https://www.facebook.com/109638833761594/

ពន្លឺព្រះចន្ទ Moonlight, ភូមិ ទំនប់ជ្រៃ សង្កាត់ ទឹកថ្លា ក្រុងសិរីសោភ័ណ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ, Phnom Penh (2026)

11/10/2026

ហិហិ ដើរលេងអីកើតបើភ្លៀងចឹង😭😭😭

11/10/2026

ថាមើលមីននៅណា💚💚💚

10/10/2026

រីករាយថ្ងៃបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ

09/10/2026

#អន្ទាក់ស្នេហ៍ [ភាគ 12]

បន្ទាប់ពីការសើចសប្បាយ និងបរិយាកាសដ៏ស្រទន់នៅហាងបានបញ្ចប់ទៅ ភ្ញៀវទេសចរនិងបុគ្គលិកក៏ចាប់ផ្តើមរាយប៉ាយរៀងខ្លួន។ អាហ្វុង ព្រោះគេមានកិច្ចការសំខាន់មួយទៀតដែលត្រូវដោះស្រាយ។

អាហ្វុង ដើរគេចខ្លួនមករកជ្រុងស្ងាត់មួយនៅក្រោមម្លប់ដើមត្នោតធំ នៅក្បែរមាត់អូរ ដែលមានខ្យល់អាកាសបក់មកអន្លាយៗ និងលឺសំឡេងទឹកហូរច្រិបៗ។ គេទាញទូរស័ព្ទដៃទំនើបចេញពីហោប៉ៅ រួចចុចលេខទូរស័ព្ទតេទៅកាន់ "លី ចេងហាន" ដែលជាចៅហ្វាយរបស់ខ្លួនដោយទឹកមុខក្រញូវ និងបង្ហាញពីភាពខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។

សំឡេងរោទ៍បន្លឺឡើងត្រឹមតែពីរដងប៉ុណ្ណោះស្រាប់តែមានសម្លេងស្រែកហ៊ោ កញ្ជ្រៀវ និងតន្ត្រីឮទ្រហឹងអឺងកងបន្លឺឡើងមកជាមួយគ្នា...

«តឹត... អាឡូ!» សំឡេងរបស់ចេងហានបន្លឺឡើងបែបអ្នកផឹកស៊ី ដែលបង្ហាញថាគាត់កំពុងស្ថិតក្នុងទីតាំងដែលមានមនុស្សច្រើនកុះករ។

អាហ្វុង ស្រែកចាចឆ្លើយតបទៅវិញភ្លាមៗទាំងខ្នាញ់៖ «លោកម្ចាស់! ស្មើណារៀបចំការងាររួចរាល់ហើយឬនៅ? លោកដឹងទេថា នៅទីនេះ... នៅរីសតនេះ កំពុងតែមានអាច្រមុះស្រួចម្នាក់វាដើរតាមញ៉ែមូល្លិការាល់ថ្ងៃ! ខ្ញុំឃើញហើយសែនខ្នាញ់ និងចង់ស្ទុះទៅ់ទាត់វាណាស់លោកម្ចាស់! ឆាប់មកឱ្យលឿនមក! បើលោកនៅតែយឺតយូរអត់ប្រយោជន៍ទេ គេឆក់យកបេះដូងប្អូនស្រីខ្ញុំបាត់ហើយ!»

នៅម្ខាងទៀត ចេងហាន ដែលកំពុងអង្គុយផឹកស៊ីយ៉ាងសប្បាយរីករាយនៅក្នុងហាងមួយ សើចក្អាកក្អាយតិចៗ ហើយស្រែកឆ្លើយតបទាំងក្លិនស្រាហ៊ុយចេញពីមាត់៖ «ហា្ហហា... អាហ្វុងអើយ អាហ្វុង! ឯងភ័យអីម្ល៉េះ? គ្មានអ្នកណាហ៊ានទេ!»

អាហ្វុង លាន់មាត់ខឹងបុកពោះ ស្ទើរតែស្ទុះទាត់ទូរស័ព្ទចោល៖ «ខ្ញុំមិនភ័យម៉េចកើត បើកម្លោះបារាំងម្នាក់នោះទាំងសង្ហា ថែមទាំងចេះនិយាយពាក្យផ្អែមដាក់មូល្លិការាល់ថ្ងៃទៀត!
ក្រែងនាងនាំកូនរត់ពីសង្ហបុរីមកដល់ខ្មែរហើយលោកម្ចាស់មិនភ្ញាក់ខ្លួនទៀតមែន?លោកម្ចាស់ចង់អោយក្មួយខ្ញុំហៅអ្នកផ្សេងថាប៉ាក៏តាមចិត្ដ ខ្ញុំឈប់ខ្វល់់ហើយ... តែហេតុអ្វីបានជាមានសំឡេងអ៊ូអរខ្លាំងម៉្លេះ?»

ចេងហាន ក្រលែងកែវស្រាវីស្គីក្នុងដៃ រួចតបដោយសំឡេងស្រវឹងស្រាស្រទន់៖ «យើង... យើងនៅ Pub Street ឯណោះ!»

អាហ្វុង ភ្នែកបើកធំៗ ស្ទើរតែជ្រុះទូរស័ព្ទពីដៃ៖ «ហ៎ស? លោកម្ចាស់នៅ Pub Street? ចុះលោកម្ចាស់ទៅធ្វើអីនៅកន្លែងបែបនោះ? មិនមែនមកដើររកស្រីកំដរទៀតទេដឹង?»

ចេងហាន សើចខ្សឹបខ្សៀវ៖ «អត់ទេវើយ! យើងមករំសាយអារម្មណ៍តើ... ឯងផ្ញើទីតាំងរីសតមកយើងផង ស្អែកព្រឹកព្រលឹមយើងនឹងជិះឡានទៅដល់ទីនោះហើយ!»
ឮបែបនេះ អាហ្វុង ដកដង្ហើមធំផុតៗទាំងធុញទ្រាន់ខ្លាំងបំផុត។ គេងាកមុខទៅមើលកន្លែងទិសដៅដែលមូល្លិកា និងអេដវឺតកំពុងអង្គុយលេងជាមួយក្មេងស្រីតូច រួចបែរមកស្តីបន្ទោសចៅហ្វាយខ្លួនឯងយ៉ាងខ្លាំង៖ «នេះលោកម្ចាស់មិនទាន់កែចរិកខិលខូច និងចូលចិត្តផឹកស៊ីសប្បាយបែបនេះទៀតមែនទេ? បើលោកម្ចាស់នៅតែមានចរិកបែបនេះទៀត... ខ្ញុំប្រាប់ឱ្យហើយចុះថា ខ្ញុំមិនជួយដោះសារ និងមិនលើកប្អូនស្រីខ្ញុំឱ្យលោកម្ចាស់ដាច់ខាត! ចាំមើលទៅ!»

