12/06/2026
စတုတ္ထတန်းအရွယ်တုန်းက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် လိပ်ပြာတွေကို စိတ်ဝင်စားခဲ့ကြသည်။
ညနေခင်းများတွင် ကျွန်တော်နှင့်သူ လိပ်ပြာဖမ်းထွက်ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့အိမ်တွေက ခြံဝင်းကျဉ်းပြီး ပန်းပင်စိုက်ခင်းတွေ မရှိသဖြင့် ပန်းပင်တွေရှိရာသို့ သွားကြရသည်။ ကောနေသော ရေကန်ကြီးဘေးတွင် အလေ့ကျပေါက်သောပန်းပင်ချုံပင်များ ရှိပြီး ထိုအပင်များ တဝိုက်တွင် လိပ်ပြာတွေ ပေါပါသည်။ လိပ်ပြာဖမ်းသော အရွယ်ကတည်းက ကျွန်တော်သူငယ်ချင်းမှာ အဘိဓမ္မာတခု ရှိခဲ့သည်။ ဖမ်းဖို့ ထိုက်တန်အောင်လှသော လိပ်ပြာကို ရွေးပြီး ဖမ်းရမည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော်လက်လှမ်းမီရာလိပ်ပြာလေးတွေကို အလွတ်မပေးဘဲ ဖမ်းချင်၏။ အဖြူရောင်များသော လိပ်ပြာလေးကလည်း ကျွန်တော့်မျက်စိထဲတော့ လှနေသည်။ အနက်နှင့် စပ်ကျားလေးကျတော့လည်း ချစ်စရာကောင်းနေသည်။
ငယ်ငယ်လေးတွေကျတော့လည်း သူ့ အရွယ်အစားနှင့်သူ လှနေသည်။ ထိုအခါ ကျွန်တော့်ပိုက်ကွန်လေးထဲမှာ လိပ်ပြာမိတာက များသည်။ လိပ်ပြာကို မိသွားလျှင် ကျွန်တော်ပျော်လေသည်။ လိပ်ပြာ ဖမ်းသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကိုက လိပ်ပြာမိဖို့မဟုတ်လား။ မိသွားသည့် အရသာကိုကျွန်တော်သဘောကျ၏။ ဘာလိပ်ပြာပဲ မိမိပေါ့။
တခါတလေလိပ်ပြာဖမ်းနေရင်း ပုစဉ်းလှလှ မရန်းရောင်လေးတွေ တွေ့ ရင်လည်း ကျွန်တော်ဖမ်းလိုက်သေးသည်။ ပုစဉ်းဖမ်းသည့်အခါ အများအားဖြင့် နားနေတုန်း ဖမ်းခြင်းဖြစ်သဖြင့် ပိုက်ကွန်သုံး စရာမလိုပါ။ ပုစဉ်းသည် နားနေသည့်အခါ တောင်ပံနှစ်ဖက်စုကပ် သွားသည်။ ထိုတောင်ပံအစုကို ကျွန်တော့်လက်ညှိုးနှင့် လက်မကြားမှာ ဖျတ်ခနဲ ညှပ်ယူဖမ်းလိုက်လို့ ရပါသည်။
ကျွန်တော့်ကို သူကခဏခဏဟားခဲ့၏။ လိပ်ပြာဖမ်းလိုက်၊ ပုစဉ်းဖမ်းလိုက် စိတ်ထွေပြားတာကို သူမကြိုက်ပါ။ လိပ်ပြာမှန်သမျှ ဖမ်းတာကိုလည်း သူမကြိုက်ပါ။ သူ့ကို တော်တော်ကြေး (ဂျီး)များ သည့်ကောင်ပဲဟု ကျွန်တော်က သတ်မှတ်ပြီး သူကတော့ ကျွန်တော့်ကို တော်တော်ညံ့သည့်ကောင်ပဲဟု သတ်မှတ်ပါသည်။
ကျွန်တော်က လိပ်ပြာတွေ ခဏခဏမိသလောက် သူက တကောင်မှ မမိသည့်ညနေခင်းတွေ ရှိသည်။ သူ ဘာလိပ်ပြာမှ မမိလျှင် ကျွန်တော်က သူ့အား မခံချင်အောင် ဆွမိ၏။ ထိုအခါ သူက မခံချင် မဖြစ်သည့်အပြင် ကျွန်တော့်ကိုတောင် ပြန်ပြီး ဆရာကြီးလုပ်လိုက် ပါသေးသည်။
