26/08/2026
அரோமா — சிறுகதைத் தொகுப்பு:
ஒரு வாசிப்பு அனுபவம்
லோகேஷ் ரகுராமன் | சால்ட் பதிப்பகம் | விலை: ₹350
இளம் கதாசிரியர் லோகேஷ் ரகுராமனின் அரோமா சிறுகதைத் தொகுப்பில் பதின்மூன்று கதைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. ஒவ்வொரு கதையும் வெவ்வேறு களத்தையும், வெவ்வேறு மனநிலையையும், வெவ்வேறு கதை சொல்லும் உத்தியையும் முன்வைக்கிறது.
இந்தத் தொகுப்பை வாசிக்கும்போது முதலில் கவனத்துக்கு வருவது, ஒரே மாதிரியான கதைகளை எழுதுவதில் ஆசிரியருக்கு விருப்பமில்லை என்பதுதான். காதல், காமம், உறவு, தனிமை, அகங்காரம், மதம், தொன்மம், அறிவியல், இயற்கை, மரணம் எனப் பல தளங்களில் பயணிக்கும் கதைகள், சிறுகதை வடிவத்தின் பல்வேறு சாத்தியங்களை முயன்று பார்க்கின்றன.
1.ஆப்பிளும் விஷமும்
பெண்ணுரிமை, பெண் விடுதலை போன்ற சமகால விவாதங்களின் அடிப்படையில் கல்வியும் பொருளாதாரச் சுதந்திரமும் முக்கியமானவை. ஆனால் ஆணும் பெண்ணும் இணைந்து வாழும் உறவுகளுக்குள் அன்பு, விருப்பம், காமம், உடைமை உணர்வு எனப் பல்வேறு உணர்வுகள் எந்த எல்லை வரை பயணிக்கின்றன?
இந்தக் கேள்வியை முன்வைக்கும் கதை ஆப்பிளும் விஷமும்.
வெளிப்பார்வையில் காமமே மையமாகத் தோன்றினாலும், அதற்குள் மறைந்திருக்கும் பல்வேறு மனித உணர்வுகளை ஆசிரியர் தொட்டுச் செல்கிறார். ஆப்பிள் எப்போது விஷமாகிறது? எப்போது அச்சம் உருவாகிறது? உறவின் இனிமை எந்தத் தருணத்தில் வேறு பொருளாக மாறுகிறது? எனப் பல கேள்விகளை கதை எழுப்புகிறது.
2.கூடடைதல்
தன்னை அறிதல் என்பது அறிவால் மட்டும் அடையக்கூடிய ஒன்றல்ல; அது ஒரு தனித்த அனுபவம். அந்த அனுபவத்தை நோக்கிச் செல்லும் மனிதனின் உள்ளப் பயணத்தை நாடகத்தன்மையுடன் காட்சிப்படுத்துகிறது கூடடைதல்.
ஒருவரை ஒருவர் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வது எவ்வளவு பெரிய விஷயம் என்பதை கதை நினைவூட்டுகிறது. உறவின் பிரிவையும் இழப்பையும் நேரடியாகச் சொல்லாமல், அறிவுத்தளத்தின் வழியாக வெளிப்படுத்தியிருப்பது இந்தக் கதையின் தனித்துவம்.
ஆனால் வாசகனாக ஒரு கேள்வி எழுகிறது: உணர்வுகளை அறிவால் இவ்வளவு தூரம் மறைத்துக் காட்டுவது சரியா?
3.நிழல்
உண்மையான உலக வாழ்க்கையோடு இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட மாய நிகழ்வுகளை இயல்பாகக் கலந்து சொல்லும் கதை நிழல்.
வாழ்க்கையின் சில எதார்த்தமான உண்மைகளை மாயாஜால எழுத்தின் வழியாகத் தொட்டுப் பார்க்கிறார் ஆசிரியர். ஒரு சிறிய கூத்தை நிகழ்த்துவது போல கதை நகர்கிறது.
அந்தக் கூத்து வாசகனுக்குள் எத்தகைய அதிர்வை ஏற்படுத்துகிறது என்பதே இக்கதையின் வெற்றி.
4.மதி நோக்கி அலர் விரித்த ஆம்பல்
தொல்காப்பியன் காலத்திற்குள் வாசகனை அழைத்துச் செல்லும் காதல் கதை.
