Yoon May - ယွန်းမေ

18/08/2025

တိုင်းပြည်ကြီးက နစ်နေပြီ
ကမ္ဘာကြီးက နစ်နေပြီ
မင်းကဘယ်နေရာက ချစ်နေလဲ
နစ်လေ ချစ်လေ အချစ်ရေ...။

-သုခမိန်လှိုင်

29/07/2025

ချောရယ်,၁၇
#ခက်သီ

မင်းကလည်း
မင်းမဟုတ်တဲ့ မင်းနဲ့
ငါကလည်း
ငါမဟုတ်တဲ့ ငါနဲ့
ငါတို့
အသစ်စက်စက်
ပြန်ဆုံချင်တယ်…။

အဲဒီအခါ
ငါချစ်ကြောင်း
အစကနေ ပြန်ပြောပြမယ်
မင်းကလည်း
ခေါင်းကလေးညိတ်ရင်း
အစကနေ ပြန်ရှက်မယ်…
အတာဦးမှာ ပိတောက်ဖူးလေး ခူးပြီး
မင်းဆီလာခဲ့မယ်…။

ခက်သီ

27/07/2025

"ပညာတွေလည်း သိပ်မတတ်ချင်ပါဘူးဗျာ၊ လွမ်းစရာသိပ်များတဲ့ လောကကြီးမှာ ပညာနဲ့လွမ်းရတာ အနာဆုံးပဲ"

"ဘာကို ဆိုလိုတာတုန်းဗျ"

"ဪ ... မဖြစ်သင့်တာတွေ ဖြစ်တာကိုမြင်ရင်၊ ဖြစ်သင့်တာကတစ်မျိုးဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ နှမြောနာကျင်ရတာ ပညာတတ်တွေရဲ့ ၀ဋ်ဒုက္ခပဲလေ"

#တာရာမင်းဝေ

27/07/2025

စာဖတ်စရာမလိုဘဲ
အနှစ်သာရ​တွေကို နားလည်းနိုင်မဲ့ စာအုပ်ဆို စိတ်၀င်စားကြလား
အဲတာ​ဆို
ဒီစာအုပ်​လေးသာ​ပြေး ဝယ်လိုက်ပါ​တော့
🤣

"အမျိုးသားများသိတဲ့ အမျိုးသမီးများအကြောင်း " (Everything Men Know About Women) လို့ အမည်ပေးထားတဲ့ တကယ့်စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိပါတယ် ထူးခြားတာက အဲ့ဒီစာအုပ်ရဲ့ စာမျက်နှာ ၁၂၀ လုံးဟာ ဘာမှမရေးထားဘဲ လုံးဝအလွတ်တွေဖြစ်ပါတယ် အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးတွေကြားက ဆက်ဆံရေးအပေါ် သရော်လှောင်ပြောင်တဲ့ သဘောနဲ့ ထုတ်ဝေထားတာဖြစ်ပြီး အမျိုးသားတွေဟာ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို လုံးဝမသိဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆအပေါ်မှာ အခြေခံထားတာပါ ဒါဟာ ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာ လက်ဆောင်ပေးတဲ့အခါ လူကြိုက်များခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်

ဒီစာအုပ်ဟာ နောက်ပြောင်တဲ့သဘောနဲ့ ထုတ်ဝေထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ အငြင်းပွားမှုအချို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါတယ် ဒါဟာ ရိုးရိုးသားသား နောက်ပြောင်မှုသက်သက်လား ဒါမှမဟုတ် ကျား-မ ဆက်ဆံရေးရဲ့ ပိုမိုနက်ရှိင်းတဲ့ အမှန်တရားတွေကို ထင်ဟပ်ပြနေတာလားဆိုတာပါ

ဘယ်လိုပဲထင်ကြပါစေ ဒါဟာ ထုတ်ဝေခဲ့ဖူးသမျှ စာအုပ်တွေထဲမှာ စာတစ်လုံးမှ ဖတ်စရာမလိုဘဲ သူ့ရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကိုနားလည်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောစာအုပ်ဖြစ်ပါတယ်

ဟာသအ​နေနဲ့သာ ပြန်တင်​ပေးခြင်းသာဖြစ်ပါတယ် ။
#ဗဟုသုတ

18/07/2025

ငါ့ကို မင်း မြဲမြဲတွဲထားတယ် ...
ဆိုတဲ့ အသိနဲ့တင်

ကောင်းကင်ပေါ် ငါ ရဲရဲ ပျံတက်ခဲ့တာပါ …

#မင်းခိုက်စိုးစန်




မင်းကို အမြင့်ဆုံး ရောက်စေချင်တဲ့
အချစ် တစ်ခု နဲ့တင်

ငါ့ဘဝကို ချာချာလည်ပေး ခဲ့တာပါ …

#မင်းခိုက်စိုးစန်

10/07/2025

ဘဝခရီးမှာ…
အဖော်ဆိုတာ
အမြဲတမ်း မရှိပါဘူး။

တစ်ယောက်တည်း
ဖြစ်သွားရင်လည်း
တစ်ယောက်တည်းပဲ
နေတတ်ရမယ်…။

မောင်သာချို

09/07/2025

မင်္ဂလာပါရှင့် 💜

အမြဲအား​ပေးကြတဲ့ ကာကာ​တွေကို အချိန်​တော်​တော်ကြာတဲ့အထိ ပစ်ထားမိတဲ့အတွက် ​
တောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်
မင်မင်မှာ အ​ခြေအ​နေတစ်ခုအရ စာအုပ်​ရောင်းတာရပ်လိုက်ရလို့ မင်မင်စိတ်မ​ကောင်းဖြစ်ရသလို ကာကာ​တွေကိုလည်း အ​လေးမထားသလို ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ် ။
အခု​တော့ မင်မင်အစက​နေ ပြန်စမှာပါ ။
အရင်လို စာအုပ်​တွေအ​​ကြောင်း​ပြောကြမယ် ။
​​ဆွေး​​​နွေးကြမယ် ။
ငြင်းခုန်ကြမယ် ။
စာအုပ်​တွေကိုညွှန်း​ပေးပါမယ် ။
စကား​တွေ​ပြောကြမယ်​လေ​နော် ။
အဲ​တော့ မင်မင်ကို ပြန်ပြီးအား​ပေးကြပါအုံး ။
စာအုပ်​စျေး​တွေကလည်း အဆမတန် တက်​နေတာ​ကြောင့်
စာအုပ်​ရောင်းတာကို​တော့ အ​ခြေအ​နေအရ လုပ်​ပေးပါမယ် ။

မင်မင်ပြန်လာခဲ့ပါပြီး....
ပုံက​တော့ မင်မင်​ချော​ချော​လေး ပုံ​​လေးပါ 😝

07/07/2025

14/01/2024

“စိတ်ခံစားချက်ကို သိနားလည်ခြင်း (Emotional Literacy)”

🔳 Literacy ဆိုတာ စာတတ်တာကို ခေါ်တာ။ စာမတတ်ရင် ရေးထားတာ ဘာလဲ နားမလည်ဘူး။ ကိုယ်ကလည်း ရေးမပြတတ်ဘူး။

Emotional literacy ဆိုတာလည်း အဲဒီလိုပဲ။ စိတ်ခံစားချက်တွေကို နားမလည်ဘူး။ သူများ ဘာဖြစ်နေလဲ မသိသလို၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဘာဖြစ်နေလဲလည်း သဘောမပေါက်ဘူး။

Our Blues ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲများ ကြည့်ဖူးရင် အဲဒီထဲက လီဗြောင်ဟွန်းရဲ့အမေဟာ ဒီလိုလူမျိုးပဲ။

