04/03/2025
OH! **t ANG SARAP MONG BABAE ΚΑΙ
Napapasigaw ko pang sabi habang binabayo si Clara ang babaeng madalas ko na kasama sa tuwing nais ng aking katawan na ilabas ang init nito.
*f**k Faster Babel Lalabasan na ako."
1
Utos pa nito sa akin at lalo ko pang binilisan ang paglabas masok ng aking kargada sa loob nya.
Halos maumpog na ito sa edge ng k**a dahil sa lakas ng pagkakabayo ko sa kanya.
"Aaah! Aahhhmm!" Ungol pa nito na halata naman na sarap na sarap ito sa aking ginagawa sa kariya.
Hanggang sa maramdaman ko na lang din na tila malapit na akong labasan. Agad kong hinugot ang aking p*********. Dahil ayaw kong magkaroon ng obligasyon sa babaeng ito.
"Ang sarap." Mahinang sambit pa nito na napapadapa na sa k**a. Dahil sa kanina pa kami dito at lahat ng style na gusto nito ay nagawa na namin. Ito ang gusto ko sa babaeng ito. Sobrang galing n'ya sa k**a. Hindi naman ito bayarang babae.
Isa pa nga itong kilalang personality sa bansa. Isa itong kilalang artista na napakaraming endorsement at ang bawat series na pinagbibidahan nito ay talaga naman na inaabangan ng kanyang fans. Ang hindi nila alam ay may lihim ito na nakikipagkita sa akin. Kahit pa nga sikat sila ng kanyang kalove-team.
Mahihiga na sana ako sa tabi nito ng makarinig ako ng tunog ng aking cellphone.
Agad kong pinindot ang receive button, dahil ang tawag ay mula sa aking bestfriend na si Raymond.
Hindi ito tatawag ng ganitong oras kung hindi importante ang sasabihin nito. Ilang taon ko na din itong hindi nabibisita sa kan'yang lugar, dahil sa busy schedule ko. Bilang isang POLICE DEPUTY DIRECTOR GENERAL, Pangalawa sa pinak**ataas na ranggo sa kapulisan. Ang ranggo ko na pinaka-iniingatan ko na mabahiran ng kahit anong anomalya sa departmento namin. Alam ko naman na hindi lahat ay gumagawa ng tungkulin at madalas pa nga mga abusadon na pinaka-ayaw ko sa lahat. lilan lamang ang mga nasa posisyon na ang layunin ay katulad ng sa akin. Marahas ako kung sa marahas. Lalo na sa mga taong ilang beses mo ng binigyan ng pagkakataon magbago pero paulit-ulit pa din sa kanilang mga kalokohan.
"Hello Ray!" Bungad ko sa kanya.
"NINONG!" Pero imbes na ito ang sumagot ay tinig ng isang babae ang aking narinig mula sa kabilang linya.
"SIERRA!" Tawag ko sa karnyang pangalan at napatayo na ako sa k**a,dahil ramdam ko ang bigat ng pagkakabigkas nito ng Ninong.
"Umiiyak ka ba? Anong nangyari? At napatawag ka?"
Sunod-sunod na tanong ko sa kanya. Nag-iisang anak ito ng bestfriend ko at ang mommy nito ay namatay noong ipanganak pa lamang s'ya dahil may sakit sa puso ang mommy at hindi nito kinaya ang panganganak.
"Ninong si Itay po
"Anong nangyari sa Daddy mo?"
Lalo ko pang binilisan ang aking pagbibihis. Iniipit ko lamang sa gilid ng balikat ko ang cellphone habang kinakausap si Sierra.
"Sino ba yan? Bakit nagmamadali ka naman d'yan DARIOZ?" Tila inis na tanong pa ni Clara sa 'kin.
"Si Sierra ang inaanak ko!" Walang kalambing-lambing na sagot ko sa kanya.
"H'wag ka naman umalis Babe, kadarating mo lang kanina. Aalis ka na agad?" May himig pagtatampong sabi ni Clara.