காலத்தைப் பின்னோக்கி நகர்த்தியிருந்தாலும், இயற்கையோடு இயைந்த சொல்லாடல்கள் கதைக்கு அழகு சேர்க்கின்றன. உவமை மற்றும் காட்சிப்படுத்தலின் வழியாகக் காதலைச் சொல்லும் இந்தக் கதை, நவீன உலகின் காதலில் இருந்து வெகு தொலைவில் நின்று கொண்டிருக்கிறது.
எண்ணங்களின் வழியே மனிதன் எத்தனை காலத்தையும் எத்தனை தூரத்தையும் கடந்து செல்ல முடியும் என்பதற்கு இக்கதை ஒரு சான்று.
5.ஒளி நிறைந்தவர்கள்
மனித வாழ்வில் நிறைவு என்று ஒன்று இருக்கிறதா?
இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், மனிதன் அதைத் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறான். அந்தத் தேடலின் ஒரு வடிவமாகக் கர்நாடக மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் வாழும் பழங்குடியினரின் தொன்மத்தை முன்வைக்கிறது ஒளி நிறைந்தவர்கள்.
‘ஒளியை உட்கொள்ளுதல்’ என்ற தொன்மத்தின் வழியாக அறிவியல், நம்பிக்கை, மாயம், மனிதனின் சுயதேடல் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று சந்திக்கின்றன.
தன்னைத் தானே கண்டுபிடிக்கிறானா மனிதன்? அல்லது அனைத்தையும் அறிவியலால் பகுத்து ஆராய்கிறானா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு இடையில் ஒரு மாயத்தன்மை கொண்ட எதார்த்தத்தை ஆசிரியர் உருவாக்குகிறார்.
6.செப்டம்
எதுவுமே இப்படித்தான் அமையும் என்ற நிச்சயத்தன்மை வாழ்க்கையில் இல்லை.
எப்படியோ அமைந்த வாழ்க்கைக்குள் சிக்கிக்கொண்ட மனிதன், தான் வாழ முடியாத விரிந்த வாழ்க்கையை கற்பனையின் வழியே உருவாக்கிக் கொள்கிறான். நினைவுகள், எதிர்பார்ப்புகள், தனிமை ஆகியவை அவனுக்குள் இன்னொரு உலகத்தை உருவாக்குகின்றன.
கூடுதலாக இருக்க வேண்டிய ஒருவர் இல்லாதபோது, அவரை நினைவின் வழியே உருவாக்கிக்கொள்வது எவ்வளவு ஆழமானதும் அதிர்ச்சிகரமானதுமாக இருக்கிறது என்பதை இந்தக் கதை உணர்த்துகிறது.
அவன் எதிர்பார்த்த வாழ்க்கை, அவன் வாழ்ந்த வாழ்க்கை, அவன் இப்போது வாழும் வாழ்க்கை — மூன்றுமே ஒன்றா?
செப்டம் என்பது பொருத்தமான தலைப்பு. ஒரு சொல்லுக்குள் ஒரு தவிப்பையே அடைத்து வைத்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.
7.பொன்மார்
மனித மனத்தின் வழித்தடங்களில் பயணித்து, காமத்தின் பசியைத் தீர்த்துக் கொள்ளும் கதையாக பொன்மார் அமைந்துள்ளது.
காமத்தைச் சுற்றி பல நியாயங்களை மனிதன் உருவாக்கிக் கொள்கிறான். கதையின் நாயகனும் தனது காம அனுபவத்தை அன்றாட வாழ்க்கையின் பிடியிலிருந்து விடுவிக்கும் ஒரு விமோசனக் கணமாகப் பார்க்கிறான்.
வாழ்க்கைச் சூழலுக்கு மனிதன் பல காரணங்களைக் கற்பிக்கலாம். ஆனால் உணர்வுகளின் குவியலுக்குள் இருந்து அவன் தன் காம நிறைவோடு எளிதாக வெளிவந்து விடுகிறான்.
இப்படியும் மனிதர்கள்.
8.புன்னகை
மரணத்தின் புன்னகையை ஒரு பெண்ணின் உதட்டில் கொண்டு வர முயலும் வித்தியாசமான கதை.
ஒரு மெய்க்காப்பாளன் தனது ஆழ்மன உணர்வுகளில் சிக்குண்டு, காமத்தின் வெளிப்பாட்டை ஒரு வன்முறைச் செயலாக மாற்றிக் கொள்கிறான்.
இங்கே கதாநாயகன் யார்?
சூழ்நிலையின் கைதியாகிவிட்ட மேல்தட்டு வர்க்கப் பெண்ணின் ஆழ்மனமா?
கட்டமைக்கப்பட்ட இயந்திர மனிதனின் உள்ளக் கிடக்கையா?
