15/05/2026
එක් වරක්, එක් හිඟන්නෙක් දුම්රියක හිඟාකමින් ගමන් කරමින් සිටියේය. ඒ අතරේ, සූට්-බූට් ඇඳගෙන ඉතා අලංකාර ලෙස සැරසුණු ව්යාපාරිකයෙකු ඔහුගේ අවධානයට ලක්විය.
“මේ මනුස්සයා ලොකු ධනවත් කෙනෙක් විය යුතුයි. මම ඔහුගෙන් ඉල්ලුවොත් හොඳ මුදලක් ලැබෙයි” කියලා හිඟන්නා සිතුවේය. ඔහු ගොස් එම මනුස්සයාගෙන් හිඟා කෑවේය.
ඒ මනුස්සයා හිඟන්නා දෙස බලලා මෙහෙම ඇහුවා:
“ඔයා හැමදාම මිනිස්සුන්ගෙන් ඉල්ලනවා. ඒත් ඔයා කවදාවත් කාටවත් මොනවත් දෙනවද?”
හිඟන්නා කිව්වා:
“මහත්තයෝ, මම හිඟන්නෙක්. මට පුළුවන් මිනිස්සුන්ගෙන් සල්ලි ඉල්ලන්න විතරයි. මම කොහොමද කාටවත් දෙයක් දෙන්නේ?”
එවිට ව්යාපාරිකයා කිව්වා:
“ඔයාට කාටවත් කිසිම දෙයක් දෙන්න බැරි නම්, ඉල්ලන්නත් ඔයාට අයිතියක් නැහැ. මම ව්යාපාරිකයෙක්. මම විශ්වාස කරන්නේ හුවමාරුවට විතරයි. මට යමක් ලැබෙන්න නම්, මටත් යමක් දෙන්න ඕන.”
එතකොට දුම්රිය ස්ථානයකට පැමිණියා. ව්යාපාරිකයා බැස ගියා.
ඒත් ඔහු කියපු වචන හිඟන්නාගේ හදවතට ගැඹුරින්ම වැදුණා.
“මට කාටවත් කිසිම දෙයක් දෙන්න බැරි නිසා තමයි මට වැඩියෙන් ලැබෙන්නේ නැත්තේ...” කියලා ඔහු සිතන්න පටන් ගත්තා.
“ඒත් මම තව කොච්චර කාලයක් මිනිස්සුන්ගෙන් ඉල්ලගෙන විතරක් ඉන්නද?”
ඒ ගැන ගැඹුරින් හිතපු ඔහු, “මට කවුරුහරි යමක් දුන්නොත්, මමත් ඒ වෙනුවෙන් යමක් දෙන්න ඕන” කියලා තීරණය කළා.
නමුත් ප්රශ්නය වුණේ, “මම මොනවා දෙන්නද?”
පසුදා ස්ථානය අසල ඉඳගෙන ඉද්දී, ඔහුගේ ඇස ගියේ ස්ථානය අසල පිපුණු මල් වලටයි.
“මිනිස්සු මට දෙන දේ වෙනුවෙන් මම මල් ටිකක් දෙන්නම්” කියලා ඔහු හිතුවා.
ඒ අදහස ඔහුට ගොඩක්ම හොඳ හිතුණා. ඔහු මල් ටිකක් කඩාගෙන දුම්රියට ගොස් හිඟාකෑම ආරම්භ කළා.
කවුරුහරි ඔහුට මුදලක් දුන්නාම, ඔහු ඒ වෙනුවෙන් මල් ටිකක් ලබා දුන්නා.
මිනිස්සු ඒ මල් සතුටින් භාර ගත්තා.
දින කිහිපයක් ගතවෙද්දී ඔහුට තේරුණා — දැන් මිනිස්සු වැඩියෙන්ම ඔහුට දානය දෙනවා කියලා.
ඔහු ළඟ මල් තිබෙන තාක්කල්, මිනිස්සු ඔහුට සතුටින් දෙනවා. මල් ඉවර වුණාම, ලැබෙන මුදල් අඩු වෙනවා.
