01/03/2026
Di sebuah kampung kecil, hiduplah Asep — lelaki romantis tapi nasibnya sering ngenes. Setiap pagi dia latihan ngomong romantis di depan kaca.
“Cinta téh ibarat kopi… pait tapi bikin kangen,” katanya serius.
Ibunya lewat sambil bawa sapu.
“Asep, ngomong sorangan deui? Nya Allah, ieu budak…”
Asep lagi jatuh cinta sama Neng Rina, penjual seblak paling galak sekampung. Setiap beli, Asep selalu gugup.
“H-hari ini seblaknya pedasnya level berapa, Neng?”
Rina jawab datar, “Level biasa. Tapi kalau sama akang, level sabar.”
Asep langsung baper tiga hari.
Suatu sore hujan deras. Asep nekat datang ke warung Rina, basah kuyup. Dia mau nembak.
“Neng… abdi hoyong jujur. Ti mimiti ningali neng, hate abdi siga mie instan… langsung mateng.”
Rina melongo.
“Itu romantis atau lapar, Sep?”
Tiba-tiba petir menyambar. Dramatis sekali. Asep merasa ini momen film.
“Aku sadar, hidupku biasa saja. Kerja pas-pasan, motor sering mogok… tapi kalau sama neng, aku pengen jadi versi terbaik diriku.”
Rina diam. Hujan makin deras.
“Asep… naha ayeuna ngomong kieu?”
Asep tarik napas.
“Soalnya aku capek jadi penonton hidup sendiri. Aku mau berjuang. Kalau ditolak juga gapapa… yang penting pernah berani.”
Rina tersenyum kecil.
“Akang telat.”
Hati Asep langsung hancur.
“Oh… neng sudah punya pacar?”
Rina ketawa.
“Telat pesen seblak. Udah tutup dari tadi.”
Asep bengong. Lalu mereka sama-sama tertawa sampai pelanggan lain heran.
Akhirnya Rina bilang pelan,
“Tapi… soal perasaan mah, akang teu telat.”
Sejak hari itu, Asep belajar bahwa cinta bukan soal jadi sempurna, tapi berani mencoba walau malu, walau sering salah.
Kadang hidup memang seperti seblak: pedas, bikin nangis, tapi kalau dimakan bareng orang yang tepat…
“Jadi nambah terus,” kata Asep.
Dan Rina jawab,
“Bayarna ogé nambah, akang.”
Mereka tertawa lagi — karena cinta yang paling kuat bukan yang paling serius, tapi yang bisa bikin ketawa di tengah drama kehidupan.