அல்லது இவர்கள் இருவரையும் கட்டி இழுக்கும் ஒற்றை நூலின் மறுமுனையில் இருக்கும் சமூகமா?
இந்தக் கேள்விகளோடு கதை நம்மை நிறுத்துகிறது.
9.கறை
மதம் சார்ந்த சமகால நிகழ்வு ஒன்றைக் கருவாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட கதை கறை.
நிகழ்வின் பல்வேறு அம்சங்களை மெதுவாக உதிர்த்துக் கொண்டே வந்து, இறுதியில் தன் பார்வையையும் முன்வைக்கிறார் ஆசிரியர்.
அது ஒரு கறையான செயல்பாடு; ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது என்ற நிலைப்பாடு கதைக்குள் வெளிப்படுகிறது.
அந்த அரசியல் சார்ந்த பார்வையை கையாள மன உளவியல் தேவைப்படுகிறது. அந்தத் துணிச்சல் ஆசிரியரிடம் இருப்பதை இக்கதை காட்டுகிறது.
அந்தப் பார்வை சரியா, தவறா என்ற விவாதத்திற்குள் செல்லாமல், தனிமனித மன உறுதியை வெளிப்படுத்தியிருப்பதே இந்தக் கதையின் முக்கியமான அம்சம் என்று பார்க்கலாம்.
10.நரை விதை
காலம், இதிகாசம், தொன்மம், சமகால வாழ்க்கை — இவற்றை இணைத்து எழுதப்பட்ட கதை நரை விதை.
மகாபாரதத்தின் ஒரு சிறு இடைவெளிக்குள் தனது கற்பனையைப் புகுத்தி, அதிலிருந்து ஒரு புதிய அர்த்தத்தை உருவாக்குகிறார் ஆசிரியர்.
தேவவிரதன், பீஷ்மர், கங்கைத்தாய், அர்ஜுனன் ஆகிய இதிகாசப் பாத்திரங்களோடு சமகாலத் தாத்தா, பாட்டி, பேரன், நட்புக் குழந்தை எனக் காலங்களை இணைத்து கதையை நகர்த்தியிருப்பது சுவாரஸ்யமான உத்தி.
“அடடா... இதற்கும் இப்படியொரு காரணமா?” என்று வாசகனை யோசிக்க வைத்து, அதே நேரத்தில் புன்னகைக்கவும் செய்கிறது கதை.
ரதசப்தமி நாளன்று எருக்க இலைகளைத் தலையில் வைத்து குளிக்கும் வழக்கத்திற்கும் ஒரு கதை காரணத்தை உருவாக்குகிறார்.
இந்தியப் பாரம்பரியத்தில் ஏதோ ஒரு நூல் காலம் காலமாகவும், யுகம் யுகமாகவும் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை உணர்த்தும் கதை இது.
11.கடல் கனித்தது
இதயம் கனக்கவில்லை. கண்களும் கனியவில்லை. ஆனாலும் “என்ன இது?” என்று வாசகனை யோசிக்க வைத்த கதை.
கணவனின் ஆளுமைக்கு அடங்கிப்போன மனைவி. அவள் தீர்க்க சுமங்கலியாக இறந்துவிட்டாள் என்ற நம்பிக்கைக்குள் வாழும் கணவன். மனைவியின் வாழ்க்கையையும் தன்னுடைய உரிமையையும் ஒன்றாகக் கருதிக் கொண்டிருந்த அவனுக்குள் இருந்த தாகம் எப்படி தீர்கிறது?
உடமை கொண்டாடும் மனத்தில் உண்மையில் என்ன இருந்தது? எது இல்லை?
இந்தக் கேள்விகளை அமைதியாக எழுப்புகிறது கடல் கனித்தது.
12.நீமோ
அகங்காரம், ஆணவம் ஆகியவற்றின் இன்னொரு பெயராக ‘பித்து நிலை’யைக் கையாள்கிறார் ஆசிரியர்.
ஆழ்கடல் உயிரினமான அனிமோனியின் நுனியில் இருக்கும் கொடுக்கைப் போல, தன் மீது தானே பித்து கொண்ட மனிதனின் அகங்காரமும் பிறரை நோக்கிக் கொட்டிக் கொண்டே இருக்கிறது.
பெண் என்பவள் உள்வெளியில் எல்லாமாக இருந்தும், வெளியே யாருமற்றவளாக ஒரு நீமோ மீனைப் போல வாழ்வைக் கடந்து செல்கிறாளா?