🔳 စာမတတ်ဘူး။ ဖိုဝါဒအောက်က ဖိနှိပ်ခံထားရလို့ ပိပြားနေတဲ့ အမျိုးသမီး။ လင်ယောက်ျား ဆုံးသွားတယ်။ သားတစ်ယောက်နဲ့ ကျန်ခဲ့တယ်။ ဘာမှမလုပ်တတ်၊ မကိုင်တတ်။ ဒီလိုနဲ့ ယောက်ျားရဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတယ်။ အဲဒီလူမှာက မယားကြီးရှိတယ်။ ဒုတိယမယားအနေနဲ့ ပေါင်းသင်းရတာပေါ့။ (အဲဒီတုန်းက မယားပြိုင်ပေါင်းတဲ့ဓလေ့ ရှိသေးတယ်ထင်တယ်)

သားဖြစ်သူက သိပ်ရှက်တယ်။ သူ့အဖေရဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်နေတာရော၊ ဒုတိယမယားဖြစ်နေတာရော၊ နောက် အဲဒီလူမှာ သူနဲ့ရွယ်တူ သားနှစ်ယောက်ရှိတယ်။ ဒီကောင်တွေက သူ့ဆို နှိမ်တာပေါ့။ အနိုင်တွေကျင့်၊ ရိုက်နှက်။ သားတို့ထွက်ပြေးရအောင် ဆိုပြီး အကြိမ်ကြိမ်ပြောတယ်။ အမေက လုံးဝလက်မခံဘူး။

အဲဒါနဲ့ အရွဲ့တိုက်ချင်စိတ်နဲ့ ဟိုနှစ်ယောက် အနိုင်ကျင့်သမျှ ပေပြီးခံ။ ဘာမှ ပြန်မလုပ်ဘူး။ သူ ခံနေရတာ တွေ့ရင် သူ့အမေ နာကျင်အောင်လို့။ အဲဒါလည်း အမေဖြစ်သူက အေးဆေးပဲ။ ဘာမှကို ဝင်မပါဘူး။ တားလည်း မတားဘူး။

ဒီတော့ စိတ်အနာကြီး နာနေရတာပေါ့။ အသက်ကြီးသည်အထိလည်း အမေနဲ့ မခေါ်ဘူး။ ဒီဒဏ်ရာတွေနဲ့ တကယ့်ဂျစ်ကန်ကန် လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့တယ်။

🔳 နောက်ဆုံး၊ အမေဖြစ်သူက ကင်ဆာဖြစ်တယ်။ ဒီတော့ သူလည်း သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အမေ သွားချင်တဲ့နေရာတွေ လိုက်ပို့ပေးတာပေါ့။ ဘယ်သွားလဲဆိုတော့ သူ့နောက်ယောက်ျား ဆုံးတာ နှစ်ပတ်လည်နေ့မို့လို့ဆိုပြီး သွားကန်တော့တယ်။ သူ့သားကိုပါ အပါခေါ်တယ်။

ကဲ ကြည့်ဦး။ ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးဝါးသလဲဆိုတာ။

ကြည့်နေတဲ့ ကိုယ်တွေတောင် ဒေါသအလိပ်လိုက်ထွက်တယ်။ ဒီလောက်စိတ်နာနေပါတယ် ဆိုတဲ့သူကို အပါခေါ်တာ။ နင့်အပေါ် ကျွေးကျေးဇူး ရှိတယ်ပေါ့လေ။ ဟိုရောက်တော့ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့ သားနှစ်ယောက်ကလည်း ရှိနေတာ။ ဘယ်လောက်တောင် ခံပြင်းစရာ ကောင်းသလဲ။ သူ့သား ဘာကို စိတ်နာလို့ နာနေမှန်းမသိ၊ ဘာတွေဖြစ်လို့ ဖြစ်နေမှန်းမသိ။

🔳 သူသိတာ သူ့ယောက်ျားဆုံးသွားပြီ၊ ခိုကိုးရာမဲ့သွားပြီ၊ ဒီတော့ အရိပ်တစ်ခုခုလိုတယ်၊ နောက်ယောက်ျား ယူတယ်။ သူ့သားကို တစ်နေ့ထမင်းသုံးနပ် ကျွေးနိုင်တယ်၊ ကျောင်းပို့ပေးနိုင်တယ်၊ ဒါဆို လုံလောက်ပြီ။ ဒီအပြင် သူ ဘာမှမသိဘူး။

ငါ့လို စာမတတ်တဲ့သူဆီက နင်ဘာများ ဒီထက်ပိုမျှော်လင့်နေတာလဲတဲ့။ သူ့နေရာက ကြည့်တော့လည်း အတော်လေး သနားစရာ ကောင်းတယ်။

သူ့ကိုယ်သူ ဘာတွေမှားခဲ့တယ်တောင် မသိတော့ သားဖြစ်သူ ကြားချင်တဲ့ တောင်းပန်စကားကို သေသည်အထိ ပြောမသွားဘူး။ သူ့သားမှာသာ တစ်သက်လုံးလည်း အမေကို စိတ်နာနေရ၊ သေသွားတော့လည်း နောင်တတွေနဲ့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့ရတယ်။

စိတ်ခံစားချက်တွေကို နားမလည်တဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ အကြောင်းပေါ့။

🔳 ဒီဇာတ်ကောင်ကတော့ စာမတတ်လို့။ သို့သော် စာတတ်တိုင်း၊ ဘွဲ့ရတယ်ဆိုတိုင်းလည်း Emotional Literacy မြင့်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ သီးခြားအရည်အသွေးတစ်ခု ဖြစ်တယ်။

ဝေးဝေးမကြည့်နဲ့၊ ကိုယ့်မိဘတွေပဲ ကြည့်။ စိတ်ခံစားချက်တွေကို နားမလည်ကြတာ များတယ်။ သားသမီးရဲ့ ခံစားချက်ကိုလည်း မသိသလို၊ သူတို့ ဘာဖြစ်နေတယ် ဆိုတာလည်း သူတို့မသိဘူး။ ဒီတော့ အဲဒီခံစားချက်တွေကို သားသမီးအပေါ် ပုံချမိတတ်တယ်။

🔳 တချို့အဖေတွေ မာနသိပ်ကြီးတယ်။ မိသားစုမှာ သူသာလျှင် အရေးပါ အရာရောက်ဆုံး ဖြစ်ချင်တယ်။ သားသမီးက သူတို့အရိပ်မခိုတော့မှာ၊ သူတို့ထက် သာသွားမှာ မလိုချင်ဘူး။ အဲဒီလို ဖြစ်လာပြီဆိုတာနဲ့ သူတို့ရဲ့ Self-esteem ကို ထိခိုက်ပြီး ပြဿနာတွေ ရှာလာတော့တယ်။ ပင်စင်ယူပြီးသွားရင် ပိုတောင်ဆိုးသေး။

မိန်းမနဲ့ အဆင်မပြေဘူး။ ကလေးပြုစုပျိုးထောင်တာက မိန်းမအလုပ်လို့ မှတ်ယူထားကြတော့ ဒီမိန်းမကို အပြစ်တင်ချင်တဲ့အခါ ကလေးတွေကို အပြစ်ပြောတယ်။ တွေ့လား မင်းအသုံးမကျလို့ ကလေးတွေ ဒီလိုဖြစ်တာ ဆိုပြီး။ ရလဒ်က ကလေးတွေမှာ အမြဲအပြစ်တင်ခံရတယ်။ အင်္ဂလိပ်စာ အားနည်းရင် အဖေဖြစ်သူက သင်ပေးရမဲ့အစား၊ အဖေ့ကို အားကိုးတကြီး စာတွေမေး​နေရမဲ့အစား အသံထွက်က ဘယ်လို၊ ဘယ်နှတန်း ရောက်နေပြီ၊ ဒီစာလုံးလေးတောင် မသိဘူးလား၊ မင်းတို့ကို ကျောင်းထားပေးရတာလည်း ငွေတွေ အလကား ဖြုန်းနေရသလိုပဲ စသဖြင့် အမြဲပြောနေတဲ့အခါ အ​ဖေ့​ရှေ့ စာလုပ်ရမှာ​တောင် ​ကြောက်လာတယ်။ သိမ်ငယ်စိတ်တွေ ဖြစ်လာရတယ်။