ចេងហាន នៅខ្សែផ្ទុះសំណើចឡើងយ៉ាងខ្លាំងដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ៖ «បានៗ! កុំទាន់អាលខឹងអីអាហ្វុង... ស្អែកព្រឹកចាំយើងទៅកែខ្លួនចំពោះមុខនាង និងមុខឯងផ្ទាល់! ហ្ហាសហា... ផ្ញើទីតាំងមកលឿនមក!»

«តឹត!» អាហ្វុងចុចបិទទូរស័ព្ទដាច់ខ្វាច់ទាំងមុខក្រហមងាំងដោយកំហឹង។ គេងាកមកសម្លឹងទូរស័ព្ទក្នុងដៃ រួចអង្រួនក្បាលហួសចិត្ត៖ «លោកម្ចាស់ ចរិកចាស់មិនទានកែផង ! បើមិនប្រញាប់មកទេនៅសែឡាឡែនៅហ្នឹងហើយមកធ្វើយំល្ហេមល្ហាមជាន់កថែមហើយ!»

នៅពេលយប់ជ្រៅ ក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់ វិបុល គេបានដកទូរស័ព្ទដៃពិសេសមួយគ្រឿងមកចុចលេខទូរស័ព្ទទៅកាន់ប្រទេសម៉ាឡេ។

«ជម្រាបសួរលោកម្ចាស់ រីកូ...» វិបុល ពោលឡើងដោយសំឡេងគោរព និងស្ងប់ស្ងាត់បំផុត។
សំឡេងគ្រលរ ស្ងប់ស្ងាត់ តែពេញដោយឥទ្ធិពលពីចុងខ្សែក្បាលដីម្ខាងទៀតបន្លឺឡើង៖ «តើនៅទីនោះយ៉ាងម៉េចហើយ? មូល្លិកា និងកូន សុខសប្បាយទេ?»

«បាទលោកម្ចាស់! អ្នកនាងមូល្លិកា និងនាងតូចម៉ូរីនី សុខសប្បាយជាធម្មតាទេ។ រីសតដំណើរការល្អខ្លាំងណាស់ ក្រោមការចាត់ចែងរបស់ខ្ញុំតាមការបញ្ជារបស់លោកម្ចាស់។ ប៉ុន្តែ... ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ មានភ្ញៀវបរទេសម្នាក់ឈ្មោះ អេដវឺត កំពុងព្យាយាមតាមទាក់ទាក់អ្នកនាង »

ចុងខ្សែស្ងាត់ជ្រងំមួយសន្ទុះ ពេលយប់កាន់តែជ្រៅ ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានចូលមកគ្របដណ្ដប់លើរីសត «ជំនោរជើងភ្នំ» ខណៈដែលនៅឯប្រទេសម៉ាឡេស៊ី ក្នុងបន្ទប់ធ្វើការដ៏ធំទូលាយ និងងងឹត មានតែពន្លឺភ្លើងលើតុខ្សោយៗឆ្លុះបញ្ចាំងលើមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ និងត្រជាក់ស្រេបរបស់ រីកូ។

«ក្រៅពីអេដវឺត... តើមានអ្នកណាមករកនាងទៀតទេ?»

វិបុល ញ័រទ្រូងបន្តិចទើបប្រញាប់ឆ្លើយ៖ «បាទ... អត់មានអ្នកណាផ្សេងទៀតទេ លោកម្ចាស់!»

រីកូ សួរដេញដោលទាំងសម្លេងស្ងប់ស្ងាត់ដដែល៖ «ចុះ... ចេងហាន?»

វិបុល គិតមួយភ្លែត រួចឆ្លើយយ៉ាងមុតមាំ៖ «បាទ! តាំងពីខ្ញុំមកដល់ទីនេះ និងតាមដានរឿងរ៉ាវរបស់អ្នកនាងមូល្លិកា ខ្ញុំមិនដែលឮឈ្មោះនេះ ឬឃើញមុខបុរសម្នាក់នោះមកជាន់ទឹកដីទីនេះសូម្បីតែមួយដងទេ លោកម្ចាស់!»

នៅម្ខាងទៀត រីកូ ងក់ក្បាលយឺតៗនៅក្នុងភាពងងឹត។ ទឹកមុខរបស់គេមានទាំងភាពធូរស្រាល និងការប្តេជ្ញាចិត្តខ្ពស់៖ «មិនអីទេ... យើងដឹងហើយ។ យប់ណាស់ហើយ ឯងសម្រាកចុះ។»

«បាទ! លោកម្ចាស់!»

🤕 អាហ្វុងគីញរបស់ពូហាន
🤫 វិបុលគីញរបស់ពូរីកូ
🤗 អែដវឺតត្រៀមបងសម្លាញ់គេជិតមកព្រួតគ្នាហើយ

#ប្រលោមលោក #អន្ទាក់ស្នេហ៍ #ពន្លឺព្រះចន្ទmoonlight

09/10/2026

តើនៅទីនោះយ៉ាងម៉េចហើយ លោកា និងម៉ូរី សុខសប្បាយទេ?
ចុះប្រុសតូច?

