01/03/2022
ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ
Ο Ευσέβιος Σωφρόνιος Ιερώνυμος όπως ήταν το πλήρες όνομα του, γεννήθηκε στη Στριδωνα τής Δαλματίας (κάπου μεταξύ Κροατίας και Σλοβενίας σήμερα) περί το 347, από πλούσια χριστιανική οικογένεια. Σπούδασε γραμματική, ρητορική, φιλοσοφία και θεολογία στη Ρώμη και περί το 366 βαπτίστηκε χριστιανός. Επί περίπου είκοσι χρόνια ταξίδευε συνεχώς για να γνωρίσει τα μοναστικά κέντρα σε Δύση και Ανατολή. Ανέπτυξε πνευματικές σχέσεις με τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Γρηγόριο Νύσσης, που τόνωσαν τα πνευματικά του ενδιαφέροντα για τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς της Ανατολής.
Έμαθε ελληνικά και αναθεώρησε με βάση τα ελληνικά χειρόγραφα την παλαιότερη λατινική μετάφραση των Ευαγγελίων και των Ψαλμών. Δημιούργησε κύκλους χηρών και παρθένων στη Ρώμη για την προβολή τού ασκητικού ιδεώδους. Η δραστηριότητά του αυτή δημιούργησε αντιδράσεις στο εκκλησιαστικό σώμα και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Ρώμη και να καταφύγει στην Παλαιστίνη, μαζί με ορισμένες από τις μαθήτριές του. Επισκέφθηκε τους Αγίους Τόπους και τα μεγάλα μοναστικά κέντρα της περιοχής. Το 386 εγκαταστάθηκε στη Βηθλεέμ, όπου η μαθήτριά του Πάουλα ίδρυσε μοναστήρι και ξενώνα για τους προσκυνητές, στο οποίο παρέμεινε ο Ιερώνυμος μέχρι το θάνατό του, που επισυνέβη στις 30 Σεπτεμβρίου 420.
Ο Ιερώνυμος αναδείχθηκε σε ακαταπόνητο μελετητή και λόγιο εκκλησιαστικό συγγραφέα, ο οποίος συνδύαζε άριστα την άσκηση με τη σπουδή. Ένα από το πιο γνωστά του έργα είναι το «Περί Επιφανών Ανδρών» («De viris illustribus»), στο οποίο παρατίθενται οι βιογραφίες 135 σημαντικών χριστιανών συγγραφέων της εποχής του. Το τεράστιο μεταφραστικό έργο του ήταν μοναδικό και εκτιμήθηκε ευρύτερα από τους ουμανιστικούς κύκλους της Δύσης. Η Δυτική Εκκλησία τον κατέταξε κατά τον 11ο αιώνα μεταξύ των μεγάλων διδασκάλων της.
Στη Δύση, ο Όσιος Ιερώνυμος είναι προστάτης των αρχαιολόγων, των βιβλιοθηκαρίων, των μεταφραστών και των μελετητών της Βίβλου.