🔳 သမီးဖြစ်သူက အိမ်ထောင်ကွဲသွားတယ်။ အဲဒီအခါ ပတ်ဝန်းကျင်က ကဲ့ရဲ့မှာ စိတ်ပူတယ်။ ဒီတော့ ဟိုဆိုလည်း မသွားနဲ့၊ ဒီဆိုလည်း မသွားနဲ့၊ ယောက်ျားလေးမိတ်ဆွေတွေနဲ့ မတွေ့နဲ့၊ အပြင်သိပ်မထွက်နဲ့ စသဖြင့် ကန့်သတ်တော့တယ်။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်တောင် မေ့နေတဲ့ကိစ္စကို သူတို့က လာလာသတိပေးတယ်။ နင်က အပျိုမဟုတ်​တော့ဘူးနော်၊ အနေအထိုင် သတိထား ဆိုတာမျိုး။ တကယ်ဆို ပတ်ဝန်းကျင်က ကဲ့ရဲ့ရင်တောင် သူတို့က ရှေ့ကနေ ကာပေးရမှာ။ Mental support ပေးရမှာ။ ခုကျ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကပါ စိတ်ပိုညစ်အောင် လုပ်သလို ဖြစ်နေတယ်။

ဒါတွေက သားသမီးကို မချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး။ တမင်တကာကြီး ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ Emotional literacy အားနည်းလို့သာ ဖြစ်နေရတာပဲ။

🔳 ချစ်သူရည်းစား၊ အိမ်ထောင်ဖက်တွေမှာလည်း ဒီလိုပဲ။ ကိုယ် ဒီလိုပြောလိုက်တယ်၊ ဒီလိုလုပ်လိုက်တယ်၊ တစ်ဖက်မှာ ဘယ်လိုခံစားသွားရတယ် နားကိုမလည်တဲ့သူတွေ ရှိတယ်။

မိန်းကလေးမှာ Trust issue ရှိတယ်။ ကိုယ့်ကို အမြဲသံသယဝင်နေတယ်။ ဒါကို ကိုယ့်ဘက်က ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲ။

ယောက်ျားကလေးမှာ အခိုက်အတန့်သဘော အလုပ်မရှိ၊ အကိုင်မရှိ၊ ဝင်ငွေမရှိ ဖြစ်နေလို့ သိမ်ငယ်စိတ် ဝင်နေတယ်။ လူဟာ သိမ်ငယ်စိတ် ဝင်လာပြီဆို ပြဿနာက တန်းစီရှာတော့တာပဲ။ အဲဒါကို ကိုယ့်အနေနဲ့ ဘယ်လိုစီမံမလဲ။ သူနဲ့ ကိုယ်နဲ့ ဘယ်လိုညှိယူမလဲ။

🔳 တစ်ဖက်လူကလည်း သူ့ဟာသူ သိဖို့လိုတယ်။ သူ့ခံစားချက်တွေကို ထိန်းသိမ်းနိုင်အောင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ကြိုးစားဖို့ လိုတယ်။ သူ့ဘက်က Emotional literacy အားနည်းနေရင်လည်း အဆင်မပြေပြန်ဘူး။ သူ့ပါ အပါခေါ်ဖို့ လိုတယ်။ အပေါ်ဆွဲတင်ဖို့ လိုတယ်။

Intelligence level ချင်း မတူရင် ပြဿနာရှိသလို၊ Emotional literacy ချင်း ကွာဟလွန်းရင်လည်း ရေရှည်သွားနိုင်ဖို့ ခက်တတ်တယ်။

🔳 ဟုတ်ပြီ။ ဒါဆို စိတ်တွေကို ပိုနားလည်လာအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။

အကြံပြုချင်တာတော့ နှစ်ခုတည်းပဲ။

ပထမတစ်ချက်က လေ့လာဖို့။ စိတ်ပညာဘွဲ့ သွားယူရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။ စိတ်နဲ့ ပတ်သက်တာတွေကို လေ့လာဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်။

ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေမှာလည်း စိတ်အကြောင်း ဟောထားတာတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ အဲဒီအထိ မရောက်ဘဲ အပေါ်ယံတွေနဲ့တင် ရပ်နေလို့သာ မသိတာ။

🔳 နောက်တစ်ချက်ကတော့ ရုပ်ရှင်တွေကြည့်ဖို့၊ ရသစာပေနဲ့ အတ္ထုပတ္တိတွေ ဖတ်ဖို့ပါ။ သီချင်းတို့၊ ကဗျာတို့လည်း ပါပါတယ်။ သူတို့ကတော့ ခပ်တိုတိုနဲ့ လှစ်ဟပြလေ့ရှိတဲ့ အနုပညာပစ္စည်းတွေပေါ့။

ကိုယ်ဘယ်လိုမှ ရောက်ဖူး၊ ကြုံဖူးမှာ မဟုတ်တဲ့ ဘဝတွေအကြောင်းကို အဲဒါတွေကတဆင့် သိနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် အနုပညာဟာ ဘဝတွေကို ပေါင်းကူးတံတား ထိုးပေးတယ်လို့ ကျွန်တော်ပြောလေ့ရှိတယ်။

🔳 ပြည့်တန်ဆာတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်ကို ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ဖူးမှသာ သိရမယ်ဆို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ သိနိုင်ပါတော့မလဲ။

မေတ္တာငတ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်၊ Cyberbullying လုပ်ခံရရင် ဘယ်လိုခံစားရသလဲ၊ လိင်အကြမ်းဖက်ခံရသူ၊ သစ္စာဖောက်ခံရတဲ့သူ၊ ကြိုးစားသမျှ အရာမထင်လို့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ကင်းမဲ့နေတဲ့သူ၊ စိတ်ကျရောဂါ ခံစားနေရသူ၊ အစိုးရိမ်လွန်တဲ့ ပြဿနာ ကြုံနေရတဲ့သူ စသဖြင့် စသဖြင့် ဘဝတွေကိုလည်း ဒီရုပ်ရှင်တွေ၊ စာအုပ်တွေကတဆင့် သိလာနိုင်ပါတယ်။

ရလဒ်အနေနဲ့ အလွယ်တကူ အပြစ်မတင်မိတော့ဘူး။ ကိုယ်ချင်းစာတရားတွေ အားကောင်းလာတယ်။ မေတ္တာထားနိုင်လာတယ်။ နားလည်ပေးနိုင်လာတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သုတက ဦးနှောက်ကို ဖွံ့ဖြိုးစေတယ်ဆို ရသက နှလုံးသားကို ကြီးမားလာစေတယ်လို့ ပြောကြတာပါ။

🔳 Emotional literacy ရဲ့ သဘာဝက အမြဲ နှစ်လမ်းသွားပဲ။ ဆိုလိုတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နားမလည်တဲ့သူက သူများကိုလည်း နားမလည်ဘူး။ သူများကို နားလည်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း နားလည်တယ်။ တစ်ဖက်တည်းပဲ နားလည်တယ်ဆိုတာ မရှိဘူး။

စာတတ်မြောက်တဲ့သူတွေ များလာတဲ့အခါ အဲဒီလူမှုပတ်ဝန်းကျင်က အသိပညာ မြင့်လာတယ်။ ဆက်သွယ်ရ လွယ်လာတယ်။ ကျန်းမာရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး အစစအရာရာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာတယ်။ လူနေမှု အဆင့်အတန်းတွေ မြင့်လာတယ်။

အဲဒီလိုပဲ၊ Emotional literacy မြင့်တဲ့သူတွေ များများစားစား ရှိလာရင်လည်း အဲဒီအသိုင်းအဝိုင်း၊ အဲဒီပတ်ဝန်းကျင်ဟာ သာယာလာမယ်။ လှပလာမယ်။ အပြန်အလှန် စိတ်ဒဏ်ရာ ပေးမိတာတွေ နည်းလာပြီး ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ရပ်ဝန်းလေးတစ်ခု ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။
-----------
အလုပ်အကိုင် လုပ်ငန်းများ ​အောင်မြင်တိုးတက်ကြပါ​စေ။