09/10/2026

អាហ្វុង: លោកម្ចាស់នៅណាឆាប់អោយលឿនតែយឺតយូរអាច្រមុះស្រួចនេះឆក់មូកាហើយ
ចេងហាន: យើងនៅផាប់ស្រ្ទីត

08/10/2026

💚 #អន្ទាក់ស្នេហ៍ [ភាគ 11]💚

ល្ងាចនេះ មូល្លិកា ដើរបណ្ដើរនាងតូចម៉ូរីនីលេងក្នុងសួនផ្កាកុលាប។ នាងស្លៀកឈុតពណ៌ផ្កាឈូកខ្ចី បញ្ចេញសាច់ស្មាសខ្ចី រលោងស្រិលដូចដុសខាត់។ ទោះបីជាពេលនេះនាងជាអ្នកម្តាយទៅហើយ តែរូបរាងនាងនៅតែស្រឡូន ដើមទ្រូងពេញណែន ចង្កេះអង្ក្រង បញ្ជាក់ពីភាពរឹងមាំរបស់ស្ត្រីខ្មែរ។ សក់របស់នាងខ្មៅរលោងដែលចងឡើងសាមញ្ញ បង្ហាញឱ្យឃើញទម្រង់មុខពងក្រពើ ភ្នែកធំៗក្រឡង់ដែលបង្កប់ដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងបបូរមាត់ក្រហមព្រឿងៗដែលមិនបាច់តុបតែងច្រើន ក៏ស្អាតដាច់គេក្នុងចំណោមផ្កាទាំងពួងដែរ។ រាល់ជំហានដែលនាងដើរ ពោរពេញដោយមន្តស្នេហ៍ដ៏ទាក់ទាញ ធ្វើឱ្យអ្នកដែលបានឃើញហើយ ពិបាកនឹងដកភ្នែកចេញណាស់។

ការលេចមុខកម្លោះបរទេសដ៏សង្ហា... ក្នុងចំណោមភ្ញៀវដែលកំពុងចុះឈ្មោះស្នាក់នៅ មានបុរសម្នាក់ដែលលេចធ្លោជាងគេ គឺលោក អេដវឺត ជាអ្នកថតរូបជនជាតិអង់គ្លេស។ អេដវឺតមានរូបរាងខ្ពស់ស្រឡះ សាច់ដុំមាំមួន សក់ពណ៌មាស និងភ្នែកពណ៌ខៀវដូចទឹកសមុទ្រ។ គេមានទម្រង់មុខមុតមាំ ច្រមុះស្រួច និងស្នាមញញឹមដែលពោរពេញដោយភាពជឿជាក់។ គ្រាន់តែអេដវឺតដើរចូលមកដល់រីសតភ្លាម បុគ្គលិកស្រីៗស្ទើរតែភ្លេចដកដង្ហើមនឹងភាពសង្ហារបស់គេ។

អេដវឺត សម្លឹងមើលទៅមូល្លិកាដែលកំពុងលេងជាមួយម៉ូលីនីពីចម្ងាយទាំងភ្លឹកស្មារតី។ គេស្មានថាម៉ូលីនីគឺជាក្មួយស្រីរបស់នាង ព្រោះមូល្លិកាមើលទៅនៅក្មេង និងស្អាតខ្លាំងពេក។ គេក៏ដើរសំដៅទៅរកបុគ្គលិកម្នាក់ដែលកំពុងរៀបចំផ្កាក្បែរនោះ។

អេដវឺត (សួរជាភាសាអង់គ្លេសយ៉ាងសុភាព)៖ “សុំទោស! តើក្មេងតូចម្នាក់នោះជាក្មួយស្រីរបស់ស្រីស្អាតម្នាក់នោះមែនទេ?”

បុគ្គលិក (ឆ្លើយទាំងញញឹម)៖ “អត់ទេលោក! ម៉ូរីនីគឺជាកូនស្រីបង្កើតរបស់អ្នកនាងមូល្លិកា។”
គ្រាន់តែឮថាជាកូនបង្កើត អេដវឺតមានអារម្មណ៍ស្រងាកចិត្ត និងស្ដាយក្រោយភ្លាមៗ ព្រោះគេគិតថានាងមានស្វាមីបាត់ទៅហើយ។ តែបុគ្គលិកម្នាក់នោះបែរជានិយាយបន្តទាំងខ្សឹបៗ៖

បុគ្គលិក៖ “តែអ្នកនាងមូល្លិកា នាងគ្មានប្ដីទេលោក... នាងគឺជា 'សីងហ្គលម៉ាម់' (Single Mom) ដែលរឹងមាំបំផុត។ នាងចិញ្ចឹមកូន និងគ្រប់គ្រងរីសតនេះតែម្នាក់ឯងតាំងពីដើមមក។”
គ្រាន់តែឮពាក្យថា Single Mom ភ្នែករបស់អេដវឺតក៏ប្រែជាមានពន្លឺភ្លាមៗ បេះដូងដែលធ្លាប់តែស្ងប់ស្ងាត់បែរជាលោតញាប់ព្រួចៗ។ គេមានអារម្មណរំភើប និងចង់ការពារស្ត្រីម្នាក់នេះកាន់តែខ្លាំង។

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក អេដវឺតតែងតែរកលេសដើម្បីបាននៅក្បែរមូល្លិកា។ គេអង្គុយថតរូបសត្វបក្សី តែតាមពិតកែវភ្នែកគេសម្លឹងមើលតែម្ចាស់រីសតម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ពេលខ្លះ គេឆ្លៀតឱកាសដើរទៅសន្ទនាជាមួយនាងយ៉ាងផ្អែមល្ហែម៖

អេដវឺត៖ “មូល្លិកា! ខ្ញុំសុំទោសដែលរំខាន តែរូបភាពដែលអ្នកពរកូនលេងទឹកអូរមិញនេះ ពិតជាស្អាតខ្លាំងណាស់។ តើអ្នកចង់មើលទេ?”