මේ දේ හැමදාම වගේ සිද්ධ වුණා.
එක් දවසක්, ඔහු නැවතත් එම ව්යාපාරිකයාව දුම්රියේදී දැක්කා.
හිඟන්නා වහාම ගිහින් කිව්වා:
“අද මට ඔබට දෙන්න මල් තියෙනවා.”
ව්යාපාරිකයා ඔහුට මුදල් ටිකක් දුන්නා. හිඟන්නා ඔහුට මල් ටිකක් දුන්නා.
ඒ මනුස්සයාට මේ අදහස ගොඩක්ම ආස හිතුණා.
ඔහු සිනාසෙමින් මෙහෙම කිව්වා:
“අද නම් ඔයත් මා වගේ ව්යාපාරිකයෙක් වෙලානේ!”
ඒ වචන නැවතත් හිඟන්නාගේ හදවතට ගැඹුරින්ම වැදුණා.
“මමත් ව්යාපාරිකයෙක්...”
ඒ සිතුවිල්ල ඔහුගේ ජීවිතයම වෙනස් කළා.
ඔහු වහාම දුම්රියෙන් බැස, අහස දෙස බලමින් උච්ච හඬින් කෑගැසුවා:
“මම තවත් හිඟන්නෙක් නෙවෙයි! මම දැන් ව්යාපාරිකයෙක්! මටත් ධනවත් වෙන්න පුළුවන්!”
මිනිස්සු ඔහු දිහා බලලා, “මේ මනුස්සයාට පිස්සු හැදිලා වගේ” කියලා හිතුවා.
ඒත්... ඊළඟ දවසේ සිට ඔහු ඒ ස්ථානයේ නැවත කිසිදා පෙනී නොසිටියා.
වසර හතරකට පසු...
එම දුම්රියේම, සූට් ඇඳගත් දෙදෙනෙක් මුහුණට මුහුණ හමුවුණා.
එක් අයෙක් අනිත් අයට කීවා:
“මාව හඳුනනවද?”
“නෑ... අපි මුල් වතාවට හමුවෙනවා වගේ” කියලා අනෙක් කෙනා උත්තර දුන්නා.
පළමු මනුස්සයා සිනාසෙමින් කිව්වා:
“නෑ සර්... අපි මේ තුන්වෙනි වතාවට හමුවෙන්නේ.”
“මට මතක නැහැ...”
එවිට ඔහු මෙහෙම කිව්වා:
“පළමු වතාවේදී ඔබ මට ජීවිතයේ රහසක් කියලා දුන්නා. දෙවැනි වතාවේදී මම කවුද කියලා මටම හඳුන්වා දුන්නා.”
“මම ඒ හිඟන්නා.”
“අද මම විශාල මල් ව්යාපාරිකයෙක්. මේ ගමනත් යන්නේ මගේ ව්යාපාර කටයුත්තකට.”
“ඔබ මට කියලා දුන්නා — යමක් ලබාගන්න නම්, පළමුව යමක් දෙන්න ඕන කියලා.”
“ඒ හුවමාරු නීතිය ඇත්තටම වැඩ කරනවා.”
“ඒත් මම හැමදාම මාව හිඟන්නෙක් විදිහටම දැක්කා. ඒ නිසා මම හිඟන්නෙක්ම වෙලා හිටියා.”
“ඔබ මට ‘ඔයාත් ව්යාපාරිකයෙක්’ කියපු දවසේ, මගේ සිතුවිලි වෙනස් වුණා.”
“එදා සිට මම මාව වෙනස් විදිහට දැක්කා. අද මම හිඟන්නෙක් නෙවෙයි. මම ව්යාපාරිකයෙක්.”
✨ “ඔබ ඔබ ගැන විශ්වාස කරන දේම, ඔබේ ජීවිතය බවට පත්වේ.”
✨ අපි අපි ගැන හිතන විදිහම, අපේ අනාගතය තීරණය කරනවා.
✨ ඔබ ඔබව අගය කරන මොහොතේ සිට, ඔබේ ජීවිතය වෙනස් වීමට පටන් ගනී...
