16/10/2025
Και με αφορμή τη χθεσινή παγκόσμια ημέρα ευαισθητοποίησης για τη νεογνική απώλεια και την απώλεια κύησης, αισθάνομαι, μετά από 6 χρόνια, την ανάγκη να αφήσω αυτά τα δύο λόγια εδώ...
Θάλαμος 7. Με ένα τόσο δα παραθυράκι, ψηλά σχεδόν στο ταβάνι, να βλέπεις μόνο αν νύχτωσε ή ξημέρωσε.
Κλάματα μωρού σε γειτονικά δωμάτια, γέλια, μπαλόνια και ευχές.
Γέννησα μόνη μου σχεδόν, καμιά προετοιμασία. Καμιά υποστήριξη. Καμιά καθοδήγηση. Ίσα που πρόλαβα να το δω το λεμονάκι μου, καθώς γλίστρησε στην πετσέτα.
Και ύστερα οι επίμονες ερωτήσεις, τι θα κάνουμε με το μωρό στη φορμόλη. Θα το πάρουμε ή θα το "αναλάβουν" εκείνοι;
Κι εγώ τι να έκανα με ένα τόσο δα λεμονάκι στη φορμόλη;
Πολύς ο πόνος και στο μυαλό σκοτάδι. Ήθελα μόνο να γυρίσω σπίτι μου να κλειστώ, να μη με δει κανείς.
Μετανιώνω οικτρά που δεν το πήρα στα χέρια μου. Που το άφησα σε εκείνους που δεν νοιάστηκαν καθόλου και ήθελαν απ' την πρώτη στιγμή απλά να το ξεφορτωθούν.
Δεν ξέρω αν αλλάξουν ποτέ όλα αυτά. Αν θα υπάρξει αυτή η πολυπόθητη ευαισθητοποίηση. Πρώτα πρώτα, μέσα στις μαιευτικές κλινικές. Εκεί που οι γονείς είναι σε απόγνωση για όσα τους συμβαίνουν. Μακάρι.
Εγώ το μωρό μου δεν το πήρα, το έκανα τατουάζ κάποια χρόνια μετά και αισθάνομαι ότι κάπως το κουβαλώ ακόμα πάνω μου.
Και θα μιλώ γι' αυτό, μέχρι να πεθάνω.
