14/08/2026
Araliya Perera විසින් රචිත "මහමේරු " කෘතියෙන් උපුටා ගැනීමකි............................................................................
" අනේ නෝනා... අප්පා කවුරු උනත් ඒ මගේ කෙල්ලගේ බඩේ ඉන්න දරුවනේ. මගේ කෙල්ලගෙම ඇඟේ කෑල්ලක් නේ. මං කොහොමද හිතකින් දරුවව කාටවත් දෙන්නේ. මාත් දරුවෝ තුන්දෙනෙක් ම දුක් මහන්සියෙන් හදපු අම්මෙක් නේ නෝනේ "
සැබෑය.. හේමාමාලනීගේ හිතේ කන්දක බරක් තිබේ. නමුත් එය ඈතින් පෙනෙන බ්ලූමැන්ඩල් කුණු කන්දට සම නොවේ.
ඒ මහ බරැති කන්ද සමණොළ ගිර ට සම වේ. බරැති වුව ඈ බැතියෙන් දරා සිටින්නේ එහෙයිනි.
" මං නම් තාම කියන්නේ මේක රිමූ කරමු කියලා . ආන්ටි තාම මේක බබෙක් නෙමේනේ. නංගි දන්නවනේ. තාම කල් තියෙනවා ආන්ටි. "
දරුවෙකු වැදූ.. දරුවෙකු කුස දැරූ.. කුස තුළ දරු දැඟලිලි දැනුනු .. දරු සුවඳ විඳි , සම්ප්රදායික සංස්කෘතික රාමුවක ඉන්නා අම්මෙකුට දරුවෙකු ගබ්සා කොට ඉවත් කර නිදහස් වීම හිතේ නිදහස ඇති කරන්නේ නැත. කුස නිදහස් වන නමුදු හිත නිදහස් වේ දැයි සැකයකි. හේමාමාලනී වැනි දරුවන්, ප්රණය සම කොට සිතනා මවක් ඉතුරු ජීවිත ශේෂයම විඳවීමට ඒ පාපය සමත් වනු නොඅනුමානයි .
" මට ඒ දරුවත් මගේ අනිත් තුන් දෙනා වගේමනේ මිස්. අනික එක දරුවෙක් නිදහස් කර ගන්න කියලා ඉපදිච්ච නැති දරුවෙක් මරන්නේ කොහොමද මිස්.. "
" ඒ වුනාට ආන්ටි ඒක නංගිගේ ජීවිතේට කැළලක් නේ. අනික එයා බබාව හැදුවත් කාගේ කවුරු කියලා ද කියන්නේ . එක්කෝ බබා කාට හරි දෙන්න ඕනේ . එක්කෝ අයින් කරන්න ඕනේ "
මව් රාමුවක් තුළ ඇහේ වැටුණු කුණක් සේ දරුවන් රක්නා මවක් මේ කල්පය නිමවන තුරුම ලාංකික සාමාන්ය ජන සමාජය තුළින් එවැනි එක් තීරණයක් හෝ ගනු නොලබනු ඇත.
මවක්... ගැහැණියකගෙන් වෙනස් වන්නේ ද එහෙයිනි.
මොනතරම් දුක් විඳින ජීවිත වුවත් පසු දා සුබ වනු ඇතැයි සිතා නින්දට යති. බස් නැවතුමක, කඩ පිළක, මැටි ගෙදරක, උළු සෙවිලි ගෙදරක සේම සඳළුතල නිවසක පවා මව්වරු සිය දරුවන් ඇකයේ සතපවමින් ඔවුන්ගේ හෙට සුබ වේවායි පතති. හේමාමාලනී තිළිණිගේ හිස කෙස් අතරේ ඇඟිලි යවමින් ඇයව රැයේ සුව නින්දකට මං තැනුවාය.
හෙටින් පසු තව දින කිහිපයකින් පසු ජීවිතය මෙවැනි වේ යැයි කීමට ඇය දැන සිටියේ නැත. ඇයගේ හිතේ රැඳි එකම කරුණ වූයේ, ' කොහොමහරි කරනවා ' යන්න පමණි .
" සුදු .. ඔයා හිතනවද අර කිව්ව විදියට කරලා ඔයාව නිදහස් කරන්නේ නැතුව මං ඔයාව තවත් කරදරේ දානවා කියලා . "
තිළිණි ඇස් ඔසවා අම්මාගේ නෙතු ඇයට ග්රහණය කර ගත්තාය.
" මට මේ ළමයා එපා අම්මේ. ඒත් මේක නැති කරොත් මට හැමදාම අම්මා හිතින් හරි දුක් වෙන එක බලන්න වෙයි. "
" මං හිත හදා ගත්තොත්.. එක්කෝ එහෙම කරමුද අපි.. "
තිළිණි ඇගේ අසල වාඩි ඉන්නා අම්මාගේ බඳ වටා අත යවා අම්මාට සමීප වූවාය.
