20/11/2025
ကျွန်တော့်သမီးက သူ့ကို ကျောင်းပြောင်းပေးပါလို့ ကျွန်တော့်ကိုလာပြောတယ်... ။
သမီးက မျက်ရည်လည်းကျမနေပါဘူး။ အော်ကြီးဟစ်ကျယ်လည်းမပြောပါဘူး။ ကလန်ကဆန်လုပ်တာလည်းမဟုတ်ပါဘူး။ တစ်မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော်အလုပ်သွားဖို့အတွက် လက်ဆွဲသေတ္တာထဲကို ပစ္စည်းတွေထည့်နေတုန်း သမီး ကျွန်တော့်အနားကိုလာပြီး ခပ်တိုးတိုးလေး လာပြောတာပါ -
"ဖေဖေ... သမီး တခြားကျောင်းမှာ ပြောင်းနေလို့ရသလား..."
ကျွန်တော် တစ်ချက်တွေသွားတယ်။
"တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား..."လို့ သမီးကိုမေးကြည့်တယ်။ သမီးက ပြန်ဖြေတယ်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."တဲ့။ "သမီးမှာ သူငယ်ချင်းတွေမရှိဘူးလား..."လို့ ကျွန်တော်ထပ်မေးကြည့်တယ်။ သမီးက ပခုံးတစ်ချက်တွန့်ပြီးပြန်ဖြေတယ် "သမီး မပြောတတ်ဘူးဖေဖေ..." တဲ့။
"ကျောင်းမှာ သမီးကို အနိုင်ကျင့်တာတွေဘာတွေရှိသလား..."လို့ ကျွန်တော်မေးကြည့်သေးတယ်။ သမီးဆီက ဘာစကားမှထွက်မလာတော့ဘူး။
ညရောက်တော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှအိပ်လို့မပျော်ဘူး။ နောက်ရက်မနက်ကျတော့ သမီးတို့ကျောင်းကိုသွားဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှာရတယ်။ ကျောင်းကိုရောက်တော့ "ကျောင်းအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့နဲ့ စကားပြောစရာရှိလို့ပါ..."လို့ ကျွန်တော်ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်လည်း သူတို့နဲ့ တကယ့်ကိုတွေ့ချင်နေတာပါပဲ။
ကျောင်းအုပ်နဲ့တွေ့ဖို့အတွက် ကျောင်းလွှတ်ချိန်မရောက်သေးတာနဲ့ စင်္ကြန်လမ်းမှာ ကျွန်တော်စောင့်နေလိုက်တယ်။ အဲဒီမှာပဲ သမီးကို ကျွန်တော်လှမ်းမြင်လိုက်တယ်။ ကျောင်းခြံစည်းရိုးနားမှာ၊ လက်ထဲမှာ ဓာတ်ဗူးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ပြီး သူ့ရှေ့က မြေပြင်ကို ငေးကြည့်နေတယ်။
မိန်းကလေးတစ်အုပ် သမီးရှေ့ကဖြတ်သွားကြတယ်။ ပါးစပ်က တိုးတိုးတိုးတိုးပြောပြီး တခစ်ခစ်ရယ်သွားကြတယ်။ ချာတိတ်လေးတစ်ယောက်က သမီးအင်္ကျီကို ဖျော်ရည်နဲ့ပက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်။ အဲဒါကို ကောင်မလေးတစ်ယောက်က သမီးမသိအောင်ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး တခြားသူတွေကိုပြလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့အားလုံး အကျယ်ကြီးရယ်လိုက်ကြတယ်။
ကျွန်တော် သမီးကိုကြည့်လိုက်တယ်။ သမီး ဘာမှပြန်မတုံ့ပြန်ဘူး။
အခါတိုင်းလုပ်နေကျအတိုင်း နှုတ်ခမ်းတွေကို ခပ်တင်းတင်းဖိပြီးကိုက်ထားရုံပဲ။
ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ရင်နာရတာက ကလေးတွေကြောင့်မဟုတ်ဘူး။ လူကြီးတွေကြောင့်။
ဆရာမတစ်ယောက် သမီးရှေ့ကဖြတ်လျှောက်သွားတယ်။ အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို အဲဒီဆရာမ မြင်ထားတယ်။ ဆရာမက သမီးကိုတစ်ချက်ကြည့်တယ်၊ တခြားလူတွေကိုတစ်ချက်ကြည့်တယ်... ပြီးတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ဆက်လျှောက်သွားတယ်။