“ မမိတော့ဘာဖြစ်လဲ၊ မမိတဲ့ရက်လဲ ရှိမှာပေါ့ကွတွေ့ရာ လိပ်ပြာ မိဖို့က လွယ်ပါတယ်ကွာ မိသမျှလိပ်ပြာ အပျံစားဖြစ်နေဖို့က ခက်တာ၊ ငါမိထားတဲ့လိပ်ပြာလေးတွေကို ငါပြန်ကြည့်ရင် တခါမှ စိတ်မညစ်ခဲ့ဖူးဘူး၊ အားလုံး အပျံစား၊ မင်းမိထားတဲ့အကောင်တွေ က ချိုကျိုးနားရွက်ပဲ့တွေ၊ မယုံရင်မင်းစာအုပ်နဲ့ ငါ့စာအုပ်ယှဉ်ကြည့် မလား...ကဲ ”
ကျွန်တော်တို့သည် လိပ်ပြာလေးတွေကို မှိုင်းကိုင်စက္ကူများဖြင့် ဖိညှပ်ပြီး စုဆောင်းထားကြပါသည်။ မှိုင်းကိုင်စက္ကူများဖြင့် ကိုယ့်ဟာကိုယ် စာအုပ်ပုံစံချုပ်ပြီး ခြောက်သွေ့သွားပြီးသော အကောင်လေးတွေကို ထိုစာအုပ် စာရွက်တွေကြားထဲမှာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ကပ်ကြရပါသည်။
တရက်တော့ သူ့စကားအရ ကျွန်တော်တို့တိုက်ကြည့်ကြသည်။ သူငယ်ချင်း မှန်ပါသည်။
သူငယ်ချင်း၏ စာရွက်များပေါ်က လိပ်ပြာများသည် အံ့မခန်း ထူးခြားစွာလှပနေခဲ့ကြသည်။ တကောင်ပြီး တကောင် ကြည့်၍ မရိုးနိုင်အောင် ထူးခြားမှုကို တွေ့ ရသည်။ အပြာရောင်၊ ခရမ်းရောင် ရောယှက်သော လိပ်ပြာ၊ အဆင်ဒီဇိုင်း ထူးခြားသောလိပ်ပြာ၊ ရွှေရောင် တောက်ပသော လိပ်ပြာစသဖြင့် အလှအမျိုးမျိုးသည် အသက်ရှူ မှားစရာပင်ဖြစ်၏။ လိပ်ပြာစုဆောင်းသူတယောက်၏ သတ်မှတ်ချက်တန်ဖိုးအပြည့် အရည်အသွေးမီ လိပ်ပြာများဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သူ့ လိပ်ပြာတွေကို ပါးစပ်ဟောင်းသား ငေးမောနေခဲ့မိသည်။
ကျွန်တော့်စာရွက်တွေကြားက အကောင်ဗလောင်လေးတွေကတော့ သူ့ လိပ်ပြာတွေနှင့် ယှဉ်လျှင် မျက်နှာငယ်ရပါသည်။ ကျွန်တော်အလောတကြီးဖမ်းမိသဖြင့် တောင်ပံမဲ့နေသော လိပ်ပြာများပင် ပါသည်။ အရောင်တွေကလည်း ထပ်နေ၏။ တခါလာလည်း အဝါနှင့် အဖြူ၊ တခါလာလည်း အဝါနှင့် အဖြူ၊ သည်ကြားထဲ ပုစဉ်းတွေကပါ ပါလိုက်သေးသည်။
“ ဘယ့်နှယ်လဲ၊ မင်းနဲ့ ငါ ဘာမတူသလဲဆိုတာ သိပြီလား ” အဲဒါက လိပ်ပြာဖမ်းသည့်အရွယ်တုန်းက ဖြစ်ပါသည်။
ကောင်မလေးတွေကို စိတ်ဝင်စားလာသည့် အထက်တန်း ကျောင်းသားအရွယ်ကျတော့လည်း ကျွန်တော်နှင့် သူ ဘာမတူသလဲ ဆိုတာ သူပြောပြမှ သိခဲ့ရသည်။
ကျွန်တော်သိသမျှက သူ စာမကြိုးစား။ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေသည်။ ကောင်မလေးတွေကိုပဲ စိတ်ဝင်စားသည်။ ဆယ်တန်းကို သူ အောင်နိုင်မှာမဟုတ်။ အောင်လျှင်လည်း ဂုဏ်ထူးပါမှာမဟုတ်။ ကျွန်တော်က သူငယ်ချင်းအတွက် စိတ်ပူမိသည်။ သူကတော့ ကျွန်တော့်ကို သနားနေခဲ့သည်။