1/4
"Hindi ka pa ba nakuntento sa ginawa natin kanina? Halos wala na nga tayong pahinga
"Please naman Darioz dito ka na lang muna. Ngayon ka lang nagkaroon ng oras sa akin, kaya naman sulitin na natin. Hayaan muna sila sa problema nila
"Tumigil ka CLARA! Pupuntahan ko ang kaibigan ko at hindi mo ako mapipigilan. May diin na pagkakasabi ko sa kanya. At kita ko naman ang lungkot sa kanyang mga mata,dahil sa aking sinabi. Kallangan ko itong sabihin sa kanya. Alam nya naman kung ano lang s'ya sa buhay ko. Simula ng namatay ang asawa ko. Dalawang taon na ang nakakalipas.
Alam kong naririnig ni Sierra ang usapan namin ni Clara. Hanggang sa matapos akong mag-bihis.
"Ninong si Itay po malubha ang lagay nya ngayon." Dinig ko pang sabi nito mula sa kabilang linya. Hindi ko alam kung anong nangyari sa bestfriend ko. Sobrang nag-alala ako para dito.
"Pupuntahan ko kayo d'yan. Huminahon ka Sierra at baka ikaw naman ang malagay sa hindi magandang sitwasyon. Alam mo naman ang lagay ng puso mo
"Opo Ninong basta pumunta ka na po dito at kailangan na kailangan ka ni itay" Sagot nito sa akin na bagama't alam kong umiiyak pa din ito ay tila kumalma naman s'ya
Naglakad na ako palabas ng kwarto ni Clara at liparin ko na ang aking motor.
Narinig ko pa na nagsisigaw si Clara pero hindi ko na ito pinag-ukulan pa ng pansin. Wala akong pakialam kung sirain n'yang lahat ng gamit n'ya dito sa sariling bahay naman nito.
Medyo malayo ang probinsya ng bestfriend ko. Dahil sa QUEZON PROVINCE pa ito. Pero kaya naman itong motorin na madalas na ginagawa ko din noon. Madaling araw na din at hindi na ma-traffic.
Hanggang sa halos limang oras ang aking naging byahe bago narating ang lugar nila. Dumiretso ako sa hospital na sinabi ni
Sierra kanina at pagpasok ko pa lamang ay nakatingin na sa akin ang lahat. Suot ko lang naman ngayon ay simpleng maong nasa shorts at t-shirt na puti na pinatungan ko lamang ng aking jacket.
"Nurse,saan ang hospital room ni Mr. Cabral?" Tanong ko sa nurse na parang walang narinig at titig na titig ito sa akin.
"NURSE!" napalakas na ang aking boses.
"I'm sorry po Sirito po nasa emergency room pa s'ya." Sagot nito sa akin at hindi na ako nagpasalamat. Naglakad na ako papunta sa sinabi nito.
Malayo pa ay natanaw ko na ang isang matangkad na babae na nasa harapan mismo ng emergency room.
Nagtama ang mga mata namin nito ng mapansin n'yang palapit ako.
"NINONG!" Tawag nito sa akin at agad itong lumapit sa akin at yumakap.
"SIERRA?"
"Ako nga po Ninong" sagot nito sa akin na parang hindi ako makapaniwala na ito ang Sierra na inaanak ko. Dahil sa hindi ko akalain na lalaki itong isang napakagandang dalaga.
Anim na taon ba naman akong hindi nakabisita sa kanila at ngayon ay nasa bente anyos na ata ito.
"Mabuti naman po at nakapunta kayo. Kanina ko pa po kayo hinihintay. Umiiyak na naman na sambit nito.
"Ssshhh! Tahan na tha." Pag-aalo ko dito. Nalilang din ako sa pagkakayakap nito sa akin pero dahil inaanak ko s'ya ay hinayaan ko na lamang ito.
Hindi ko pa alam kung ano ba ang nangyari at nasa hospital ang Itay nito.
Nang mahimasmasan ito sa kakaiyak ay bumitaw ito sa pagkakayakap sa akin.
"Iha, ano ba talaga ang nangyari sa Itay mo?"
"Nasaan ang pamilya ng pasyente?" Tanong ng doktor na lumabas na mula sa emergency room.
2/4
"Ako pol Ako ang anak n'ya." Lumapit kaming dalawa ni Sierra sa doktor
"Kumusta po si Itay?"
"Tha tatapatin na kita,malubha na ang Itay mo at kung maoperahan man s'ya ay 50/50 pa din ang chance na mabuhay s'ya. Dapat kasi ay hindi na ninyo pina-abot pa sa ganitong stage ang sakit n'ya. Hindi biro ang sakit na lung cancer: Sagot ng doktor sa kanya at napaatras naman si Sierra na para bang matutumba ito.
"Sierra, tatagan mo ang iyong loob. Pabulong ko pang sabi sa kanya.
"Ninong si Itay! Hindi ko kayang mawala s'ya! S'ya na lang ang meron ako!" Umiiyak na sabi nito at awang-awa ako sa kari yang kalagayan. Mula pagkabata ay ang Itay nya na ang nag-aalaga dito, kaya naman ganito na lamang ito ngayon. Sobra akong nasasaktan para sa kanya.
"Dok, gawin n'yo ang lahat, para sa kaibigan ko." Pakiusap ko sa doktor.
"Makakaasa kayong lahat ay gagawin namin, para sa pasyente." Sagot nito sa akin.
Nang bumalik sa loob ang doktor ay muli kong binalingan si Sierra.
"Tha bakit hindi nyo sinabi sa akin ang tungkol sa sakit ng Itay mo?"
"Dahil ayaw po nya na mag-alala ka pa sa kanya"
"Sana ay sinabi n'yo agad sa akin, para naman naagapan natin ang sakit n'ya."
"Sorry po Ninong,pero hindi ko kayang suwayin si Itay at kung anong sabihin nito ay iyon po ang aking sinusunod na malaking pagkak**ali ko. Dahil sa hindi ko pagsasabi sa in'yo ay lalong napahamak si Itay"
"Tama na Iha, h'wag mo ng sisihin pa ang iyong sarili at magpahinga ka, dahil tila wala ka pang pahinga." Sabi ko pa sa kanya na puno ng pag-aalala.
Hindi ko maaninag sa kan'ya ang masayahin na batang noon ay kinakarga ko pa
Naupo kami sa upuan at isinandal ko sa aking balikat ang ulo nito.
"Ninong kapag lumabas muli ang doktor ay gisingin mo po ako.
"Oo naman tha kaya sige na matulog ka na at ako na muna ang bahala sa lahat."
Sagot ko sa kaniya.
Hanggang sa nakatulog nga ito.
Lumipas ang mga oras at nasa operating room na si Raymond ngayon.
Ang tanging hiling ko lamang ay kayanin sana nito ang lahat para sa kanyang anak.
Nang lumabas ang doktor ay dahan-dahan kong inaayos si Sierra sa medyo may kalakihan na bangko.
"Dok, kumusta ang lagay ng pasyente?"
"Ikaw ba si Mr. DARIOZ?" Tanong nito sa akin.
"Ako nga po."
"Gusto kang makausap ng pasyente. Ayaw n'ya na nang operation. Malungkot na sagot ng doktor sa akin.
"Ang mabuti pa ay kausapin nyo muna s'ya at saka namin isasagawa ang operation n'ya."
"Sige Dok, kakausapin ko muna s'ya."
Bago ako pumasok sa loob ng ay tinitigan ko muna sin Sierra na nahihimbing ng natutulog. Hindi ko na ito ginising pa,dahil randa ko na pagod na ito.
Nang makapasok ako sa loob ay nakita ko ang aking kaibigan na tila hinihintay talaga nito ang aking pagpasok
3/4
Lumapit ako at doon ko nakita ang kanyang kabucan. Napaka-payat nito.
"Ray, bakit naman hindi mo sinabi ang lahat sa akin?"
"Hindi ko na sinabi, dahil ramdam kong hindi na din ako magtatagal" Sagot nito sa 'kin na nahihirapan ng magsalita.
"Dapat sinabi mo pa din, para naagapan pa natin."
"DARIOZ,ramdam ko nal Kunting oras na lamang ay iiwan ko na kayo at ang tanging hiling ko sa'yo ay ikaw na ang bahala kay Sierra
"Huwag ka naman magsalita ng ganyan. Matagal pa ang pagsasamahan natin kaya naman pumayag ka ng maoperahan."
Sabi ko pa dito at umiling-iling lamang ito sa akin.