មូល្លិកា (ញញឹមស្រស់ដាក់ភ្ញៀវ)៖ “អរគុណលោកអេដវឺត! រូបថតលោកថតពិតជាស្អាតមែន។”

អេដវឺត (សម្លឹងចំភ្នែកនាងដោយក្តីស្រឡាញ់)៖ “វាមិនមែនមកពីខ្ញុំពូកែទេ តែគឺមកពីមនុស្សនៅក្នុងរូបថតម្នាក់នេះ... ស្អាតលើសពីការពណ៌នាទៅទៀត។”

មូល្លិកា ឱនមុខចុះទាំងអៀនបន្តិច នាងមិនមែនមិនដឹងពីចិត្តរបស់កម្លោះបរទេសម្នាក់នេះទេ តែនាងមិនទាន់បើកបេះដូងទទួលអ្នកណានៅឡើយ។

ចាប់តាំងពីបានដឹងថា មូល្លិកា គឺជាស្ត្រីមេម៉ាយកូនមួយដ៏រឹងមាំមក អេដវឺត មិនបង្អង់យូរឡើយ។ គេបានសម្រេចចិត្តពន្យារពេលស្នាក់នៅរីសត "ជើងភ្នំគូលែន" ពីមួយសប្តាហ៍ ទៅមួយខែ ដើម្បីតែមានឱកាសបាននៅក្បែរម្ចាស់បេះដូងរបស់គេ។ ជារៀងរាល់ព្រឹក អេដវឺតតែងតែជាភ្ញៀវដំបូងគេដែលមកអង្គុយនៅភោជនីយដ្ឋាន ដោយកម្ម៉ង់ត្រឹមតែកាហ្វេមួយកែវ ដើម្បីរង់ចាំមើលវត្តមានរបស់មូល្លិកាដែលដើរមកត្រួតពិនិត្យការងារ។

មិនមែនត្រឹមតែពាក្យសម្ដីនោះទេ សូម្បីតែទង្វើក៏អេដវឺតធ្វើឱ្យបុគ្គលិកក្នុងរីសតលួចច្រណែនមូល្លិកាគ្រប់គ្នាដែរ។

បុគ្គលិកម្នាក់ (ដើរចូលមកហុចបាច់ផ្កាព្រៃយ៉ាងស្អាតឱ្យមូល្លិកា)៖ "អ្នកនាង! លោកអេដវឺត ផ្ញើផ្កានេះមកឱ្យអ្នកនាងទៀតហើយ។ គេប្រាប់ថា ផ្កានេះស្អាត តែនៅចាញ់ស្នាមញញឹមអ្នកនាងកាលពីព្រឹកមិញឆ្ងាយណាស់!"

មូល្លិកា ទទួលបាច់ផ្កាមកកាន់ទាំងគ្រវីក្បាលហួសចិត្ត។ នាងមិនមែនជាក្មេងស្រីដែលមិនដឹងរឿងស្នេហានោះទេ តែភាពប៉ិនប្រសប់ និងភាពសុភាពរាបសារបស់អេដវឺត ធ្វើឱ្យនាងពិបាកនឹងខឹងសម្បារ ឬបដិសេធដាច់អហង្ការណាស់។

ការយកចិត្តទុកដាក់លើ "ចំណុចខ្សោយ" របស់មូល្លិកា... អេដវឺត ឆ្លាតខ្លាំងណាស់ គេដឹងថាផ្លូវដែលងាយបំផុតដើម្បីចូលទៅដល់បេះដូងមូល្លិកា គឺតាមរយៈ ម៉ូលីនីតូច។ គេតែងតែទិញរបស់លេងប្លែកៗពីក្រុងសៀមរាបមកផ្ញើនាងតូច ហើយឆ្លៀតពេលទំនេរពីការថតរូប គេមកអង្គុយលេងបាយឡុកបាយឡជាមួយម៉ូលីនីយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។

អេដវឺត (និយាយទៅកាន់មូល្លិកា ខណៈកំពុងពរម៉ូលីនីដើរលេងក្នុងសួន)៖ "មូល្លិកា! អ្នកដឹងទេ ម៉ូលីនីមានភ្នែកស្អាតដូចអ្នកអញ្ចឹង។ ពេលខ្ញុំនៅជិតនាង ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាពិភពលោកនេះមានសេចក្ដីសុខណាស់។ បើសិនជាអាច ខ្ញុំចង់ក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដែលការពារអ្នកទាំងពីររហូតទៅ។"

មូល្លិកា ឈរគយគន់រូបភាពកម្លោះបរទេសសង្ហាម្នាក់ដែលកំពុងលេងសើចជាមួយកូនស្រីនាងទាំងអារម្មណ៍ញាប់ញ័រ។ នាងនឹកក្នុងចិត្តថា បើសិនជាប៉ាបង្កើតរបស់ម៉ូលីនី (ចេងហាន) មានចិត្តមេត្តា និងស្រឡាញ់កូនបានពាក់កណ្តាលនៃជនជាតិស្បែកសម្នាក់នេះ ម្ល៉េះជីវិតនាងប្រហែលជាមិនជួបព្យុះភ្លៀងបែបនេះទេ។

ជារៀងរាល់ព្រឹក អេដវឺត តែងតែមកអង្គុយចាំ "ទេពធីតា" របស់គេនៅហាងកាហ្វេជានិច្ច។ ថ្ងៃនេះ គេចង់បង្អួតចំណេះដឹងភាសាខ្មែរដែលគេលួចរៀនពីបុគ្គលិក ដើម្បីទាក់ទាញចិត្តមូល្លិកា។
អេដវឺត (ញញឹមយ៉ាងស្រស់ពេលឃើញមូល្លិកាដើរមក)៖ "សួស្ដី... ស្រីស្អាត! ថ្ងៃនេះអ្នក 'ឆ្ងាញ់' ណាស់!"

មូល្លិកា (ស្រឡាំងកាំង រួចផ្ទុះសំណើច)៖ "លោកអេដវឺត! លោកចង់និយាយថាខ្ញុំ 'ស្អាត' មែនទេ? ពាក្យ 'ឆ្ងាញ់' គេប្រើសម្រាប់តែម្ហូបទេលោក!"

អេដវឺត (អេះក្បាលទាំងអៀន)៖ "អូ... សុំទោស! មកពីអ្នកមើលទៅ 'គួរឱ្យចង់ញ៉ាំ' ពេក ទើបខ្ញុំច្រឡំ!"

ស្រីពេជ្រ ដែលកំពុងដើរចូលមកលួចស្ដាប់ ក៏សើចកក្អាយ រួចងាកទៅរកអាហ្វុងដែលដើរតាមពីក្រោយ៖

ស្រីពេជ្រ៖ "មើលចុះបងហ្វុង! បារាំងម្នាក់នេះ មិនត្រឹមតែសង្ហាទេ ថែមទាំងចេះនិយាយពាក្យផ្អែមទៀត។ បើបងឯងវិញ មាត់ដូចមានគ្រាប់បែកអញ្ចឹង មិនដែលចេះសរសើរខ្ញុំមួយម៉ាត់សោះ!"

