22/01/2026
Ă©pisode 1
Teny an-dalana no fonenanay, teny no nahalehibe anay. Tsy safidy izany fa lahatra. Ny vovoka no fandrianay, ny rivotra no firakofana, ary ny hanoanana no namana akaiky indrindra. Izahay mirahalahy kely dia niraikitra taminâny dada, satria efa lasa tsy niverina intsony i mama, tsy nahatohitra ny hatsiakan'ny ririnina đka maty teo am-piterahana an' ilay zandrinay faralahy.
Tsy mbola azoko hadinoina ilay andro nahalasanany. Ny ranomaso no niteny fa tsy nisy teny nahavita. Ny dada nitsangana mafy teo anatrehanay, nefa hitako tao aminâny masony ny ratra tsy sitrana. Niezaka izy ho ray sy ho reny, na dia potika aza ny fony. Izahay kosa, mbola kely loatra ka tsy nahalala afa-tsy ny fahabangana sy ny tahotra.
Indraindray aho mijery ny lanitra aminâny alina mangina, manontany tena hoe: âFa maninona izahay no voatery hiaina toy izao?â Saingy ao anatinâizany fanontaniana izany ihany no nipoiranâny finoako. Fantatro fa misy Andriamanitra mijery anay, Ilay nametraka anay aminâizao fiainana izao, Ilay mahita ny ranomaso latsaka tsy re feo.
Mino aho fa indray andro any dia hifanena aminâilay Samaritanina aho, olona tsy hanontany hoe avy aiza aho, fa hijery ahy fotsiny aminâny maso feno famindram-po. Olona iray hanolotra tanana, tsy hitsara fa hanampy. Izany fanantenana izany no mampitsangana ahy isaky ny lavo aho.
Tsy avelako ho very maina ny fotoana hanavotanâAndriamanitra ahy. Raha mbola miaina aho, dia mbola hanonofy. Hiezaka aho hanova ny fiainanay, hanala ny dada aminâny fahoriana, hampitsiky ny zandriko. Ho porofo izahay fa na dia teraka teo aminâny lalana aza,
tsy voatery ho eo no hiafaranâny tantaranay .
Vady Hendry âïž
