07/08/2026
Δε συνηθίζω αυτού του είδους τις δημόσιες εξομολογήσεις, μα τις προηγούμενες μέρες αποχαιρέτησα έναν πολύ αγαπημένο μου άνθρωπο και αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω αυτά τα λόγια.
Ας μιλήσουμε λοιπόν για την απώλεια...
Η απώλεια... Φέρνει στο φως αναμνήσεις και αναπάντητα ερωτήματα. Η απώλεια... Φέρνει πόνο. Και αυτός ο πόνος, κρυφός ή φανερός, στέκεται εκεί και ζητά χώρο. Τόσο, που μερικές σιωπές δεν είναι επιλογή. Είναι ο τρόπος που η ψυχή προσπαθεί "να τον χωρέσει".
Η απώλεια... Έχει έναν παράξενο τρόπο να αλλάζει την οπτική σου. Όσα μας κυνηγούν καθημερινά, ξαφνικά μικραίνουν. Οι εκκρεμότητες λες και παγώνουν.
Η απώλεια... Μας φέρνει αντιμέτωπους με τη δική μας θνητότητα. Φέρνει την υπενθύμιση ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Όμως ο θάνατος έρχεται να μας θυμήσει και κάτι ακόμα: όχι μόνο πόσο εύθραυστη είναι η ζωή, μα και πόσο πολύτιμη.
Και κάπως έτσι η απώλεια...
Μας μαθαίνει πως η ζωή συνεχίζει να κυλά, κουβαλώντας πάντα μέσα της όσους αγαπήσαμε.
Να τους αγαπάτε τους ανθρώπους σας. Να τους το λέτε. Να τους αγκαλιάζετε, λίγο πιο σφιχτά.
Και να 'στε καλοί. Με τον εαυτό σας και με τους άλλους. Γιατί τελικά, αυτό είναι που μένει.