Jobs4U

Seize The Opportunities!
------------
Crefit ဒေါက်တာ ဖြိုးသီဟ
၉.၁.၂၀၂၄

02/01/2024

ကျေးဇူးရှင် ငယ်ဆရာ ဆရာမများအား သတိရလျှက်။
ဆရာမြရဲ့ ကောင်းလိုက်တဲ့စာ

“ ပါးပေါ်က တင်းတိတ်နှစ်ကွက် ” မြသန်းတင့်

တစ်လောက ဆရာဆောင်ကွယ်လွန်ပြီလို့ သတင်းရတယ် ။ ဆရာဆောင်ရဲ့ အသုဘကိုလိုက်ပို့ချင်ပေမယ့် တစ်ရပ်တစ်ကျေးမှာ ဖြစ်နေလို့ လိုက်မပို့နိုင်ဘူး ။ ပြီးတော့ သတင်းကိုကြားရတော့လည်း ဆရာဆောင် ကွယ်လွန်ပြီးလို့ တစ်လလောက် ရှိနေပြီလေ ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်တုန်းကတော့ ကျွန်တော့် ဇာတိမြို့ကလေးကို ရောက်သွားလို့ ဆရာဆောင်ကို သွားကန်တော့ခဲ့သေးတယ် ။ ဆရာဆောင်လို့ ခေါ်ကြတဲ့ ဆရာဦးလှဆောင်နဲ့ နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့တာပါပဲ ။

ဆရာဆောင်ဟာ ကျွန်တော် ကျောင်းသားဘ၀မှာ မမေ့နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပါ ။ သူက အင်္ဂလိပ်စာတို့ ဘာတို့မတတ်ရှာပါဘူး ။ မြန်မာစာဆရာပါ ။ စစ်မဖြစ်ခင်တုန်းကလည်း ဆရာဆောင်ဟာ မြန်မာစာဆရာပဲ ။ ဆရာဖြစ်သင် နော်မံကျောင်းက ဟိုင်းယားဂရိတ်အောင်ပြီး တစ်လျှောက်လုံး မြန်မာစာဆရာလုပ်လာခဲ့တာပဲ ။ ဆရာဆောင် သင်္ချာတော်တယ် ။ မြန်မာစာတော်တယ် ။ အထက်တန်းသင်္ချာကို ကောင်းကောင်းပြနိုင်တယ် ။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့တုန်းက သင်္ချာက အင်္ဂလိပ်လိုပြော ၊ အင်္ဂလိပ် ဂဏန်းတွေနဲ့ သင်ရတော့ ဆရာဆောင်က အတန်းထဲမှာ ဆရာမလာတဲ့ အခါမျိုးကျမှသာ တစ်ခါတစ်လေ ၀င်ပြတတ်တယ် ။ ဒါပေမယ့် ဆရာဆောင်က သိပ်မပြချင်ဘူး ။

ဆရာဆောင်ဟာ တစ်ခုချစ်စရာကောင်းတာက သူ့အားနည်းချက် ၊ သူ့ချွတ်ယွင်းချက်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှဖုံးကွယ် လေ့မရှိဘူး ။ အဲဒီ အရည်အချင်းဟာ ဆရာဆောင်ရဲ့ ချစ်စရာ အကောင်းဆုံး အရည်အချင်းပဲ ။

လူတော်တော်များများဟာ( တော်တော်များများဆိုတာ တစ်ရာမှာ ကိုးဆယ်လောက်ရှိမယ်ထင်တယ်) ကိုယ့်အားနည်းချက် ကိုယ့်ချို့ယွင်းချက်ကို ဖုံးကွယ်တတ်လေ့ရှိတယ် ။ တစ်ဖက်သားက ဒီအားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဖိနင်းမှာစိုးလို့ ထင်ပါရဲ့။ ဆရာဆောင်ကတော့ ဒီလိုမဟုတ်ဘူး ။ သူများရဲ့ အားနည်းချက်ကိုလည်း ထောက်ပြတယ် ။ ဒါပေမယ့် သက်သက်ညှာညှာ ထောက်ပြတာမျိုးပါ ။ သူ့အားနည်းချက်ကိုဆိုရင်တော့ ညှာညှာတာတာ မလုပ်ဘူး ။ လှောင်ပြောင် သရော်ပစ်တယ် ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မြို့ကလေးမှာတော့ ဆရာဆောင်ဟာ လူ့ခွစာတစ်ဦးလို ဖြစ်နေတယ် ။

ဆရာဆောင်က အရပ်ပုပုရယ် ။ ကျွန်တော့်အထင်တော့ ငါးပေလောက်ပဲ ရှိမယ်ထင်တယ် ။ ဒါပေမယ့် ဆရာဆောင်က သူအရပ်ပုတာကို ဘယ်တော့မှ ကွယ်ဝှက်မထားဘူး ။ သူအရပ်ပုတာကို သူ့ကိုသူ လှောင်ပြောင်ပစ်တယ် ။ ဆရာဆောင်ဟာ ဒီလိုသူ့ကိုသူ လှောင်ပြောင်ပစ်ခြင်းဖြင့် သူ့အားနည်းချက်ကို စိတ်ဖြေယူတာလားလို့တောင် ကျွန်တော်တွေးမိတယ် ။

ဆရာဆောင်ဟာ ကျွန်တော်တို့ အလယ်တန်းလောက်ကတည်းက အထက်တန်းမှာပြတဲ့ မြန်မာစာဆရာပဲ ။ ကျွန်တော်တို့ ဆယ်တန်းရောက်တော့လည်း မြန်မာစာပြဆရာပဲ ။ ပင်စင်ယူသွားတော့လည်း မြန်မာစာပြ ဆရာအဖြစ်နဲ့ပင်စင်ယူ သွားတာပဲ ။

ငယ်ငယ်တုန်းက ဆရာဆောင်ရဲ့မြန်မာစာသင်တန်းမှာ ကျောင်းသားကြီးတွေ တဝါးဝါးနဲ့ ပွဲကျနေတာကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း နားမလည်ဘူး ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ် ဆယ်တန်းရောက်တော့မှ ဆရာဆောင် မြန်မာစာ ပြပုံပြနည်းကို ကျွန်တော်တော့ သဘောပေါက်လာတယ် ။

ဆရာဆောင်ဟာ စာတိုပေစတွေကိုလည်း ကောင်းကောင်းရတယ် ။ ဦးပုညရဲ့ စာတိုတွေ ၊ အချုပ်တန်းဆရာဖေရဲ့ စာတွေ ၊ ဦးကြင်ဥရဲ့စာတွေ ၊ သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းရဲ့စာတွေကို ဒိုးခနဲ ဒေါ်က်ခနဲ ရွတ်နိုင်တယ် ။ ကျွန်တော်တို့ တစ်တွေက နောက်ဆုံးခုံတန်းကနေပြီး သူစာပြတာကို ကောင်းကောင်းမလိုက်ဘူး ။ စကားများနေတယ် ။ ဆော့နေတယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဆရာဆောင်က စာပြနေရာကနေပြီး နောက်ခုံကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တယ် ။

" ဟေ့ကောင်တွေ ငါ့ကိုမစမ်းနဲ့နော် ၊ ငါက လူပုသလောက် စိတ်တိုတတ်တဲ့ကောင် ၊ လူပုစိတ်တို ၊ ခွေးပုရန်လို ဆိုတဲ့စကားကို ကြားဖူးကြတယ် မဟုတ်လား ။ အရပ်ပုတယ်ဆိုပြီး အထင်သေးမယ်တော့ မကြံနဲ့ ၊ ကမ္ဘာကို ကိုင်လှုပ်ခဲ့တဲ့ လူတွေထဲမှာ အရပ်ပုတဲ့ လူတွေလည်းပါတယ် ။ နပိုလီယန်လည်း ငါ့အရပ်လောက်ပဲရှိတာပဲ ။ လီနင်လည်း ငါ့အရပ်လောက်ပဲ ရှိတာပဲ ။ ဘာအောင်းမေ့နေလို့လဲ ” လို့ လှမ်းပြောတတ်တယ် ။