အဲဒီညမှာ ကျွန်တော် ကျောင်းကိုစာတစ်စောင်ရေးတယ်။ ကျွန်တော် နေ့ခင်းက မြင်ခဲ့တာတွေကို အကုန်ထည့်ရေးလိုက်တယ်။ သမီးကိုယ်တိုင် ဘယ်တော့မှထုတ်ပြောမှာမဟုတ်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေပါ ထည့်ရေးလိုက်တယ်။
- သမီးရဲ့မှတ်စုစာအုပ်တွေ ခဏခဏဝှက်ထားခံရတာ။
- သမီးကို နံရံနဲ့ဆောင့်တွန်းခံရတာ။
- သမီးရဲ့ဓာတ်ပုံတွေကို WhatsApp group မှာတင်ပြီး ဝိုင်းလှောင်ကြတာ။
ကျောင်းက ပြန်စာကတော့ ခပ်တိုတိုပဲ။
"စိတ်မပူပါနဲ့... ကလေးတွေဆိုတော့ ကလေးသဘာဝအတိုင်း စကြနောက်ကြတာတွေရှိတာပါပဲ... ကျွန်မတို့ ကြည့်ပြီးဖြေရှင်းလိုက်ပါ့မယ်..." တဲ့။
ဒါပေမယ့် သူတို့ ဘာတစ်ခုမှလုပ်မပေးခဲ့ဘူး။
အဲဒီညနေခင်းမှာ သမီးက ကျွန်တော့်ကို ခပ်တိုးတိုးလေးလာမေးတယ်။
"စဉ်းစားပြီးပြီလား ဖေဖေ..." တဲ့။
ကျွန်တော်လည်း "စဉ်းစားပြီးပြီသမီး..."လို့ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "အဲဒီကျောင်းကို နောင်ဘယ်တော့မှသွားစရာမလိုတော့ဘူး..."လို့လည်း ထပ်ပြောလိုက်တယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲဖေဖေ..."လို့ သမီး ကျွန်တော့်ကို ပြန်မမေးဘူး။ သူ့ကျောပိုးအိတ်ကလေးကို အခန်းထောင့်မှာသွားထားပြီးတော့ ကာလရှည်ထမ်းပိုးထားရတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခုကို လွှတ်ချလိုက်ရသလို စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားတဲ့ပုံနဲ့ သက်ပြင်းကြီးတစ်ချက်ချလိုက်တယ်။
ဒီနေ့ သမီး ကျောင်းအသစ်မှာ သွားတက်တယ်။ ကျောင်းသစ်က အရင်ကျောင်းထက် ပိုမကြီးပါဘူး။ ပိုပြီးလည်း မခမ်းနားဘူး။ ဒါပေမယ့် ပိုပြီးတော့ ကြင်နာတယ်။
အခုကျောင်းမှာ သူတို့က သမီးမျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ခင်ခင်မင်မင်စကားပြောကြတယ်။ သမီးကို နာမည်တပ်ပြီးခေါ်ကြတယ်။ သမီးအနေနဲ့ အန္တရာယ်ကင်းဖို့အတွက် ဟိုးအရင်တုန်းကလို တချောင်ချောင်မှာကုပ်နေစရာမလိုဘူး။
ကလေးတစ်ယောက်က ဘယ်တော့မှ စိတ်ရူးပေါက်ပြီး ကျောင်းပြောင်းချင်တယ်လို့ မတောင်းဆိုပါဘူး။ သူတို့မှာ ရင်ဆိုင်နိုင်စရာ အားအင်တွေကုန်သွားပြီဆိုမှ ပါးစပ်ကထုတ်ပြောကြတာပါ။
ကလေးတစ်ယောက်အတွက် အနာကျင်ရဆုံးဒဏ်ရာကတော့ တခြားကလေးတွေကလုပ်လို့မဟုတ်ပါဘူး။ လူကြီးတွေက ဘာမှလုပ်မပေးကြလို့ပါ။
ကျွန်တော်တို့သားသမီးတွေရဲ့ အသံတိတ်သင်္ကေတတွေကို ဉပေက္ခာပြုမထားမိပါစေနဲ့။ "အဲဒီကျောင်းကိုပြန်မသွားချင်တော့ဘူး..." ဆိုတဲ့ စကားလုံးရိုးရိုးလေးရဲ့နောက်ကွယ်မှာ အထီးကျန်မှုတွေ၊ အကြောက်တရားတွေ၊ အားလုံးက ပစ်ပယ်ထားကြတယ်လို့ခံစားနေရတာတွေ အကုန်ပါတယ်။
သူတို့လေးတွေကို စကားပြောခွင့်ပေးလိုက်ပါ။ သူတို့စကားတွေကို နားထောင်ဖို့၊ သူတို့အတွက် တစ်ခုခုလုပ်ပေးနိုင်ဖို့အတွက်လည်း ကျွန်တော်တို့ သတ္တိတွေမွေးလိုက်ပါ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခပ်တိုးတိုးလေးပြောတဲ့စကားသံဟာ သူ့ရဲ့အကျယ်လောင်ဆုံးငိုကြွေးသံနဲ့တူနေလို့ပါပဲ...။
အများကြီးနောက်ကျသွားတဲ့အထိ စောင့်မနေပါနဲ့။
စောင့်ကြည့်နေပါ။ နားစွင့်နေပါ။ အကောင်အထည်ဖော်ပါ။
ကလေးတိုင်းဟာ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုနဲ့ထိုက်တန်ပါတယ်... ။ ပြီးတော့ ကြင်နာခြင်းတွေ မေတ္တာတရားတွေနဲ့ရောပေါ့... 💕
Translated by