“ မင်း ဒီလောက်ကြီး စာတွေ ကျက်နေရတာ ငါသနားတောင် သနားတယ်၊ မင်းမှာ ပျော်ရတဲ့အချိန် မရှိတော့ဘူးပေါ့ ”
“ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပျော်ရတဲ့အချိန် ရှိပါတယ်။ ညနေ ကျူရှင်ချိန်မှာ ငါပျော်တယ်လေ ”
ကျူရှင်မှာ ကျွန်တော်စိတ်ဝင်စားသည့် ကောင်မလေး ရှိနေတာကို သူငယ်ချင်း သိသွားသောအခါ သူကျွန်တော်နှင့် တခါလိုက်လာပြီး လေ့လာပါသည်။
ကျွန်တော့်ကောင်မလေးကိုမြင်တော့ သူက အနည်းငယ် နှာခေါင်း ရှုံ့ချင်သည်။
“ အပျံစားတော့မဟုတ်ဘူး ” ဟု အင်တင်တင်ပြောသည်။
“ မလှဘူးလား ”
“ အင်း...မျက်နှာလေးကတော့ လှပါတယ်၊ ဒါတောင် သူလှတာ ကော်ပတ်ရုပ်တရုပ်လို လှတာ၊ သူ မျက်လုံးက အသက်မပါသလိုပဲ၊ ကိုယ်လုံးကလဲ ပြားချပ်ချပ်နဲ့၊ လမ်းလျှောက်တော့လည်း ဆတ်တောက် ဆတ်တောက်နဲ့၊ ဒီကောင်မလေးကို မင်းဘာကြိုက်သလဲ ဆိုတာ ငါတွေးလို့မရဘူး...”
ကျွန်တော်တန်ဖိုးထားသော ကောင်မလေးကို သူအဲသည်လိုကြီး ဝေဖန်လိုက်တော့ ကျွန်တော်အောင့်သက်သက်ဖြစ်သွားခဲ့ရပါသည်။
“ ဒါဖြင့် မင်းက ဘယ်လိုကောင်မလေးမျိုးမှကြိုက်မှာလဲ ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူငယ်ချင်း၏ အပြုံးက ဆရာကြီးအပြုံး။
“ ကြည့်ချင်ရင် ငါနဲ့တခါလောက် လိုက်ခဲ့လေ ”
သူကြက်တောင်ရိုက်သော ကွင်းသို့ တခါ ကျွန်တော်လိုက်သွား ရပါသည်။ ကြက်တောင်ရိုက်ဖော်အဖွဲ့တွေထဲမှ ကောင်မလေးတွေ မဟုတ်ပါ။ ကြက်တောင်ရိုက်ကွင်းနှင့် ကပ်လျက်ခြံတခြံမှ ကောင်မလေး တယောက် ဖြစ်ပါသည်။
ကောင်မလေးကို တွေ့တွေ့ချင်း ဒီကောင် ဘာကြောင့်ကြိုက်သလဲဆိုတာ ကျွန်တော်သိလိုက်၏။
ကောင်မလေးက ကိုယ်လုံး တော်တော်လှသည်။ အသက် ၁၈ နှစ်လောက်တော့ ရှိမည်ထင်သည်။ ခါးက သိပ်အသေးစားထဲက မဟုတ်ပေမယ့် ကိုယ်အောက်ပိုင်းအလှက တော်တော်သိသာ၏။ ထို့ ပြင် ကောင်မလေးက သူ့ကိုယ်သူကိုယ်လုံးလှမှန်းလည်းသိနေသည်။
ထိုကိုယ်လုံးကို အချိုးအစားပေါ်လွင်အောင်လည်း ဝတ်ထားသည်။ နောက်ပြီး မျက်လုံးကတမျိုး။ ထိုကောင်မလေး၏ မျက်လုံးအကြည့်ကိုခံရတော့မှ ကျွန်တော့်ကောင်မလေးမျက်လုံးကို အသက်မပါဘူးဟု ဘာကြောင့် သူငယ်ချင်းပြောသလဲဆိုတာ နားလည်သွားသည်။