ဆရာဆောင်က ကျောင်းသားကိုကြိမ်းရင်တောင် သူ့ကိုသူ လှောင်ပြောင်ပြီးမှကြီမ်းတာ ။ ဆရာဆောင်မှာ ချစ်စရာ ကောင်းတာ နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ် ။ ဆိုးတဲ့ကျောင်းသား စာတော်တဲ့ ကျောင်းသားရယ်လို့ မခွဲခြားဘဲတပည့် မှန်သမျှကို ကျောသားရင်သားမခွဲခြားဘဲ ဆက်ဆံတတ်တာပဲ ။

စာတော်တဲ့ ကျောင်းသားကိုလည်း စာတော်တဲ့ ကျောင်းသားမို့ချစ်တယ် ။ ဆိုးတဲ့ကျောင်းသားကိုလည်းဆိုးတဲ့ကျောင်းသား မို့လို့ သူချစ်တယ် ။ အလိုလိုက်ပြီးမှ ကိုယ့်ဘက်ပါအောင် သိမ်းသွင်းယူတယ် ။ စည်းကမ်းကို ကြတ်ကြတ်မတ်မတ် သူကိုင်တယ် ။ ကျောင်းပြေးမယ် မကြံနဲ့ ။ အဲဒီ ကျောင်းသား ကျောင်းပြေးတတ်တဲ့ နေရာကို စုံစမ်းပြီး သူကိုယ်တိုင် ဘိုင်စကယ်တစ်စီးနဲ့ လိုက်ချောင်းပြီး အဲဒီကျောင်းသားကို ဆွဲခေါ်လာတာပဲ ။

ဒါပေမယ့် သူလိုက်ဖမ်းမှန်းမသိစေရဘူး ။ မတော်တဆ တွေ့တဲ့ပုံမျိုးလုပ်ပြီး မသိမသိမသာ ခေါ်လာတယ် ။ ကျောင်းပြေးတဲ့ တပည့်လည်း ဆရာနဲ့ တန်းတိုးနေတော့ မပြေးသာတော့ဘဲ အသာလိုက်လာရတော့တာပေါ့။ တပည့်တွေကုိလည်း ရိုက်စရာရှိရင်လည်း တကယ်ရိုက်တယ် ။ ရိုက်ပြီးတော့မှ “ ကဲ မင်းတို့ငါ့ကို ဘာပြန်လုပ်ချင်သလဲ ၊ ရော့ ဟောဒီမှာ ကြီမ်တုတ် ဆိုပြီး ကြီမ်ကို ပစ်ပေးတယ် ။

တပည့်တစ်ယောက်ကို စိတ်ဆိုးလို့ ခပ်နာနာကလေး ရိုက်မိရင်လည်း ညနေမှာ အဲဒီကျောင်သားးရဲ့ အီမ်ကို ဘိုင်စကယ်လေးနဲ့ ပေါက်လာပြီး မိဘအုပ်ထိန်းသူတွေကို လာပြီးတောင်းပန်တတ်
သေးတယ် ။ အုပ်ထိန်းသူကလည်း ဆရာဆောင်ရိုက်ပြီဆိုရင် စိတ်ဆိုးတယ်ရယ်လို့ မရှိကြပါဘူး ။ ကျေနပ်ပြီးသားပဲ ။ ဆရာဆောင်ဟာ တော်တော့် ကျောင်းသားကို ရိုက်လေ့ရိုက်ထ မရှိဘဲကိုး ။ ရိုက်သင့်လို့ ရိုက်တာပဲလို့ နားလည်ထားကြပြီးသား ။

ဆရာဆောင်က ဆိုးတဲ့ကျောင်းသားတွေဆိုရင် သူ့အိမ်မှာ ခေါ်ပြီး စာကျက်ခိုင်းတယ် ။ သူက လူပျိုကြီး ။ အမေအိုကြီးနဲ့ အစ်မတစ်ယောက် ရှိတယ် ။ အစ်မကလည်း အပျိုကြီးပါပဲ ။ ဒီတော့ သူ့အိမ်က လွတ်လပ်တယ် ။ ကျောင်းသားတွေ သူ့ အိမ်မှာပဲအိပ်တယ် ။ သူ့ အိမ်မှာပဲစားကြတယ် ။ သူ့ အိမ်ဟာ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းသားတွေအဖို့ စားရေအိမ် သောက်ရေအိမ် ။

ဆရာဆောင်ရဲ့ အိမ်က အိမ်ကုတ်ကလေး ။ ဝါးကပ်မိုး ၊ ထရံကာ ၊ တောသစ်ခင်းထားတဲ့ အိမ်ကလေး ။ ဒါလည်း သူ့လက်ထက် ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်မဟုတ်ပါဘူး ။ သူ့အဖေ လက်ထက်က ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကလေးပါ ။ အိမ်ကလေးက ဘာရှိမှာလဲ ။ လေးပင်သုံးခန်း အိမ်ကလေး ။ ဆရာဆောင်ရဲ့ အိမ်မှာ မြန်မာစာ စာအုပ်ကလွဲလို့ တစ်ခြားဘာပစ္စည်းမှ ဟုတ်တိပတ်တိ မရှိဘူး ။

ဆရာ စာရေးတဲ့ စာပွဲဟောင်းလေးတစ်လုံးနဲ့ ကုလားထိုင်ကလေး တစ်လုံးရယ် ၊ ပက်လက်ကုလားထိုင်လေး သုံးလုံးရယ် ။ စာအုပ်ထည့် မှန်ဗီရိုအဟောင်းကလေး တစ်လုံးရယ် ၊ ထင်းရူးသေတ္တာတွေကို စီထောင်ထားတဲ့ စာအုပ်စင်လို့ခေါ်တဲ့ သေတ္တာတွေရယ် ၊ သင်းဖြူးလေး သုံးလေးချပ်ရယ် ၊ ဒါပဲရှိတယ် ။ မီးဖိုချောင်ထဲလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ ။ ပန်းကန်စင်ကလေး တစ်လုံးနဲ့ ထမင်းဟင်းချက်တဲ့ ဒန်အိုးသုံးလေးလုံးရယ် ၊ ရေအိုးစင်ကလေးတစ်ခုရယ် ဒါပဲရှိတယ် ။

ကျွန်တော်တို့ တစ်တွေက အားရင် ဆရာဆာင်ရဲ့အိမ်မှာ ရောက်နေတတ်တယ် ။ ဆရာဆောင်ရဲ့အိမ်က စာအုပ်တော့ စုံတယ်လေ ။ ဟိုတုန်းကထုတ်တဲ့ ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်းတို့၊ သူရိယ မဂ္ဂဇင်းတို့ ၊ မြန်မာ့အလင်းမဂ္ဂဇင်းတို့ စနေနဂါးနီ ဂျာနယ်တို့၊ ဂျာနယ်ကျော်တို့၊ စာဆိုတော် မဂ္ဂဇင်းတို့ ဂန္တလောက မဂ္ဂဇင်းတို့ ၊ ဘားမားဂျာနယ် ၊ ဒီးဒုတ်ဂျာနယ်တို့ စသဖြင့် ဂျာနယ်မဂ္ဂဇင်း တော်တော်စုံစုံရှိတယ် ။

စာအုပ်တွေထဲကလည်း နဂါးနီတို့၊ အောင်လံတော်တို့၊ မြန်မာပြည် စာအုပ်ဖြန့်ချီရေးတို့ စတဲ့ နိုင်ငံရေး စာအုပ်တိုက်တွေကထုတ်တဲ့ နိုင်ငံရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တွေ ၊ ၀တ္ထုတွေ ၊ ကြီးပွားရေး
ကျမ်းတွေ တော်တော်စုံတယ် ။

