02/02/2026
"අයියේ ඉක්මනට වරෙන්... තාත්තා හන්දියේ කඩෙන් චොකලට් එකක් උස්සලා මාට්ටු වෙලා... මිනිස්සු වටවෙලා තාත්තට ගහනවා..." මල්ලී කෝල් කරලා එහෙම කියද්දී මට ඇති වුණේ ලැජ්ජාවක් සහ කේන්තියක්. "මේ මනුස්සයා නම් අපිට මාර වදයක් වුණානේ. වයසට ගිහින් සිහියත් නැතුව දැන් හොරකම් කරන්නත් පටන් අරන්..." මම එහෙම හිතාගෙන කේන්තියෙන් කඩේ ගාවට දිව්වා.
තාත්තාට දැන් අවුරුදු ගාණක ඉඳන් ඩිමෙන්ශියා (Dementia) රෝගය. සිහිය මදි. අපි තාත්තව කාමරේක දාලා පරිස්සම් කළාට, අද කොහොමහරි තාත්තා එළියට පැනලා.
මම යද්දි තාත්තා කඩේ ඉස්සරහා බිම වැටිලා හිටියා. කට කොනකින් ලේ එනවා. කමිසය ඉරිලා. වටේ හිටපු අය බනිනවා. "නාකි වෙලා චොකලට් හොරකම් කරනවා, ලැජ්ජ නැද්ද මනුස්සයෝ?" මුදලාලි තව පාරක් ගහන්න අත ඉස්සුවා.
"නවත්තපන්... ඔය මගේ තාත්තා..." මම මිනිස්සුන්ව තල්ලු කරගෙන ගිහින් තාත්තව නැගිට්ටවන්න හැදුවා. තාත්තා බිම ඉඳගෙනම මගේ මූණ දිහා බැලුවා. ඒ ඇස්වල තිබුණේ බයක් නෙවෙයි, හරිම අහිංසක හිනාවක්.
තාත්තා එයාගේ පපුවට තියලා මිට මොළවගෙන හිටපු අත හිමීට දිග ඇරියා. පොඩි චොකලට් එකක් ඒ අතේ තිබුණා. "පුතා... මේක ඔයාට. ඔයා පොඩි කාලේ ඉඳන් මේ ජාතියට හරි ආසයිනේ... මම මේක ඔයාට ගෙනාවේ... කෝ ගන්න..." තාත්තා වෙවුලන, ලේ ගෑවුණු අතින් ඒ චොකලට් එක මට දික් කළා.
මගේ ඇස් දෙකෙන් කඳුළු පැන්නා. මුළු ලෝකෙම නතර වුණා වගේ මට දැනුණා. මේ මනුස්සයාට තමන් ඉන්නේ කොහෙද, දැන් තමන්ගේ වයස කීයද කියලා අමතක වුණාට, මම පොඩි කාලේ ආස කරපු දේවල් තාම අමතක වෙලා නෑ. මිනිස්සු ගහද්දිත් එයා ඒ චොකලට් එක පපුවට තුරුල් කරන් ඉඳලා තියෙන්නේ මම වෙනුවෙන්.
මම තාත්තාගේ ලේ පිරුණු අත් දෙක අල්ලගෙන එතනම දණ ගැහුවා. "මට සමා වෙන්න තාත්තේ... මම ඔයාව තේරුම් ගත්තේ නෑ..."
දෙමාපියන්ගේ මොළයේ මතකය මිය ගියත්, දරුවන් වෙනුවෙන් හදවතේ තියෙන ආදරය කවදාවත් මිය යන්නේ නෑ.
(මේ සංවේදී කතාව ඔබේ හිතට දැනුණා නම් ❤️ React එකක් දාන්න. ඩිමෙන්ශියා රෝගයෙන් පෙළෙන දෙමාපියන් ඉන්න දරුවන් වෙනුවෙන් Share කරන්න)