သူ့ကောင်မလေး၏ မျက်လုံးတွေက စူးရှစွာ ရဲဝံ့သည်။ ထိုမျက်လုံးတွင် ဆွဲဆောင်ညှို့ယူမှုတွေ အများကြီး တွေ့လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်နှလုံးဆီမှာ လှပ်ခနဲလှုပ်ရှားသွားသည်ကို ကျွန်တော်သတိထားလိုက်မိ၏။
“ ဘယ့်နှယ်လဲ ”
သူက ကျွန်တော့်အား အထက်ဆီးအပြုံးဖြင့် မေးသည်။ ကျွန်တော် သိပ်မထူးခြားသောလေသံဖြင့် ...
“ အင်း... သိပ်မဆိုးပါဘူး ” ဟု ဖြေလိုက်၏။
သို့သော် ကောင်မလေး၏မျက်လုံးတွေကို သုံးလေးည ဆက်တိုက် သတိရနေခဲ့တာကို ကျွန်တော်မှတ်မိနေပါသည်။
“ ကောင်မလေးတယောက်ရဲ့တန်ဖိုးက မျက်လုံးနဲ့ နှုတ်ခမ်းမှာ ရှိတယ်ကွ၊ အေးလေ... ကိုယ်လုံးမှာလဲ ရှိတာပေါ့၊ လိပ်ပြာဆို ပြီးရောတော့မလုပ်နဲ့ပေါ့ကွာ၊ ပြန်ထုတ်ကြည့်တိုင်း အရသာရှိလောက်အောင် ထူးခြားတဲ့ လိပ်ပြာလဲ ဖြစ်ဖို့လိုတာပေါ့ ”
မိန်းကလေးတယောက်၏အလှကို ဘယ်လိုခံစားရမည်ဆိုတာ သူငယ်ချင်းက ကျွန်တော့်အား သင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒါက ရည်းစားထားတတ်စအရွယ်က ဖြစ်ပါသည်။
သူငယ်ချင်းသည် ဆယ်တန်းတော့ အောင်သွား၏။ သို့သော် သူက ဝိဇ္ဇာသိပ္ပံတက္ကသိုလ်မှာ တက်ရပြီး ကျွန်တော်က ဆေးတက္ကသိုလ် တက်ရသဖြင့် သူနှင့်ကျွန်တော်ခဏခဏတော့မတွေ့ဖြစ်ကြတော့ပါ။ ကျွန်တော်အချိန်အားရလျှင် သူ ကျောင်းသို့ ကျွန်တော်လိုက်သွားရသည်။ သူကတော့ကျွန်တော်တို့ကျောင်းသို့ သိပ်မလာတတ်ပါ။
“ ငါတို့ဆီမှာက ကောင်မလေးတွေ ပိုချောတယ်ကွ ”
သူပြောတာမှန်ပါသည်။ သူတို့ကျောင်းမှာ အလှတွေပေါသည်။ ရွေးချယ်စရာ ရင်ခုန်စရာတွေများသည်။ ကျွန်တော်တို့ကျောင်းမှာ ရွေးချယ်ခံစားစရာက နည်းပါသည်။ သိပ်လှသည့် ကောင်မလေး တွေတော့ ရှိ၏။ တော်တော်ရှားသည်။ ထိုအလှများကို တအံ့တသြ ငေးမောလို့ကောင်းတုန်းမှာပဲ ပိုင်ဆိုင်သူအသီးသီးနှင့် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ အမှန်က ကျွန်တော်သည် ဆေးပညာကိုသာ ပို၍နားလည် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ဟန်တူပါသည်။
လိပ်ပြာဖမ်းသည့်အရွယ်ကစ၍ ထူးခြားလှပသည့်အရာများကိုသာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရွေးနိုင်ခဲ့သော ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းသည် တက္ကသိုလ်ပရဝုဏ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာအတွေ့အကြုံတွေ အများကြီး တွေ့ရမှာပဲ။ ကျွန်တော်နှင့် စကားစပ်မိသည့်အခါ သူ ကောင်မ လေးတွေအကြောင်း ကြွားလာနိုင်သည်ဟု ကျွန်တော်ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်သူသည်တက္ကသိုလ်တွင် တော်တော်တည်တံ့စွာ နေထိုင်သူတယောက်ဖြစ်လာကြောင်း ကျွန်တော်သိလာရသည်။ သူ့ကို ကောင်မလေးတွေဝိုင်းနေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော်ထင်ခဲ့တာမှားသွား ခဲ့သည်။ သူသည် အားကစားကို ပို၍ ဂရုစိုက်လာပြီး ကောင်မလေးတွေနှင့် ပိုဝေးသွားသလိုပဲ။
“ ငါက မင်းဘေးမှာ ညှို့အား အပြင်းဆုံး ကောင်မလေး တယောက်တော့ ရောက်နေပြီလို့ ထင်ထားတာ၊ အခုတော့ မင်း အဲဒီ ကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားတော့သလိုပဲ ”
ကျွန်တော်ပြောတော့ သူ ရင့်ကျက်သည့်အပြုံးဖြင့် ကျွန်တော့်အားကြည့်သည်။
“ အိမ်ထောင်ပြုတယ်ဆိုတာ လိပ်ပြာဖမ်းတာနဲ့ မတူဘူးကွ၊ လိပ်ပြာဆိုတာက လှတဲ့အကောင်တွေရင် ထပ်ဖမ်းလို့ ရတယ်၊ အိမ်ထောင်ပြုပြီဆိုရင် တယောက်တည်းပဲ ယူရတာ၊ လိပ်ပြာဖမ်းတာထက် ခက်တယ် ”
“ မင်းကို ဘယ်သူက အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း ပြောနေလို့လဲ ”
“ ဒါပေမဲ့ တချိန်မှာတော့ ငါတို့ အိမ်ထောင်ပြုကြမှာပဲလေကွာ၊ အဲဒီတော့ ကောင်မလေးတွေကိုကြည့်တဲ့အခါ ကိုယ်လက်ထပ်မယ့် ချစ်သူအဖြစ် မြင်ကြည့်မှပေါ့။ ငါကတော့ တယောက်ဆို တယောက်ပဲ ကြိုးစားချင်တယ်။ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုဆိုရင် ကိုယ်တကယ် လက်ထပ်ချင်တဲ့သူက ကိုယ့်ကို ဘယ်ယုံတော့မလဲ ”
ဒီနေရာကျတော့ သူ့အတွေးတွေ ခေတ်နောက်ကျနေပြီဟု ကျွန်တော်ထင်ပါသည်။
သို့သော် သူယခုလို အတွေးဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတည်ထောင်တာကို ကျွန်တော် အားကျမိပြန်သည်။
တခါတုန်းကတော့ သူ့ကို ကျွန်တော် စာကြည့်တိုက်နားက ကွမ်းယာဆိုင်လေးမှာ ရှာလို့တွေ့သွားခဲ့၏။ သူကောင်မလေး တယောက်ကို လာစောင့်နေတာဟု သူပြောပါသည်။
“ စာကြည့်တိုက်ထဲဝင်သွားတာကြာပြီကွ၊ ခဏနေ ပြန်ထွက်လာမှာ ငါစောင့်ကြည့်မှဖြစ်မယ် ”
“ အေး .... စောင့်လေ၊ ငါလဲ စောင့်ပေးမှာပေါ့ ” ကောင်မလေး ပြန်ထွက်လာသောအခါ ကောင်မလေးကို မြင်ရတော့ ကျွန်တော်တော်တော်အံ့သြသွားခဲ့ရ၏။
ကောင်မလေးက မချောပါ။ ဆွဲဆောင်နိုင်သည့်မျက်လုံးမျိုးလည်း မရှိ။ ရိုးရိုးစင်းစင်းမျက်လုံးများပဲ ဖြစ်ပါသည်။ ကိုယ်လုံးကလည်း ကျွန်တော်ဆယ်တန်းတုန်းကကြိုက်ခဲ့သည့် ကောင်မလေး၏ ကိုယ်လုံးမျိုး ခပ်ပြားပြားပါပဲ။