ဆရာဆောင်က အဲဒီစာအုပ်တွေ ဘယ်လိုကောင်းပုံ ၊ ဘယ်သူ့အရေးသားက ဘယ်လိုကောင်းပုံ ၊ ဘယ်စာအုပ်ဖြင့် ဘယ်လိုအရေးကြီးပုံ စတာတွေကို ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြတယ် ။ အမှန်ကတော့ ကျွန်တော်တို့တစ်တွေ စာပေဝါသနာပါလာတာဟာ ဆရာဆောင်ရဲ့ကျေးဇူးလို့ပဲ ပြောရမှာပဲ ။

ဆရာက သူ့အိမ်မှာလာပြီး တပည့်တွေ စုရုံးစုရုံးလုပ်နေရင် ကျေနပ်တယ် ။ ကျွန်တော်ကလည်း သူ့အိမ်မှာပျော်တယ် ။ သူ့အိမ်ကျတော့ လွတ်လပ်တာကိုး ။ ကာလသားချက်စားတဲ့အခါ ချက်စားတယ် ။ ဘူးသီးကြော် ကြော်စားတဲ့အခါ ကြော်စားတယ် ။ အုန်းထမင်းတို့ဘာတို့ ချက်စားတဲ့ အခါလည်းရှိတယ် ။ တစ်ခါတစ်လေ အမဲခြောက်ဖုတ်နဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် လက်ဖက်သုတ်နဲ့၊ မြေပဲဆန်ကြော်နဲ့ ရေနွေးတစ်အိုးပြီးတစ်အိုး ကျွန်တော်တို့တစ်တွေ စကားဝိုင်းဖွဲ့တတ်တယ် ။

စာမေးပွဲနီးရင်လည်း သူ့အိမ်မှာပဲအိပ်ပြီးး စာကျက်ကြတယ် ။ ဆရာ့လခဟာ ကျွန်တေ်ာတို့တစ်တွေ ဝိုင်းစားကြတာနဲ့ ကုန်တာပဲ ။ ကျွန်တော်တို့ကလည်း ဟင်းလျာလေးဘာလေး ၀ယ်လာတဲ့အခါတို့ ဘာတို့တော့ ရှိပါတယ် ။ ဒါပေမယ့်ဆရာက လက်မခံဘူး ။ ဟေ့ကောင်တွေ မင်းတို့က ကျောင်းသားတွေ ၊ မိဘပိုက်ဆံ ယူရတာ ။ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ပိုက်ဆံမရှာတတ်သေးဘူး ။ ဒီတော့ မင်းတို့က သိပ်မလုပ်နဲ့ ငါကပဲကျွေးမယ်တဲ့။

ဆရာဆောင်က ကျောင်းမှာ လက်ရေးမဂ္ဂဇင်းတို့ ဘာတို့ထုတ်ရင်လည်း သူပဲကြီးကြပ်ပြီး အယ်ဒီတာအဖွဲ့တွေဖွဲ့ပေးတယ် ။ သူကတော့ အတိုင်ပင်ခံအယ်ဒီတာပေါ့လေ ။ သူက ပန်းချီတို့ဘာတို့ ဝါသနာပါတော့ ပန်းချီပုံတို့ ဘာတို့ဆွဲရင်လည်း သူပဲဆွဲတတ်တယ် ။ တစ်ချို့ဝါသနာပါတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို သူကသင်ပေးတယ် ။ လက်ရေးမဂ္ဂဇင်းထဲမှာ ပုံလေးတွေ အဆွဲခိုင်းတယ် ။

ဆရာကန်တော့ပွဲ ၊ ကျောင်းဆုပေးပွဲတွေမှာလည်း ဆရာမပါရင် မပြီးဘူး ။ ကျောင်းသားတွေကို စာအုပ်တို့ဘာတို့ ဆုပေးတယ် မဟုတ်လား ။ ဒီတော့ ဘယ်စာအုပ်မျိုးကို ရွေးပြီးဆုပေးရမယ် ၊
ဆုပေးဖို့ဘယ်စာအုပ်မျိုးဟာ သင့်တော်တယ်ဆိုပြီး သူကိုယ်တိုင် စာအုပ်ကိုရွေးတယ် ။ သူလိုချင်တဲ့ စာအုပ် ဒီမှာမရှိဘူးဆိုရင်လည်း ကိုသောင်းကို အမှာခိုင်းတယ် ။

သီတင်းကျွတ်တို့၊ တန်ဆောင်တိုင်တို့၊ လွတ်လပ်ရေးပွဲတို့မှာ ကျောင်းကပြဇာတ်တို့ဘာတို့ လုပ်ရင်လည်း ဆရာပဲ ဇာတ်ဆရာ ။ အညာက ပလွေဆရာတို့၊ ကုသဇာတ်တို့၊ မနှင်းဖြူနဲ့ လူပုလေးခုနစ်ယောက်တို့၊ ဂျာအေးယိမ်းတို့ဆိုရင်လည်း သူပဲစိတ်ကူးရပြီး သူကလူရွေး ၊ သူကိုယ်တိုင် ဇာတ်တိုက် ၊ သီချင်းစပ် ဆိုတာမျိုးကအစ လုပ်တယ် ။

ရှိသေးတယ် ။ ဆရာက ဘယ်လောက်တောင် ဇာတ်ကိုဝါသနာပါသလဲဆိုရင် စာမေးပွဲ အတွက် စာကျက်ခိုင်းတာတောင် ဇာတ်ဟန် ၊ ဇာတ်လေသွင်းပြီး စာသင်တယ် ။

ဒီလိုလေ ။ ကျွန်တ်ေတို့နှစ်မှာ ဦးပုညရဲ့ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်း၀တ္ထုကို သင်ရတယ် ။ အဲဒီတုန်းက ဆရာဆောင် ကျောင်းသားတွေအတွက် နားဆွဲအောင် ဆိုပြီး ဆန္ဒန်ဆင်မင်းဇာတ်ကို တိတ်ရီကော်ဒါနဲ့ သင်တယ် ။ နောက်က နောက်ခံဂီတတွေ ထည့်တဲ့နေရာမှာ ထည့်တယ် ။ ဇာတ်ရုပ်က ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းအဖြစ် ကျော်ကြီးကိုရွေးတယ် ၊ မဟာသုဘဒ္ဒါနဲ့ စူဠသုဘဒ္ဒါအဖြစ် ကျွန်တော်တို့ အတန်းက မြမြနဲ့ ခင်ခင်စုကို ရွေးတယ် ။

ဆရာဆောင်က ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဇာတ်ကို ဇာတ်ညွှန်းခွဲပြီး ကျွန်တော်တို့ရွတ်ရမယ့်စာတွေကို စာရွက်နဲ့ရေးပေးပြီး သက်သက် ခွဲပေးထားတယ် ။ ဒါရိုက်တာက သရုပ်ဆောင်တွေကို သံနေသံထား
မှန်အောင်သင်ပေးသလိုပေါ့ ။ ပြီးတော့ နောက်ခံတီးလုံးကို သူရှာလာပြီး နောက်ခံတီးလုံးတွေ ထည့်ပေးတယ် ။ အဲဒီလို စီစဉ်ပြီးတော့မှ ဇာတ်ကို ဝိုင်ယာ ရီကော်ဒါနဲ့ သွင်းထားပြီး ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းဇာတ်ကို သင်ပြီဆိုရင် ကျောင်းမှာဖွင့်ပြတယ် ။

တီးလုံးကလေးနဲ့ အဆိုကလေးနဲ့ အပြောကလေးနဲ့ဆိုတော့ ကျောင်းသားတွေ မှတ်မိတာပေါ့။ အဲဒီနှစ်က ကျွန်တော်တို့ကျောင်းက ဆယ်တန်းမှာ မြန်မာစာဂုဏ်ထူး သုံးယောက်ထွက်တယ် ။ ဆရာဆောင်က အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ပြီဆိုရင် အဲဒီလို လုပ်တတ်တဲ့လူ ။