អាហ្វុង (ធ្វើមុខងាប់)៖ "សរសើរធ្វើអី បើពេជ្រដឹងខ្លួនឯងថាស្អាតស្រាប់ហើយហ្នឹង!"

🙈 បងអែតវឺតចេញមកហើយ នៅឡើយតែពូហ៊ាន និងពូរីកូនៅសម្ងំដល់ណា?

#ប្រលោមលោក #ពន្លឺព្រះចន្ទmoonlight

08/10/2026

មើលបងល្អខ្លះបានអត់?

#អន្ទាក់ស្នេហ៍ #ពន្លឺព្រះចន្ទmoonlight #ប្រលោមលោក

07/10/2026

💙 #អន្ទាក់ស្នេហ៍ [ភាគ10]💙

ជំនោរជើងភ្នំ" ចាប់ផ្ដើមប្រែប្រួលពីលក្ខណៈគ្រួសារតូចតាច ទៅជាអាជីវកម្មដែលមានលក្ខណៈស្តង់ដារ។ មូល្លិកាដឹងថា នេះគឺជាជំហានថ្មីបរិយាកាសនៅក្នុងរីសតនៃជីវិតនាង។ នាងត្រូវរឹងមាំ ដើម្បីក្លាយជាម្ចាស់អាជីវកម្មតូចមួយនេះ។

ល្ងាចថ្ងៃដដែល អាហ្វុងបានរៀបចំខ្លួនយ៉ាងសមរម្យ រួចធ្វើដំណើរទៅកាន់ផ្ទះឈើបុរាណដ៏ធំមួយកណ្ដាលភូមិ ដែលជាផ្ទះរបស់ លោកមេឃុំស៊ន។ នៅក្នុងចិត្តអាហ្វុងមានភាពភ័យអរលាយឡំគ្នា ព្រោះគេដឹងថាការហៅទៅ "ពិសាតែ" លើកនេះ មិនមែនជារឿងសាមញ្ញត្រឹមតែការងារសន្តិសុខនោះទេ។

លោកមេឃុំស៊ន អង្គុយលើរានហាលឈើ កំពុងលើកពែងតែក្រេបយឺតៗ។ ភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់គាត់សម្លឹងមើលអាហ្វុងតាំងពីដើមទីរហូតដល់ឡើងមកដល់លើផ្ទះ។

លោកមេឃុំស៊ន (សំឡេងមាំ)៖ “អង្គុយចុះក្មួយហ្វុង! ឮថាគ្រួសារក្មួយឯងមមាញឹកខ្លាំងណាស់មែនទេមួយរយៈនេះ? រីសត 'ជំនោរជើងភ្នំ' កំពុងតែល្បី ធ្វើឱ្យភូមិយើងមានមុខមាត់ណាស់។”

អាហ្វុង (លើកដៃសំពះទាំងអោនលំទោន)៖ “បាទលោកពុកមេឃុំ! មូល្លិកានាងខំប្រឹងខ្លាំងណាស់ ហើយក៏បានលោកពុកជួយសម្រួលរឿងច្បាប់ទម្លាប់ទើបយើងមានថ្ងៃនេះ។”

ស្រីពេជ្រ ដើរ[ចេញពីក្នុងផ្ទះ ហុចពែងតែឱ្យអាហ្វុងទាំងលួចញញឹមដាក់។ នាងដឹងថាពុកនាងកំពុងតែ "ឆែកប្រវត្តិ" បុរសដែលនាងស្រឡាញ់ហើយ។

លោកមេឃុំស៊ន៖ “ក្មួយហ្វុង... ខ្ញុំឮថាឯងជាក្មេងកំព្រា មកពីឆ្ងាយ ដើរតាមការពារគេតាំងពីសិង្ហបុរីដល់ខ្មែរ។ ចិត្តសឿងបែបនេះយើងសរសើរ! តែកូនស្រីម្នាក់នេះ យើងក៏មិនចង់ឱ្យវារស់នៅលំបាកទេ។

បើឯងគ្រាន់តែជាអ្នកធ្វើការឱ្យគេ តើឯងមានគម្រោងអ្វីសម្រាប់អនាគត?”

អាហ្វុង ងើបមុខសម្លឹងចំភ្នែកលោកមេឃុំដោយភាពស្មោះត្រង់៖
អាហ្វុង៖ “លោកពុក... ខ្ញុំគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិមែន តែខ្ញុំមានសមត្ថភាព និងភាពស្មោះត្រង់។ ឥឡូវនេះខ្ញុំកំពុងជួយមូល្លិកាពង្រីកជំនួញ ហើយខ្ញុំក៏បានសន្សំលុយទិញដីមួយកន្លែងនៅក្បែររីសតនោះដែរ។ ខ្ញុំនឹងសង់ផ្ទះដោយដៃខ្លួនឯង ដើម្បីឱ្យពេជ្រមានមោទនភាពចំពោះខ្ញុំ។”

ស្រីពេជ្រ ឈរស្តាប់ពីក្រោយជញ្ជាំងទាំងបេះដូងលោតញាប់។ នាងមិននឹកស្មានថាអាហ្វុងបានគិតគូរវែងឆ្ងាយដល់ថ្នាក់នេះឡើយ។ លោកមេឃុំស៊ន ងក់ក្បាលតិចៗទាំងពេញចិត្តនឹងចម្លើយ ប៉ុន្តែនៅតែរក្សារទឹកមុខមាំដដែល។

នៅព្រឹកបន្ទាប់ មុខរីសត "ជើងភ្នំគូលែន" មានមនុស្សម្នាមកឈរតម្រង់ជួរគ្នា ដើម្បីដាក់ពាក្យធ្វើការតាមសេចក្ដីប្រកាសរបស់មូល្លិកា។ មូល្លិកាអង្គុយនៅតុទទួលភ្ញៀវ ធ្វើការសម្ភាសន៍ដោយផ្ទាល់។

មូល្លិកា (និយាយទៅកាន់អ្នកភូមិ)៖ “ខ្ញុំរើសអ្នកទាំងអស់គ្នា មិនមែនព្រោះតែចង់បានកម្លាំងបាយតែមួយមុខទេ តែខ្ញុំចង់ឱ្យអ្នកភូមិយើងមានចំណូល។ បើពួកយើងជួយគ្នា ភូមិយើងនឹងរីកចម្រើន។”

នៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការតូចមួយដែលតុបតែងដោយឈើប្រណីត មូល្លិកា អង្គុយសម្លឹងមើលប្រវត្តិរូប (CV) របស់ វិបុល ទាំងការងឿងឆ្ងល់មិនទាន់បាត់។ នាងសម្លឹងមុខបុរសវ័យប្រហែល ៣០ ឆ្នាំ ដែលមានឫកពារមាំមួន និងមានភាពជឿជាក់ខ្ពស់នៅចំពោះមុខ។

មូល្លិកា៖ “លោកវិបុល... ខ្ញុំបានមើលប្រវត្តិការងារលោកហើយ លោកធ្លាប់ធ្វើជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៅសណ្ឋាគារផ្កាយ ៥ នៅភ្នំពេញ។ ហេតុអ្វីលោកសុខចិត្តបោះបង់ប្រាក់ខែខ្ពស់ និងភាពស៊ីវិល័យ ដើម្បីមកធ្វើការនៅតំបន់ដាច់ស្រយាល ជើងភ្នំគូលែនបែបនេះ?”

វិបុល (ឆ្លើយដោយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់)៖ “ជម្រាបសួរអ្នកនាង! ការងារនៅភ្នំពេញវាហត់នឿយនឹងការប្រកួតប្រជែងខ្លាំងពេក។ ខ្ញុំចង់រកកន្លែងដែលមានខ្យល់អាកាសល្អ ហើយរីសតរបស់អ្នកនាងមានសក្តានុពលខ្ពស់ណាស់។ ខ្ញុំចង់ប្រើបទពិសោធន៍របស់ខ្ញុំ ដើម្បីជួយឱ្យទីនេះក្លាយជាកន្លែងដែលល្អបំផុត។”

ការចរចាប្រាក់ខែ... មូល្លិកា រេរ៉េបន្តិច ព្រោះនាងបារម្ភរឿងថវិកាសម្រាប់ជួលបុគ្គលិកកម្រិតខ្ពស់បែបនេះ។

មូល្លិកា៖ “លោកក៏ដឹងដែរថា រីសតយើងទើបតែចាប់ផ្ដើម។ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចផ្ដល់ប្រាក់ខែឱ្យលោកបានខ្ពស់ដូចនៅភ្នំពេញនោះទេ។ តើលោកចង់បានប្រាក់ខែប៉ុន្មានដែរ?”

វិបុល (ញញឹមតិចៗ)៖ “រឿងប្រាក់ខែមិនមែនជាបញ្ហាចម្បងសម្រាប់ខ្ញុំទេអ្នកនាង។ ខ្ញុំសុំត្រឹមតែប្រាក់ខែសមរម្យសម្រាប់រស់នៅ និងមានកន្លែងស្នាក់នៅក្នុងរីសតគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ សំខាន់គឺខ្ញុំចង់ឃើញរីសតនេះរីកចម្រើន។”

ឃើញភាពស្មោះត្រង់ និងការតាំងចិត្តរបស់វិបុល មូល្លិកាក៏សម្រេចចិត្តទទួលគេចូលធ្វើការភ្លាមៗ។
តាមពិត វិបុល គឺជាមនុស្សដែលមានគេបានបញ្ជូនមកដោយសម្ងាត់ ដើម្បីជួយសម្រាលការងារនាង និងការពារនាងពីចម្ងាយ។

បន្ទាប់ពីចូលធ្វើការបានត្រឹមតែមួយសប្តាហ៍ វិបុលបានធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើល។ គេមិនត្រឹមតែអង្គុយបញ្ជាការងារនោះទេ តែគេចុះធ្វើផ្ទាល់តាំងពីការរៀបចំប្រព័ន្ធកក់បន្ទប់តាមអនឡាញ បង្រៀនបុគ្គលិកឱ្យចេះទទួលភ្ញៀវតាមស្តង់ដារ រហូតដល់ជួយមូល្លិកាត្រួតពិនិត្យបញ្ជីគណនេយ្យយ៉ាងច្បាស់លាស់។

អាហ្វុង (និយាយខ្សឹបជាមួយមូល្លិកា)៖ “មូល្លិកា! វិបុលម្នាក់នេះពូកែណាស់។ ចាប់តាំងពីគេមកជួយ ការងារយើងស្រាលច្រើនមែនទែន។ សូម្បីតែភ្ញៀវបរទេស ក៏គេនិយាយគ្នាត្រូវរលូនតែម្ដង!”

របាយការណ៍សម្ងាត់នាពេលរាត្រី... នៅពេលយប់ជ្រៅ ខណៈដែលគ្រប់គ្នាចូលដេកអស់ វិបុលបានដើរមកជ្រុងម្ខាងនៃសួនផ្កា រួចដកទូរស័ព្ទមកផ្ញើសារ និងរូបភាពទៅកាន់មនុស្សម្នាក់នៅឯដែនឆ្ងាយ។

វិបុល (ផ្ញើសារ)៖ “ថ្ងៃនេះអ្នកនាងមូល្លិកាហាក់ដូចជាមានសម្រស់ស្រស់បស់ជាងមុន ព្រោះការងារមិនសូវហត់ដូចមុន។ នាងតូចម៉ូរីនី ក៏សុខសប្បាយជាដដែល។ ខ្ញុំបានរៀបចំប្រព័ន្ធការពារសន្តិសុខជុំវិញរីសតរួចរាល់ហើយ លោកម្ចាស់មិនបាច់បារម្ភទេ។”

រីសតដែលរីកសុះសាយ... ក្រោមការចាត់ចែងដ៏ឈ្លាសវៃរបស់វិបុល រីសត "ជើងភ្នំគូលែន" បានពង្រីកខ្លួនកាន់តែធំ និងប្រណីតជាងមុន។ ផ្ទះសម្រាកនីមួយៗសាងសង់ពីឈើប្រណីត បង្កប់ដោយសិល្បៈខ្មែរយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរឱ្យមកទីនេះមិនដាច់ មិនមែនមានតែទេសភាពភ្នំគូលែននោះទេ គឺសម្រស់ម្ចាស់រីសតដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់នេះឯង។

❤️អ្នកណាគេជួលវិបុលមកជួយមូកា?