“ ငါနဲ့ သူနဲ့ ပြေလည်သွားပြီဆိုရင် ငါသူ့ကိုပထမဆုံး တောင်းဆိုမှာဘာလဲ သိလား ” ဟု သူငယ်ချင်းက ခပ်တိုးတိုးမေး၏။
“ ဘာလဲ ”
“ သူ့ကို အေရိုးဗစ်ကစားခိုင်းမယ် ”
" သြ ... "
“ ဒါဆိုရင် သူပိုကြည့်ကောင်းသွားမှာကွ ”
ကျွန်တော်သူ့ကို သနားစိတ်ပင် ပေါ်မိ၏။
ကောင်မလေးသည် သူ့ကိုမြင်သွားသောအခါ ရှက်သွားပုံဖြင့် မျက်လွှာဖျတ်ခနဲ ချသွားသည်။ သို့သော် အနည်းငယ် ပြုံးချင်ချင် နှုတ်ခမ်းကိုကျွန်တော်သတိထားမိသည်။ သူငယ်ချင်းကလည်း သတိထားမိလိုက်ပါသည်။
“ တွေ့လား၊ ပြုံးသွားတယ်ကွ ”
သူ ပျော်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ပါ။
“ နေစမ်းပါဦး ဒီကောင်မလေးကို မင်းဘာကြိုက်တာလဲ ”
သူ့ကို မေးမိတော့ သူ မဖြေခဲ့ပါ။
အချစ်ဆိုသောအရာကို ကျွန်တော်ယုံရမလိုဖြစ်လာသည်။
“ အဲဒါ အချစ်လား ”
ကျွန်တော်မေးမိသည်။
“ အချစ်ဆိုတာ တကယ်ရှိလို့လားကွ ”
သူက ပြန်မေးပါသည်။
ထိုနေ့က ကျွန်တော်နောက်ထပ်ပြောင်းမည့်အဆောင်၏လိပ်စာကို သူ့ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ရေးပေးလိုက်ရသည်။ သူ့မှတ်စုစာအုပ် နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို ရေးဖို့ဖွင့်တော့ သူတားပါသည်။
“ အဲဒီမှာ မရေးနဲ့ကွာ၊ ရှေ့တနေရာရာမှာ ရေး ”
နောက်ဆုံးစာမျက်နှာတွင် နာမည်တွေ တန်းစီပြီး ချရေးထားတာ ဖျတ်ခနဲ မြင်လိုက်ရသည်။ မိန်းမနာမည်တွေ ဖြစ်သည်။ ဆယ်ယောက် ကျော်မည်ထင်သည်။ ထိပ်ဆုံးနာမည်ကိုတော့ ကျွန်တော် ဖတ်လိုက်နိုင်သည်။ “ ခင်လေးအောင် ” တဲ့။ တချို့နာမည်၏ ရှေ့မှာ အမှန်ခြစ်ပြီး တချို့ နာမည်တွေရှေ့မှာ ကြက်ခြေခတ်ထားသည်။ တချို့နာမည်တွေရှေ့မှာ မေးခွန်းလက္ခဏာပြထားပြီး တချို့နာမည်တွေကို မျဉ်းသားခြစ်ပြီး ဖျက်ထားသည်။
“ ဒီကောင်မလေးတွေက ဘာတွေလဲ ”
ကျွန်တော်မေးတော့ သူက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် စာအုပ်ရှေ့ မျက်နှာကို ဆွဲလှန်ပေးရင်း ဖြေ၏။
“ လိပ်ပြာလေးတွေ ”
“ ဪ ... ငါ နားလည်ပြီ၊ အလှဆုံးလိပ်ပြာလေးတွေပေါ့ ”
“ တန်ဖိုးအကြီးဆုံး လိပ်ပြာလေးတွေ ဆိုပါတော့ကွာ ”
အဲသည်နေ့က ထိုစကားပဲ သူပြောခဲ့ပါသည်။
သူ လက်ထပ်သွားသောအချိန်က ကျွန်တော်ကျောင်းမပြီးသေးပါ။ သို့သော် ချစ်သူတော့ တွေ့ သွားပြီဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် သူငယ်ချင်း၏ မင်္ဂလာဆောင်ဖိတ်စာကို ကျွန်တော့်ချစ်သူနှင့်အတူ ဖတ်ရသည်။
