26/09/2025
ராஜு தான் இந்தப் புத்தகத்தைக் கொடுத்தான். ‘HORTON HEARS A WHO !' . Dr. Seuss எழுதியது. ‘ உங்களுக்குப் பிடிக்கும் பா. படிச்சுப் பாருங்க’ என்று நேற்று இரவு கொடுத்தான். இன்று அதிகாலை படித்தேன். பிடித்திருந்தது. ரொம்பப் பிடித்திருந்தது.
ஹோர்டன் என்கிற யானை. ஒரு சிறு தூசு, துரும்பின் மேல் கிடக்கிற ஒரு சின்னஞ்சிறு சிவப்புப் பூவைப் பார்க்கிறது, அந்தச் சிறு பூ பேசுவதைக் கேட்கிறது. தனக்குள் ஒரு உலகம் இருப்பதாக, மனிதர்கள் இருப்பதாக பூ சொல்வதை நம்புகிறது. காப்பாற்ற நினைத்துத் தன் தும்பிக்கையிலேயே அந்தப் பூவை ஏந்தியபடி காடெல்லாம் திரிகிறது.
பார்க்கிற கங்காரு, கங்காருக் குட்டி, குரங்குகள் எல்லாம் யானையைக் கேலி செய்கின்றன. அதற்குக் கிறுக்கு என்று சொல்கின்றன. யானை அந்தப் பூவிடம் அதற்குள் இருக்கும் உலகத்து மனிதர்களைக் குரல் எழுப்பச் சொல்கிறது. அந்த ஊரின் ‘நகரத் தந்தை’ எல்லோரையும் ஒருங்கிணைத்து எல்லோரும் எழுப்பும் ஓசை யானைக்குக் கேட்கிறது. கங்காரு, அதன் குட்டி, குரங்குகளுக்குக் கேட்பதில்லை.
யானை மறுபடி பூவிடம் சொல்கிறது. உனக்குள் இருக்கும் உலகத்தில் யாரோ ஒரே ஒருவரின் குரல் இதில் சேரவில்லை. அது இணைந்தால் சரியாகிவிடும் என்று அது சொல்வதைக் கேட்ட பூ , அதை நகரத் தந்தையிடம் சொல்ல, அவர் அந்த உள் உலகத்தின் வீடு வீடாகச் சென்று, யாராவது ஊரோடு சேராமல் தனித்து விலகியிருக்கிறார்களா என்று பார்க்கிறார்.
ஒரு குட்டிப் பையன், அவனுடைய வீட்டில் அவன் போக்கில் குதித்துக்கொண்டு சந்தோஷமாக இருக்கிறான். நகரத் தந்தை
அவனிடம் அவன் குரலின் அவசியத்தை, எல்லோருடனும் சேர்ந்து அவன் குரல் எழுப்பவேண்டியதன் முக்கியத்தைச் சொல்கிறார். அவனும் தன் தொண்டையைச் செருமிக் கொண்டு சத்தம் போட ஆரம்பிக்கிறான்.
அந்த ஒரே ஒரு இளம் குரல், அந்த உள் உலகத்தோரின் மொத்தக் குரலுடன் இணைந்ததும், காடே அதிர அதிர, எல்லோர்க்கும் கேட்கிறது. ‘உண்மைதான். எனக்குக் கேட்கிறது’ என்று கங்காரு சொல்கிறது. கங்காருக்குட்டி, ‘எனக்கும் கேட்கிறது. நானும் உன்னுடன் சேர்ந்து அந்தப் பூவைக் காப்பாற்றப் போகிறேன்’ என்கிறது.
‘ A PERSON IS A PERSON. NO MATTER HOW SMALL' - இதுதான் கதையின் குரல். கதையின் நீதி. ‘உருவு கண்டு எள்ளாமை வேண்டும்’, ‘சிறியாரெல்லாம் சிறியாரல்லர்’ ‘சிறியாரென்று இகழ்தலும் இலமே’ என்று எப்படியெல்லாமோ நாம் அறிந்த ஒன்றுதான்.
-வண்ணதாசன்