"Mangako ka na lamang sa akin Darioz, na hindi mo pababayaan ang aking anak pakiusap!" Sabi pa nito na tila pinipilit n'ya talagang nangako ako sa kanya.
"Pangako hindi ko s'ya pababayaan, Sagot ko sa kanya.
Ngumiti naman ito sa aking sagot.
"Salamat!" Pagkasabi nito ay bigla na lamang itong nanginig.
"Dok! Dok!" Sigaw ko.
"Ray! Ray! Lumaban ka!" Sigaw ko pa at ang mga nurse at doktor naman ay pumasok na at inasikaso nila si Ray.
"Sirlabas na po muna." Sabi ng nurse at sumunod na lamang ako dito.
CHAPTER:2
Pabalik-balik na ako ng paglalakad at hindi ko alam kung anong nangyayari kay Ray sa loob.
"Ninong napalingon ako sa natutulog na si Sierra.
"Ano na po ang nangyayare kay Itay?" Tanong nito sa akin na hindi ko masagot agad.
"NINONG!" Muling tawag pa nito at tumayo na mula sa kanyang kinahihigaan kanina.
"Lumabas na po ba ang doktor?"
"Oo lha pero kasi
"Kasi ano po?"
"Your dad's condition is serious, dear. Earlier, he woke up and wanted to talk to me." Sagot ko sa kanya. Alam kong magagalit ito dahil ang sabi nya kanina ay gisingin ko s'ya.
"Bakit hindi mo po ako ginising? Sana ay nakausap ko s'ya."
"Dahil mahimbing kang natutulog kanina, kaya naman hindi na muna kita ginising at ang gusto ng daddy mong makausap ay ako iha." Paliwanag ko sa kanya.
"Kahit na po,alam n'yo po na kanina pa ako naghihintay dito kung kailan maaring kausapin si Itay."
Pero natigil ang aming diskusyon ng makita ni Sierra na lumabas na ang doktor mula sa loob.
"Kumusta po si Itay?" Magalang na tanong nito.
Habang ako ay sobrang lakas ng kabog ng aking dibdib ngyao, you hindi biro ang nangyayare kay Raymond kanina at sana ay ligtas ito.
"Your father is gone now, Hija. We did everything we could, but his body simply couldn't take it anymore." Sagot ng doktor.
"Hindi! Hindi! Buhay pa si Itay, bumalik po kayo sa loob,dahil kailangan na mabuhay ng Itay ko?" Nagwawala na si Sierra at nakikiusap na ito sa doktor.
Ako man ay parang hindi pa nagsi-sink-in sa utak ko ang sinabi ni doktor, pero hindi ako maaring panghinaan, Dahil kailangan ako ni Sierra. Sa akin s'ya ipinagkatiwala ni Raymond at ito na lamang ang tanging magagawa ko para sa aking kaibigan. Ang alagaan ang nag-iisang anak n'ya. Hindi ko ito maaring pabayaan, lalo na sa pagkakataon na ito.
"SIERRA tama na yan. Halika na sa loob at para makita mo ang iyong ama." Pilit ko itong itinatayo mula sa pagkakaluhod nito sa harapan ng doktor.
"Ninong, sabihin mo sa kanila na bumalik sila sa loob,di ba HENERAL ka at maari mo silang utusan para i-revive pa nila si Itay
"SIERRA,makinig ka sa akin, nagawa na ng mga doktor at nurses ang kanilang trabaho. Tanggapin na natin ito na wala na talaga ang Itay mo. Mahinahon na paliwanag ko sa kanya.
"Hindi mo ako naiintindihan Ninong! P'wede ede pang mabuhay si Itay kung papasok silang muli sa loob. Papasukin mo sila ulit Ninong please!" Muli pa nitong pakiusap sa akin. Ang akala ata nito sa trabaho ko ay lahat sakop ko.
"Hija, halika na. Dahil kahit anong gawin ko ngayon at lahat ng mga doktor dito ay malabo na mabuhay pa ang daddy mol Naiintindihan mo ba ako! Nahihirapan din akol Pero sana naman ay tanggapin muna ito ng paunti-unti dahil hindi gugustuhin ng itay mo ang nangyayare sa'yo ngayon. Pero kailangan mong bumangon." Napalakas na ang aking boses, dahil tila hindi na ito nakikinig sa amin.