பயணக் கட்டுரையைப் போல ஒரு பயணத்தின் அனைத்தையும் விவரிப்பது ஒரு வகை. ஆனால் ரத்தமும் சதையுமாக இரு மனிதர்களைப் படைத்து, அவர்களுக்குள் ஓங்கி நிற்கும் பித்து நிலையை இயல்பான உரையாடல் மற்றும் நிகழ்வுகளின் வழியே வெளிப்படுத்துவது வேறு வகை.
தான் எனும் அகங்காரத்தின் வெளிப்பாட்டை ஒரு புதிய களத்தில் நுட்பமாகக் கோர்த்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.
13.அரோமா
தொகுப்புக்குத் தலைப்பாக அமைந்திருக்கும் அரோமா வாசனை உணர முடியாத ஒரு கதாநாயகனின் வழியே நகர்கிறது.
பள்ளிக்கூட நட்பு, பள்ளிப் படிப்பு, சக மாணவனின் குடும்பத் தொழிலின் வாசனை, ஆன்மீகம் கலந்த வராக அவதாரத்தின் நுகர்தல், வேதியியல் வகுப்பில் பரிசோதனையின் மூலம் உணரும் வாசனை என அவனைச் சுற்றியிருக்கும் உலகம் ஒவ்வொன்றாகப் புரிதல்களாக மாறுகிறது.
ஒரு பொருள் வேறு பொருளாக மாறும்போது வெளிப்படும் பண்பின் வழியாக, அந்தப் பொருளின் மாறாத தன்மையான வேதியியல் அமைப்பை உணர்ந்து கொள்வது போல, மனிதனும் தனது வாழ்க்கையின் மாற்றங்களுக்குள் இருக்கும் மாறாத தன்மையைத் தேடுகிறான்.
இந்தப் பிறப்பில், இந்த வாழ்க்கையில் நம்முடைய நிறை-குறைகள் எவை என்பதை உணர்ந்து, அவற்றைக் கடந்து, நம்முடைய தெளிவான குறிக்கோளை நோக்கி மெல்ல மெல்ல நகர்ந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற உணர்வை இக்கதை ஏற்படுத்துகிறது.
இறுதியாக...
பதின்மூன்று கதைகளைக் கொண்ட இந்தத் தொகுப்பிற்கு அரோமா என்ற தலைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பது பொருத்தமானதாகவே தோன்றுகிறது.
தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள ஒவ்வொரு கதைக்கும் தனித்த வாசனை இருக்கிறது. காதலின் வாசனை, காமத்தின் வாசனை, தனிமையின் வாசனை, தொன்மத்தின் வாசனை, மண்ணின் வாசனை, மாயத்தின் வாசனை, அறிவியலின் வாசனை என பல்வேறு வாசனைகள் ஒன்றோடொன்று கலந்து இந்தத் தொகுப்பை உருவாக்குகின்றன.
குறிப்பாக அரோமா என்ற கதையில் ஆசிரியரின் அறிவுத் தேடலும், தன்னார்வமான கற்றலும், பல்வேறு விஷயங்களை ஒரு கதைக்குள் கொண்டு வந்து பார்க்கும் ஆர்வமும் மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
சில இடங்களில் ஒரு சிறுகதைக்குத் தேவையான அளவைவிட அதிகமான விஷய அறிவு பதிவாகியிருப்பதாகத் தோன்றினாலும், அதனால் கதையின் சுவாரஸ்யம் பெரிதாகக் குறையவில்லை.
லோகேஷ் ரகுராமனின் எழுத்தில் ஒரு நிச்சயத்தன்மையை உணர முடிகிறது. அதைவிட முக்கியமாக, சிறுகதையின் எல்லைக்குள் பல்வேறு உத்திகளை முயன்று பார்க்க வேண்டும் என்ற ஓர் எழுத்தாளரின் பேராவல் தொடர்ந்து வெளிப்படுகிறது.
ஒரே பாதையில் நடக்காமல், ஒவ்வொரு கதையிலும் வேறொரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து நடக்கிறார்.
அந்தப் பாதைகள் அனைத்தும் இன்னும் நீண்ட பயணத்திற்கான தொடக்கங்களாகவே தெரிகின்றன.
லோகேஷ் ரகுராமன் என்ற இளம் கதாசிரியரின் இந்த முயற்சி மேலும் பல நல்ல கதைகளுக்கான முன்னோட்டமாக அமையட்டும்.
மேன்மேலும் வளர்ந்து, தமிழ்ச் சிறுகதை உலகில் தனக்கென ஒரு தடத்தைப் பதிக்க மனமார்ந்த வாழ்த்துகள், நண்பரே!