သူ့မှာ ကျောင်းသားတွေနဲ့နေရရင်ပျော်လို့ ။ စာသင်နေရရင် ပျော်လို့ ။ စာမေးချင်လို့ကတော့ အိပ်ယာကနှိုးမေး ။ ဘယ်တော့မှ မညည်းဘူး ။ သူက စာသင်ရတာကို ဝါသနာပါတာတဲ့။ စေတနာကြောင့်လည်း မဟုတ်ဘူးတဲ့။ အသပြာ အတွက်လည်း မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ဒီလိုစာသင်နေရရင် ပျော်လို့တဲ့ ။ စိတ်ချမ်းသာလို့တဲ့။ ငါမင်းတို့ကို ပညာတတ်ပါစေဆိုတဲ့ စေတနာ ဗရပွကြောင့် မဟုတ်ဘူးကွတဲ့။ ပျော်လို့သင်တာတဲ့။ ဝါသနာ ကြောင့်သင်တာတဲ့။ ငါက အနစ်နာခံချင်လို့ မဟုတ်ဘူး ။ မင်းတို့အပေါ်မှာ စေတနာ ဗရပွထားလို့လည်း မဟုတ်ဘူး ။ ဝါသနာပါလို့ ပျော်လို့သင်တာတဲ့။ ဒါကြောင့် ငါက နာသုံးနာဆရာမဟုတ်ဘူး ။ တစ်နာဆရာတဲ့။ ဆရာဆောင်က အဲဒီလို ပွင့်လင်းတဲ့လူ ။

သူက ပြောလို့သာပြောတယ် ။ တကယ်တော့ ဆရာဆောင်ဟာ နာသုံးနာဆရာပါ ။ ဝါသနာကြောင့် ကျောင်းဆရာလုပ်တော့ သူ့မှာ စေတနာကလည်း ပါလာတော့မှာပေါ့ ။ အနစ်နာကလည်း ရှိလာတာပေါ့။ တစ်ခြားမကြည့်နဲ့လေ ။ စာမေးပွဲနီးလို့ မြန်မာစာအနီးကပ် သင်ကြတော့ ဆရာက ပိုက်ဆံမယူဘူး ။

အဲဒီတုန်းကတော့ ပရိုက်ဗိတ်ကျုရှင်တို့ ဘာတို့ဆိုတာလည်း မရှိတော့ ဆရာက ကျောင်းသားတွေဆီက ပိုက်ဆံယူပြီး အပြင်မှာယူရတာကို ရှက်တယ်တဲ့။ ငါ့ကို ကျောင်းလခ မပေးကြနဲ့တဲ့ ။ ငါသင်တာကို ကြိုးစားပြီး ဂုဏ်ထူးတွေဘာတွေနဲ့ ရအောင်ဖြေနိုင်ရင် ငါ့ကို ကျေးဇူးဆပ်တာနဲ့ အတူတူပဲတဲ့။

ဆရာဆောင်မှာ အ၀တ်အစားရယ်လို့ များများစားစားရယ်လို့ မရှိဘူး ။ သူ့မှာ လုံချည် သုံးလေး ထည်လောက်ပဲ ရှိတယ် ။ သူ့လုံချည်တွေကိုကြည့်လိုက်ရင် မီးလောင်ပေါက်တွေနဲ့ ။ အင်္ကျီ ဆိုတာလည်း ပေါ်ပလင်အနားပြာ စတစ်ကော်လာအင်္ကျီလက်ရှည် သုံးလေးထည် ။ ဒါပေမယ့် ဟောင်းလို့ဝါကျင့်နေပြီ ။ အင်္ကျီဆိုလို့ သက္ကလပ်တို့. ပိုးတို့၀တ်တာ ကျွန်တော်တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး ။ ပင်နီတိုက်ပုံကလေးပဲ ။ နွေမှာလည်း ပင်နီတိုက်ပုံကလေးပဲ ။

အီမ်မှာနေရင်တော့ ဆရာဆောင်က ပင်နီတိုက်ပုံကို မ၀တ်ဘူး ။ စတစ်ကော်လာကလေး၀တ်ပြီး ပခုံးမှာ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကလေး အမြဲတင်ထားတယ် ။ သူ့ပါးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ တင်းတိတ်ကွက်ရှိတော့ အဲဒီတင်းတိတ်ကွက်ကို သူမကြာခဏသုတ်လေ့ရှိတယ် ။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်က အလယ်တန်းလောက်တုန်းကတော့ ဆရာဆောင်ရဲ့ ပါးက တင်းတိတ်ကွက်နှစ်ကွက်ဟာ ခပ်သေးသေးပဲ ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ ဆယ်တန်းရောက်တဲ့ အခါကျတော့ တင်းတိတ်ကွက်က နည်းနည်းကြီးလာတယ် ။ တစ်ဘက်ကို ကျပ်ပြား တစ်ဝိုင်းစာလောက်စီ ရှိမယ်ထင်တယ် ။

ဆရာဆောင်ဟာ တင်းတိတ်ကွက်ကိုတော့ ရှက်ဟန်တူတယ် ။ ညည ကျွန်တော်တို့ သူအိမ်မမှာ အ်ိပ်ရင် တင်းတိတ်ပျောက်ဆေးတွေ လိမ်းတာပဲ ။ ဒါပေမယ့် သူတင်းတိတ်တွေက မပျောက်ပါဘူး ။ အသက်ကြီးလာလေလေ တင်းတိတ်ကွက်ဟာ ကြီးလာလေလေပဲ ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်တုန်းကတော့ ကျွန်တော် မြို့ကို ပြန်ရောက်သွားလို့ ဆရာဆောင်ကို သွားကန်တော့တယ် ။ ဆရာဆောင်လည်း ပင်စင်ယူပြီလေ ။ ပင်စင်ယူတာမှ တော်တော့ကို ကြာနေပြီ ။ အနှစ်နှစ်ဆယ် အစိတ်လောက်ရှိရောပေါ့။

ဆရာဆောင်ရဲ့ အမေနဲ့ အစ်မကြီးလည်း ဆုံးသွားရှာကြပြီ ။ သူ့အိမ်ကလေးမှာ သူတစ်ဦးတည်းပဲနေတယ် ။ ဒီအသက်အရွယ်အထိ မိန်းမလည်း မယူတော့ဘူး ။ နှစ်မ၀မ်းကွဲကမွေးတဲ့ တူမလေးတွေ ၊ တူကလေးတွေက သူ့အိမ်နားမှာတွင် ကပ်လျက်ဆိုတော့ သူတို့ကပဲ ကျွေးမွေးပြုစု စောင့်ရှောက်ထားကြတယ် ။

မြို့ရောက်တော့ ကျောင်းတုန်းက ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ ကျော်ကြီးအိမ်ကို ကျွန်တော်၀င်တယ် ။ ကျော်ကြီးနဲ့မြမြက ကျောင်းတုန်းက ဆန္ဒန်ဆင်မင်းနဲ့ စူဠသုဘဒ္ဒါ လုပ်ခဲ့ပေမယ့် အပြင်မှာတော့ သူတို့ အိမ်ထောင်ကျသွားကြတယ် ။ ကျောင်းကထွက်တော့မှ သူတို့ဘာသာသူတို့ ချစ်ကြိုက်ပြီး ညားသွားကြတာပါ ။ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်း ဇာတ်နဲ့တော့ မဆိုင်ပါဘူး ။

သူတို့ဆီ၀င်ပြီး ဆရာဆောင်ရဲ့ အခြေအနေကျ မေးမြန်းစုံစမ်းရတယ် ။ ဆရာဆောင်လည်း အသက်ကြီးပြီကွ ၊ သိပ်မမာရှာဘူး ။ မျက်လုံးကလည်း တိမ်ရှိလို့တဲ့။ ကောင်းကောင်း မမြင်ရဘူးလို့ ကျော်ကြီးတို့ လင်မယားကပြောတယ် ။

ဟုတ်တာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့တောင် ငါးဆယ်ကျော် ခြောက်ဆယ်နား ကပ်လာကြပြီပဲ ။ ဆရာဆောင်လည်း ခုဆို ၇၀-၈၀နားကို ရောက်ရောပေါ့။ ကျွန်တော်က ကျော်ကြီးကို ခေါ်ပြီး ရန်ကုန်က၀ယ်လာတဲ့ နိုင်ငံခြား အားဆေးလေးရယ် ၊ မုန့်ထုတ်ကလေးရယ်နဲ့ အိုဗာတင်းဗူးရယ် ၊ လုံချဉ်ကလေး တစ်ထည်ရယ် ယူလာပြီး သွားကန်တော့တယ် ။