Maging ang doktor ay ramdam kong naaawa sa kalagayan nya. Sino na naman ang doktor na magiging masaya kung ang kaniyang pasyente ay namatay. Ginawa naman nila ang lahat. Kaya lang ay hanggang dito na lamang siguro talaga ang buhay nya at wala na kaming magagawa kundi ang tanggapin ito.
Tumayo si Sierra at yumakap ito sa akin.
"NINONG,si Itay, bakit kailangan si Itay pa ang mawala! Marami naman masasamang taol Bakit si Itay pa?" Umiiyak na sabi pa nito habang nakayakap sa akin.
"Sige lang ilyak mo lang lahat ang nararamdaman mo Sierra." Sabi ko sa kanya at ang mga doktor naman ay nagpaalam na sa amin.
lyak pa din ng iyak si Sierra at paano pa kaya kapag nakita na nito ang Itay n'ya na wala ng buhay. Baka lalong hindi nito kayanin.
"Halika na sa loob para makita mo na ang itay mo." Mahinahon kong sabi.
Inalalayan ko ito at para bang may kaybigat maging ng aking mga paa ngayon habang papasok kami dito sa loob. Parang maging ako ay hindi ko din kayang makita na wala ng buhay ang bestfriend ko mula pagkabata na s'yang naging best buddy ko sa lahat ng bagay. Sadyang mas ginusto lang nito ang simpleng buhay dito sa lugar nila.
Kaibigan ko ito mula ng kami ay elementarya pa lamang at maging noong tumuntong kami ng highschool,kaya lamang nang mag-kolehiyo na ako ay nalayo ako sa kan'ya. Pero sa tuwing may panahon ay nagbo-bonding pa din kami nito. Isa s'ya sa taong napagkakatiwalaan. Hindi naman mayaman ang pamilya ko pero sapat ang kanilang kakayahan para makapag-aral ako. At syempre naging working student din ako,bago ko pa man nakamit kung anuman ang me'ron ako ngayon.
Nang tuluyan kaming makapasok ay nakatakip na ng puting tela ang buong katawan ni Raymond,tanda ng wala na talaga itong buhay.
Dahan-dahan na lumapit sa kan'ya si Sierra.
"Tay! Tay! Gising ka na d'yan! H'wag mo naman gawin sa akin ito! Ikaw na lang ang me'ron ako! Kaya naman please po gumising ka na!" Umiiyak na naman ito habang yakap-yakap ang Itay n'ya.
Hinayaan ko lanang s'ya. Pero sobrang naaawa na ako sa kanya, sobrang malapit nito sa kanyang Itay. Ito kasi ang tanging kasama n'ya habang lumalaki ito at hindi ko din naman sila mabisita nitong mga nakaraan na taon. Dahil sa nangyari na aksidente sa amin ng asawa ko at hindi din sila nakapunta noon, dahil nasa malubhang kalagayan din si Sierra. Dahil sa sakit nito sa puso.
"Taaaaayy!" Sigaw pa ni Sierra at parang pinipiga ang puso ko ngayon sa nakikita kong kalagayan nito.
"Hija,tama na yan. Huminahon ka at kailangan mong maging matatag. Nandito ako at hindi kita pababayaan."
"Ninong, parang hindi ko pa po kayang iwan dito si Itay."
"Hindi naman natin iiwan ang Itay mo dito,dahil aayusin ko na ang lahat para sa kaniyang lamay at hindi kita liwan hangga't hindi s'ya naililibing." Sabi ko pa sa kanya.
"Dito po muna ako Ninong" Pakiusap nito sa akin.
"Sige, pero mamaya ay ililipat na ang Itay mo sa morgue at doon s'ya kukunin ng punerarya na kukunin ko." Pagsang-ayon ko sa kanyang gusto.
