01/07/2026
Ολόφρεσκο! Λίνα Φυτιλή, «Το ζώο που αφουγκράζεται», εκδόσεις Περισπωμένη
ΕΡΗΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Έχω αφήσει
ένα πρόσωπο χλομό
σαν αρχαίο νόμισμα
ένα σώμα φαγωμένο
από αόρατο σαράκι
στη ζεστή σκιά
αυτού του σπιτιού
κι αναμονές που χτύπησαν
λάθος πόρτα.
Έξω το φως είχε κουραστεί
απ’ τη χαρά
άγγιζε σαν ξυράφι τους τοίχους
και εγώ στεκόμουν
στο όριο μιας ερήμου
σε αντικατοπτρισμό.
Όπως κατέβαινε αργά η νύχτα
κι εσύ ακολουθούσες
με κατέτρωγε σαν έρωτας
ο χρόνος
που πάντα επιτίθεται
σ’ όποιον πάει
να του αρπάξει τη λεία.