Ο διχασμός αυτός δεν είναι κληρονομιά του παρελθόντος.
Είναι ένα ανοιχτό τραύμα, προϊόν άγνοιας και επιλεκτικής μνήμης, που εξακολουθεί να υπονομεύει την ιστορική μας αυτογνωσία.
—— ENGLISH ——
The “refugees” from Asia Minor
If we had even a basic understanding of the history of Cappadocia, a land of saints, of Pontus, Lycia, Bithynia and Asia Minor as a whole, we would never perpetuate the historically unfounded division of the Greek people into “Asia Minor Greeks” and “Greeks from the old Greek territories”.
Into “refugees” and non-refugees!
This historical shortsightedness has divided us repeatedly since at least 1832, the birth of the modern Greek state.
Artificial distinctions were then imposed: between Greeks born outside and within the state’s borders, between “genuine” and “non-genuine” Greeks.
These divisions rest on the denial of history rather than on history itself.
They overlook or suppress the fact that the Greek world has never been defined solely by geography. It has been historically continuous, centred in many places and enduring, with a presence in Asia Minor spanning millennia.
The distinction between “real” and “fake” Greeks is offensive and dangerous.
It reveals a profound failure to understand our own history and resurfaces whenever society looks for internal “others” to conceal its own impasses.
This division is more than a legacy of the past.
It is an open wound, born of ignorance and selective memory, that continues to undermine our historical self-understanding.