#ប្រលោមលោក #ពន្លឺព្រះចន្ទmoonlight

06/10/2026

🤫 #អន្ទាក់ស្នេហ៍ [ភាគ9]🤫

ម៉ូរីមិនត្រឹមតែមិនយំខ្លាចគ្រូពេទ្យឆ្នាស់ម្នាក់នេះទេ តែនាងបែរជាយកដៃតូចៗទៅប៉ះច្រមុះស្រីពេជ្រ រួចផ្អែកក្បាលដេកលើស្មារបស់នាងយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ហាក់ដូចជាដឹងចិត្តថា ម្នាក់នេះហើយដែលជាមនុស្សស្រីដែលអ៊ំរបស់នាងស្រឡាញ់បំផុត។

អាហ្វុង សម្លឹងមើលរូបភាពដ៏កក់ក្ដៅនោះ រួចដកដង្ហើមធំនិយាយធ្វើដូចកំសត់គួរអោយអាណិត៖

អាហ្វុង៖ “ពេជ្រ... បងដឹងថាបងត្រឹមតែជាអ្នកមើលការខុសត្រូវរីសតឱ្យគេ ហើយពេជ្រជាកូនស្រីលោកមេឃុំទៀត។ លោកពុករបស់ពេជ្រ ប្រហែលជាមិនចូលចិត្តបងទេ ដែលជាមនុស្សមកពីឆ្ងាយ គ្មានផ្ទះសម្បែងជារបស់ខ្លួនឯងបែបនេះ។”

ស្រីពេជ្រ (សម្លក់អាហ្វុងទាំងចិញ្ចើមខ្វែង)៖ “ឈប់និយាយផ្ដេសផ្ដាសទៅបងហ្វុង! ពុកខ្ញុំគាត់កាច តែគាត់ស្ដាប់ហេតុផល។ សំខាន់គឺបងហ្នឹងហើយ... តើបងរឹងមាំល្មមនឹងការពារខ្ញុំ និងគ្រួសារបងស្រីមូល្លិកាបានដល់កម្រិតណា? បើបងនៅតែខ្លាចនេះខ្លាចនោះ កុំសង្ឃឹមថាបានចូលផ្ទះមេឃុំឱ្យសោះ!”

អាហ្វុង ញញឹមចេញមកទាំងមិនដឹងខ្លួន។ គេចូលចិត្តភាពឆ្នាស់ឆ្នើម និងភាពដាច់ខាតរបស់ស្រីពេជ្របែបនេះឯង។ គេដើរមកឈរក្បែរនាង រួចនិយាយដោយភាពជឿជាក់៖

អាហ្វុង៖ “បងនឹងខំប្រឹង! បងនឹងធ្វើឱ្យលោកមេឃុំឃើញថា អាហ្វុងម្នាក់នេះ ទោះជាក្មេងកំព្រា តែមានសមត្ថភាពសាងសុភមង្គលឱ្យកូនស្រីគាត់បាន។ ពេជ្រចាំមើលចុះ!”

ស្រីពេជ្រ អៀនរហូតឡើងក្រហមដល់ស្លឹកត្រចៀក តែនាងនៅតែធ្វើចរិតឆ្នាស់ដដែល៖
ស្រីពេជ្រ៖ “ឱ្យវាពិតមែនទៅ! តោះ... ជូនខ្ញុំទៅមណ្ឌលសុខភាពវិញ ថ្ងៃនេះខ្ញុំមានវេនយាមផង។ បើបងទៅយឺតម្ដងទៀត ខ្ញុំនឹងចាក់ថ្នាំបងឱ្យយំដូចម៉ូរីនីមិនខាន!”

អាហ្វុងអោនមុខទៅខ្សឹបដាក់ត្រចៀកស្រីពេជ្ររួចនិយាយថា៖ “បងសុខចិត្ដអោយអូនចាក់ក៏បាន តែអូនក៏ត្រូវអោយបងចាក់ថ្នាំវិញដែរ។”

ស្រីពេជ្រពេលលឺហើយនាងមុខក្រហមរួចពរម៉ូរីដេញវាយអាហ្វុងរួចនិយាយថា៖ “អាបងហ្វុងឈ្លើយ អាបងឆ្កួត ចាំមើលខ្ញុំនឹងវាយបងអោយងាប់” នាងរត់ដេញវាយអាហ្វុងទាំងខ្នក់ខ្នាញ់ តែនាងរត់មិនទាន់គេឡើយព្រោះនាងជាប់់ដៃពរម៉ូរី ទើបនាងធ្វើជាហត់ហើយអង្គុយចុះ ធ្វើជាហត់ដកដង្ហើមមិនដល់គ្នា អាហ្វុងឃើញដូចនេះក៏ប្រញាប់រត់មកវិញដើម្បីមើលនាង ចំណែកស្រីពេជ្រពេលឃើញអាហ្វុងមកជិតហើយភ្លេចខ្លួននាងក៏លើកដៃគក់ខ្នងគេលឺសូរ “ឌួក ឌួក”

អាហ្វុងឈឺពេកក៏ស្រែកហើយចាប់ដៃនាងមកខាងមុខហើយថើបរួចនិយាយថា “អ៊ូយ...អ៊ូយ...! បានហើយអូន អូនចង់បានសង្សាថ្មីមែនទេ?