မင်္ဂလာဆောင်ဖိတ်စာမှ သတို့သမီးနာမည်ကိုမြင်လိုက်ရသော အခါ ကျွန်တော် ထိုနာမည်ကို ချက်ချင်းမှတ်မိသွား၏။ သူ့စာအုပ် နောက်ဘက်ဆုံးစာမျက်နှာမှ စာရင်းထဲက နံပါတ်(၁)နာမည် ဖြစ်သည်။
ခင်လေးအောင်...။
ကျွန်တော် သဘောကျစွာပြုံးမိသည်။
ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းသည် ငယ်ငယ်ကတည်းကတန်ဖိုးကြီးသော အရာကို စိတ်ရှည်ရှည်ရွေးနိုင်ခဲ့သည်။ အခုလည်း သူပြုစုထားသောစာရင်းထဲက နံပါတ် (၁) ကို ရအောင် ရွေးနိုင်ခဲ့ပြီ။
“ ခင်လေးအောင်နဲ့လား ”
ကျွန်တော့်ချစ်သူ သင်းသင်းက တအံ့တသြရေရွတ်သည်။
“ သင်း...သိလား "
“ အို...သိတာပေါ့၊ တကျောင်းလုံးမှာ အချမ်းသာဆုံး ကောင်မလေးလေ၊ နာမည်ကြီးပဲ ဥစ္စာ "
“ ဪ ”
“ သူပန်ထားတဲ့ စိန်နားကပ်ကတင် သိန်း ၈ဝ လောက်တန်တာ ”
“ ဪ ”
ကျွန်တော်ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပါ။
မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲတွင် ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း၏မျက်နှာမှာ ရွှင်လန်း ကျေနပ်မှုကို သိသိသာသာမြင်ရသည်။
သတို့သမီးမှာ စာကြည့်တိုက်ထဲမှ ထွက်လာသော ကောင်မလေးပဲဖြစ်၏။ ရိုးစင်းသောမျက်နှာပေးနှင့် သိပ်မလှပသော ကိုယ်ခန္ဓာလေးပါပဲ။ ကောင်မလေး၏ ကြည်နူးသောမျက်လုံးတွေက နူးညံ့စွာ ရွှန်းလဲ့နေ၏။ သိပ်မလှပါဘူးဟု ကျွန်တော်ထင်ထားခဲ့သော မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေသောအခါ လှသွားသည်။ အဲဒါ အချစ်ကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်ဟု ကျွန်တော်တွေးမိသည်။
သူငယ်ချင်း၏ ကျေနပ်သောမျက်လုံးများမှာလည်း ကွဲပြားသော အရိပ်အယောင်တခုကိုတွေ့ရ၏။ ဘာလဲဟုတော့ကျွန်တော်အတိအကျ မပြောတတ်ပါ။ လျှို့ဝှက်သော အဓိပ္ပာယ်တခုဖြစ်သည်။ ထိုအဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်တော်မသိချင်ပါ။ မသိတာက သူ့အတွက်ရော ကျွန်တော့်အတွက်ရော ကောင်းမည်ထင်သည်။
အခွင့်သင့်သည့်တချိန်ချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်သူ့ကို သတိပေးရဦးမည်။
သူ့ မှတ်စုစာအုပ် နောက်ဆုံးစာရွက်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ရန် ဖြစ်ပါသည်။
#ဂျူး
#လိပ်ပြာဖမ်းသူ
#ဂန္ထဝင်မဂ္ဂဇင်းအမှတ်(၁)