" අම්මට හිත හදා ගන්න බෑ. එහෙම හිත හදා ගන්නවනම් අම්මා හිත හදා ගන්නේ මීට ගොඩක් කාලෙකට කලින් අපිව දාලා යන්න. තාත්තා කරපු හැමදේම සද්ද නැතුව ඉවසුවේ අම්මා අපි නිසානේ. මේක තියෙනවා නැති කරන්නේ නෑ කියන්නේ අම්මට හිතේ සැනසිල්ලක් වෙයි . ඒත් අම්මා හැමදාම දුක් විදිනවා මායි ඒ ලමයයි දිහා බලන් . මට දුක ඒකට.. "
හේමාමාලනී කෙස් අතර ඇඟිලි රටාව වෙනස් කලාය. දෙතොල් අතරේ මන්දස්මිතියක් ද නංවා ගත්තාය.
" දරුවෝ කියන්නේ කැළලක් නෙමේ සුදු. ඒක ඔයාගේ ජීවිතේට කැළලක් වෙන්න දෙන්නේ නැ මං. දරුවෙක් නිසා කැළැල් ඉතුරු වෙන්න ඕනේ බඩේ විතරයි පුතේ. හිතේ නෙමේ "
තිළිණි කොට්ටය මතින් හිස මෑත් කර හේමාමාලනී උකුළෙන් සැතපිනි.
" මේ කිසි එකකට ඔයා ඔය යන්න ආපු ගමන නවත්තන්න දෙන්න එපා සුදු. මොන දුකක් වින්දත් මගේ හිතේ තිබිච්ච සතුට ඒක විතරයි . දවසක මගේ කෙල්ලට වැරදිච්ච හැමදේම හරි යන්න ඕනේ . එදාටයි මට සැනසිල්ලේ නින්දේ යන්නේ. දරුවා ආවේ අපිට ඕනේවට නෙමේ කියලා හිතන්නැතුව ඉමු පුතේ. මේ දරුවට නෙමේ ඔයා කවදහරි වෙන දරුවෙකුට අම්මා වෙන්නම ඕනේනේ. "
ඒ ඇස් කෙවෙණි දාහයන්, ළයේත් උගුරේත් රිදුම් දැන් සදාකාලික , තමන්ව තනි නොකර ළඟ රැඳෙන බව මවත් දියණියත් දෙදෙනාම දනී.
" නිදා ගන්න දැන් . උදෙන් යමු. මං කිරිකෝපි එකක් බෝතලේට දැම්මා. බඩගිනි වෙනකොටම බොන්න සුදු . දරුවව බඩගින්නේ තියන්න හොඳ නෑ පුතේ. පව් "
හේමාමාලනී පිටව යන්නට සූදානම් වූවාය.
" අම්මේ.. කෝ එතකොට එයාට උප්පැන්නයක් ? "
අහස, සඳ තරු පමණක් දොඩමලු වන සුයාමයේ හිත් දෙකක් තුළ මෙතෙක් එකිනෙකාගෙන් නො විමසා වහන් කරගෙන සිටි ඒ පිළිතුරක් නැති පැනය, හදවත් දෙකම දැදිරි කරමින් ඉසියුම් ස්වරයකින් පිටවිය.
සෑම කළු වලාවකම රිදී රේඛාවක් ඇතැයි කියනු ලැබේ. ගිම්හානයකට පසුව වසන්තයක් උදා වෙතැයි කියනු ලැබේ. කඨෝර ගිම්හානය ගෙවා දමන්නේ වසන්තය ඉක්මනින් දැකීමේ අපේක්ෂාවෙනි. කලු වළාවක රිදී ඉර නොවුනත් මිනිසුන් බලාපොරොත්තු අත් හැර නොගනී.
ජීවිතය ජීවත් කරවන බලාපොරොත්තු කොතරම් අගනේද..
අම්මාගේ වදනකින් හිත සැනසෙන බලාපොරොත්තුවක් තිළිණිට තිබුනි. අම්මා සතුව නිශ්චිත පිළිතුරක් නැති බව දනිතත් ඕ, වදනින් පිරිමැදුම් සුවයක් පමණක්ම බලාපොරොත්තු වුවාය. හේමාමාලනී දෙතොල් තද කර ගනිමින් මුහුණේ මස් පිඬු ලිහිල් කලාය. එයින් ඇගේ මුහුණේ සුන්දර සිනහවක් මැවිනි.
" තව කල් තියෙනවා දරුවෝ. මොනාහරි හිතමුකෝ. "
අමුතුවෙන් සිතන්නට ඈ සතු අරුමැසි දෙයක් නොවුනි. පෙරදා බොරැල්ල මංසන්ධියෙන් හරවාගෙන නැවත පැමිණි දා පටන්ම හේමාමාලනී ' අම්මෙකු ලෙස ' සියල්ල සිතින් පෙළගස්වා බලා තිබුනි. කරුණු කාරණා අවසාන අගිස්සේ එල්ලී දරුවෙකුගේ සුජාතභාවය තහවුරු කරන ලියවිල්ල තිබුනි................................................................................
"මහමේරු"
නිමක් නැති මව් සෙනෙහසක අරුමය
ඇනවුම් කිරීමට 075 052 1312 watsapp පණිවුඩයක් තබන්න.