ស្រីពេជ្រសម្លក់គេហើយនិយាយថា៖ អ្នកណាអោយបងនិយាយឈ្លើយបែបនេះ នាងនិយាយងរង៉ក់ដាក់គេហើយងើបដើរចេញទៅ។

អាហ្វុងសើចកក្អាយ រួចដើរតាមពីក្រោយគ្រូពេទ្យឆ្នាស់ និងក្មួយស្រីតូច ឆ្ពោះទៅរកអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងនៅជើងភ្នំគូលែន។ សេចក្ដីសុខដែលគេធ្លាប់តែស្រមៃកាលនៅសិង្ហបុរី ពេលនេះវាកំពុងតែស្ថិតនៅចំពោះមុខគេហើយ។

ខ្យល់ត្រជាក់បក់កាត់សួនផ្កាកុលាបដែលកំពុងរីកស្គុះស្គាយជុំវិញរីសត "ជើងភ្នំគូលែន"។ រយៈពេលចុងក្រោយនេះ ឈ្មោះនៃរីសត ធម្មជាតិមួយនេះបានល្បីសុះសាយពាសពេញបណ្ដាញសង្គម។ ភ្ញៀវទេសចរទាំងជាតិ និងអន្តរជាតិបានសម្រុកមកកក់បន្ទប់ស្នាក់ នៅរហូតពេញមិនដាច់ឡើយ សូម្បីតែថ្ងៃធម្មតា។

ទោះបីជាចំណូលកើនឡើងគួរឱ្យកត់សម្គាល់ តែ មូល្លិកា ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងស្ទើរតែដកដង្ហើមមិនចង់រួច។ នាងត្រូវកាន់បញ្ជីគណនេយ្យផង ទទួលភ្ញៀវផង និងរៀបចំបញ្ជាទិញសម្ភារៈចូលរីសតផង។

មូល្លិកា (និយាយទាំងដកដង្ហើមធំ ខណៈពរកូនស្រីម៉ូលីនីលើចង្កេះ)៖ “បងហ្វុង... បងមើលចុះ ថ្ងៃនេះភ្ញៀវមកដល់ទៀតហើយ បន្ទប់ក៏មិនទាន់សម្អាតរួច រីឯខាងផ្ទះបាយក៏រវល់ខ្លាំង។ ប្អូនៗក៏ត្រូវទៅរៀន ពួកយើងពិតជាធ្វើមិនទាន់មែនទែនហើយបង!”

អាហ្វុង ដែលកំពុងជួយរុញរទេះដឹកឥវ៉ាន់ឱ្យភ្ញៀវ ក៏ងាកមកងក់ក្បាលយល់ស្របទាំងញើសហូរសស្រាក់៖

អាហ្វុង៖ “បាទមូល្លិកា! មួយរយៈនេះប្អូនៗហត់ខ្លាំងណាស់។ ម៉ាលី និងមាល័យ ចេញពីសាលាមិនទាន់ដោះខោអាវផង ក៏រត់មកជួយបងស្រីបាត់ទៅហើយ។ ចំណែករតនាក៏ឡើងទៅភ្នំពេញបាត់ទៀត... បងថាដល់ពេលដែលយើងត្រូវរកអ្នកមកជួយហើយ!”

មូល្លិកា សម្លឹងមើលទៅប្អូនស្រីទាំង ៣ នាក់ ដែលកំពុងរត់ចុះឡើងជួយភ្ញៀវទាំងទឹកមុខហត់នឿយ តែនៅតែខំញញឹម។ នាងមានអារម្មណ៍អាណិតប្អូនៗជាពន់ពេក។

មូល្លិកា៖ “ត្រូវហើយបង! ស្អែកនេះ ខ្ញុំនឹងបិទប្រកាសរើសបុគ្គលិកបន្ថែម ទាំងអ្នកសម្អាត បុគ្គលិកផ្នែកសួន អ្នកទទួលភ្ញៀវ និងអ្នកជំនួយការក្នុងផ្ទះបាយ។ ខ្ញុំចង់ផ្ដល់ឱកាសឱ្យអ្នកភូមិយើងដែលមានជីវភាពខ្វះខាត ឱ្យមកធ្វើការជាមួយយើង... យ៉ាងហោចណាស់ ក៏យើងបានជួយអ្នកភូមិផងដែរ មិនចង់អោយពួកគេចំណាកស្រុកជួបរឿងអាក្រក់ដូចខ្ញុំទេបង។”

ខណៈដែលពួកគេកំពុងពិភាក្សាគ្នា ស្រាប់តែ ស្រីពេជ្រ ដើរចូលមកក្នុងឈុតគ្រូពេទ្យពណ៌សយ៉ាងស្អាត។ នាងទើបតែចេញពីវេនយាមនៅមណ្ឌលសុខភាព ក៏ឆ្លៀតចូលមកមើល។

ស្រីពេជ្រ (ច្រត់ចង្កេះសម្លឹងមើលអាហ្វុង)៖ “អូហូ! បងហ្វុង! មុខឡើងឡើងក្រហមងាំងអញ្ចឹង? ធ្វើការលើសកម្លាំងមែនទេ? មើលចុះ... មូល្លិកា នាងស្គមជាងមុនទៀតហើយ!”

អាហ្វុង (សើចស្ងួត)៖ “បាទអ្នកគ្រូពេទ្យ! កំពុងតែរៀបចំរើសបុគ្គលិកហើយហ្នឹង។ ចុះពេជ្រ មកមានការអីមែនទេ?”

ស្រីពេជ្រ (ហុចថង់ថ្នាំវីតាមីនឱ្យមូល្លិកា)៖ “ខ្ញុំយកថ្នាំបំប៉នមកឱ្យមូល្លិកា និងម៉ូរី។ ហើយបងហ្វុង... កុំភ្លេចណា ល្ងាចនេះពុកខ្ញុំ គាត់ហៅបងទៅពិសាតែនៅផ្ទះផង គាត់ចង់សួររឿងគម្រោងសន្តិសុខក្នុងភូមិ... កុំទៅយឺតឱ្យសោះ!”

យប់នោះ ក្រោយពេលភ្ញៀវចូលសម្រាកអស់ មូល្លិកាអង្គុយសរសេរសេចក្ដីប្រកាសរើសបុគ្គលិកនៅក្រោមពន្លឺចង្កៀង។ នាងនឹកដល់រតនា ដែលពេលនេះកំពុងស្ថិតនៅភ្នំពេញ ដើម្បីស្វែងរកចំណេះដឹងមកជួយគ្រួសារ។

😍 យ៉ាអាហ្វុងលោកមេឃុំអោយកូនស្រីមកអញ្ជើញទៅផ្ទះហ៎

#ប្រលោមលោក #ពន្លឺព្រះចន្ទmoonlight

ពន្លឺព្រះចន្ទ Moonlight

11/10/2026

11/10/2026

10/10/2026

09/10/2026

09/10/2026

09/10/2026

08/10/2026

08/10/2026

07/10/2026

06/10/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Listing takedown request