Lumabas ako na mabigat ang loob at gustuhin ko man na yakapin at magluksa ay hindi maari dahil baka lalong magbreak-down si Sierra
Nang makalabas ay sumandal muna ako sa gilid ng may pintuan at pumikit sabay hinga ng malalim. Bakit ganito? Bakit lahat ng importanteng tao sa akin ay palagi na lamang kinukuha. Una ay ang asawa ko. Ngayon naman ay ang bestfriend ko
Nang med'yo nakahinga na ako ay naglakad na ako para ayusin ang lahat para mailabas na dito si Raymond. Isang private hospital ito at kumpleto naman sa kagamitan, kaya naman hindi ko na din ito Inilipat kanina. Ngayon ko narealized na hindi talaga natin maaring abusuhin ang ating katawan dahil kahit gaano pa tayo kalakas. Kapag siningil na tayo ng ating katawan ay hindi natin alam kung hanggang saan lang ang ating buhay. Mas maigi pa din na ingatan ang ating mga sarili bago pa man tayo magkaroon ng malubhang sakit. Sobrang sipag ni Raymond at ang nakakabilib sa kanya ay ni minsan ay hindi ito nanghingi sa akin. P'wera na nga lang kapag ipinilit ko na ito sa kanya.
ITUTULOY
,
CHAPTER:3
Walang araw na hindi ko nakikitang umiiyak ang anak ni Raymond. Nakaka-awa ito at mabuti na lang din at marami ang mga kapitbahay nilang tumulong sa lamay. Kukuha sana ako ng mga taong mag-aasikaso dito. Pero sila na mismo ang nagsabi na hindi ko na iyon kailangan pang gawin. Iba talaga kapag mabuti kang tao. Sa pagkaka-kilala ko sa aking bestfriend ay napakagaling nito na makisama. Kaya naman ngayon ay marami ang pumupunta dito para tumulong. Ulila na din kasi ito.
"Sierra, magpahinga ka naman muna. Ilang araw ka ng puyat. At hindi ka din kumakain ng maayos. ito kunin mo
Sabi ko sa kanya at tumingin lamang ito sa akin. Magkatabi kami malapit sa kabaong ng itay n'ya.
"Ang hirap po kasi Ninong, sobrang hirap po na tanggapin na wala na si Itay. Para bang pakiramdam ko ngayon ay nag-iisa na lang ako."
"Nandito ako Sierra at tulad ng ipinangako ko sa'yong Itay ay hinding-hindi kita pababayaan. Maging ang pag-aaral mo ay hindi mo pababayaan. Ako ang bahala sa lahat. Ang tanging hiling ko lang ay hayaan mo akong tulungan ka at tulungan mo din ang sarili mong malampasan mo ang lahat ng ito.
Isinandal naman nito sa aking balikat ang kanyang ulo. At pumikit ito.
"Kainin mo muna yang sandwich na ibinigay ko sa'yo."
Sumunod naman ito at habang nakasandal pa din sa akin ay kinain nga nito ang ibinigay ko.
Nang maubos n'ya ay inabot ko din ang baso na may laman na kape.
Pagkatapos nitong makainom at makakain ay muli nitong ipinikit ang kanyang mga mata.
"Doon ka na kaya sa loob magpahinga." Ani ko pa sa kanya.
"Dito na lamang ako Ninong, ayaw ko po na iwan si Itay dito."
Tumango na lamang ako sa kaniyang sinabi. Tila hanggang makalibing si Raymond ay hindi ito makakapagpahinga ng mayos. Ganito din naman ako noong nawala si Glaiza,mabuti na lamang din at may mga taong nandyan para palakasin ang loob ko noon. Lalo na ang aking pamilya. Maging ang sila Lolo at Lola ay nandoon din para bigyan ako ng lakas. Kahit pa palagi ko din silang sinusuway sa mga gusto nila para sa akin. Gusto kasi nila ay ako ang pumalit sa kanya sa pwesto bilang CED ng kompanya na ayaw ko naman tanggapin dahil may ibang mga apo pa naman s'ya sa kanyang mga pamangkin sa pinsan na mga gahaman sa kayamanan nila Mom at ayaw ko ng makisawsaw pa sa kanila. Pero dahil nga nag-iisang anak nila si Mom ay kami ng mga kapatid ko ang gusto nila na mag-manage ng kompanya. Ang Dela Vida Empire. Isa ito sa kompanya na kilalang-kilala sa bansa. Dahil sa galing na din ni Lolo na kahit nasa ninety's a ang edad nito ay parang hindi halata sa kanya.
Dakila