ဆရာဆောင်ရဲ့ အိမ်ကလေးဟာ အရင်တုန်းက အီမ်ကလေးအတိုင်းပဲ ။ ဒါပေမယ့် တော်တော်ကလေးတော့ ယိုင်နေရှာပြီ ။ ဝါးကပ်မိုးကလည်း ကြယ်မြင်လမြင် လို့ ဆိုရမလောက်ပဲ ။ ကြမ်းခင်းတောင်မှ အရင်ကလို သစ်သားကြမ်းခင်း မဟုတ်တော့ဘူး ။ ဝါးကြမ်းခင်း ဖြစ်နေပြီ ။ ကျွန်တော်ရောက်သွားတော့ ဆရာဟာ အိမ်ရှေ့ကွက်လပ်ကလေးမှာ နေပူဆာ လှုံနေတယ် ။ ဆရာဟာ မျက်စိကောင်းကောင်း မသန်ရှာတော့ဘူး ။ ကျော်ကြီးက နှုတ်ဆက်တော့ ကျော်ကြီး အသံကိုတော့ ကောင်းကောင်းမှတ်မိတယ် ။

“ ဆဒ္ဒန်ကျော်ကြီးလားကွ ၊ ဘယ့်နှယ် သုဘဒ္ဒါမြမြကော နေကောင်းရဲ့လား ”တဲ့။ ဆရာဟာ အသက်သာကြီးသွားပေမယ့် အရင်လို ပြောင်အပြက်ကလေးတွေ ၊ အသောအနွဲ့ကလေးတွေ ပြောတတ်တုန်းပါပဲ ။

“ ကောင်းပါတယ်ဆရာ ၊ ခု ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကို လိုက်ပို့တာ ”

ဆရာဟာ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်တယ် ။ ဒါပေမယ့် ဘယ်သူဘယ်ဝါရယ်လို့တော့ ခွဲခြားနိုင်ဟန် မတူတော့ဘူး ။

“ ဘယ်က ဧည့်သည်လဲကွ ”

ကျွန်တော်က ကျော်ကြီးကို လက်ကာပြတယ် ။ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားအောင်လုပ်ချင်လို့ လက်ကာပြလိုက်တာပါ ။

“ ရန်ကုန်ကပါ ဆရာ ” လို့ ကျွန်တော်ကဖြေတယ် ။

ဆရာဆောင်က အသံလာတဲ့ဆီကို လှမ်းကြည့်ပြီး စဉ်းစားနေတယ် ။

“ ငါ ဒီအသံကြားဖူးပါတယ်ကွ ဘယ်သူလဲ ”

“ ကျွန်တော်ပါဆရာ ”လို့ပြောကာရှိသေး ၊ ဆရာဆောင်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး…

" ဟေ့ ဟေ့ သောနုတ္ထိုရ်မဟုတ်လား ” လို့ လှမ်းမေးလိုက်တယ် ။

ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်က ရယ်လိုက်တော့မှ ဆရာက-

“ ဒီအသံ ကြားဖူးတယ်လို့ အောက်မေ့နေတာကွ ၊ ဘုရားက လူ့လောကကြီးကို နေပျော်အောင် ဖန်ဆင်းပေးထားတာကွ ၊ မျက်စိမမြင်တဲ့လူဟာ နားလည်းပါးရမယ် ၊ အနံခံရင်လည်းကောင်းရမယ် ၊ မှတ်ဥာဏ်ရင်လည်း ကောင်းရမယ် ။ ဒါမှလည်း သူ့အဖို့ နေပျော်တော့မှာပေါ့၊ ငါမျက်စိ မကောင်းတော့ပေမယ့် နားနဲ့မှတ်ဥာဏ်ကတော့ ကောင်းပါသေးတယ်ကွ ”

ဆရာဆောင်ကို ကျွန်တော် သတိထားကြည့်မိတယ် ။ တော်တော်အိုရှာပြီ ။ ဆရာရဲ့သေးကွေးပါးလျားတဲ့ ကိုယ်ခန္ဒာဟာ ကျုံ၀င်သွားသလို ထင်ရတယ် ။ အရင်တုန်းက အရပ်ပုပု ၊ ခပ်ပိန်ပိန်ဆရာဟာ ခုတော့ နေလောင်ထားတဲ့ ခရမ်းညိုသီးနဲ့ တူနေတယ် ။ အ၀တ်အစားကလည်း နွမ်းလို့ ။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်တုန်းကလိုပဲ ရှပ်အင်္ကျီစတစ်ကော်လာ ဝါကျင့်ကျင့်ကလေးကို ၀တ်လို့။ ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းကလို လက်မောင်းမှာ ထပ်ပြီး ဆက်ချူပ်ထားတဲ့ လက်ရှည်တော့ မဟုတ်တော့ဘူး ။

“ ဆရာငယ်ငယ်က၀တ်တဲ့ လက်ရှည်အင်္ကျီကို ကျွန်တော်မှတ်မိတယ်ဆရာ ၊ အဲဒီတုန်းက လက်ရှည်အင်္ကျီီအဆက်ကလေးနဲ့လေ ”

ဆရာက သဘောကျပြီးရယ်တယ် ။

” မင်းတော်တော် မှတ်မိတဲ့ကောင် ၊ ခုတော့ ဒီလို လက်ရှည်အင်္ကျီမျိုးတွေ ခေတ်မစားတော့ဘူးလေကွာ ”

ကန်တော့ပြီး ဆရာဆောင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ဟာ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်တွေကို ပြောရင်းစကားကောင်းနေကြတယ် ။ စကားပြောနေတုန်းမှာ ကျွန်တော်သူ့အိမ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ် ။

ဟုတ်ပါတယ် ။ အရင်တုန်းက အိမ်လေးပါပဲ ၊ ခုတော့ အိမ်ကလေးက ယိုင်လို့တောင်နေပြီ ။ တပည့်တွေထဲက ကြီးပွားသူတွေ ၊ အရာရှိဖြစ်သွားသူတွေ ၊ ကုန်သည်ကြီး ဖြစ်သွားသူတွေ အများကြီးပါပဲ ။ ဒါပေမယ့် ဆရာကတော့ အရင်ကထက်တောင် ဆင်းရဲတွင်း နက်နေသေးတယ် ။

ကျွန်တော်တို့တစ်တွေ ဘယ်သူဘာကြီးဖြစ်သွားကြောင်း ၊ ညာကြီးဖြစ်သွားကြောင်း ပြောပြီး စကားပြတ်လို့ ပြန်တော့မယ် အလုပ်မှာ ဆရာဆောင် ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ကျွန်တော် သတိရနေတယ် ။

" ကျောင်းဆရာကတော့ကွာ ဒီလိုပါပဲကွာ ၊ ကျောင်းဆရာဘ၀က ငါ့ပါးပေါ်က တင်းတိတ်ကွက်တွေနဲ့ အတူတူပဲ ။ တင်းတိတ်များ အသက်ကြီးလာလေလေ ပိုမည်းလာလေလေပဲကွ ၊ ကျောင်းဆရာများမှာလည်း အိုလေလေ ပိုမွဲလာလေလေ ”တဲ့။

သည်တော့မှ ဆရာ့ပါးပေါ်က တင်းတိပ်နှစ်ကွက်ကို ကျွန်တော် သတိထားလိုက်မိတယ် ။ ဟုတ်သားပဲ ၊ ကျွန်တော်တို့ ဆယ်တန်းလောက်တုန်းက ဆရာ့ပါးက တင်းတိတ်ကွက်ဟာ ကျပ်ပြားလောက်ပဲရှိတယ် ။ ခုတော့ သူ့တင်းတိတ်ကွက်ဟာ ပါးပြင်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်လုမတတ် ဖြစ်နေပြီ ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်ကတော့ ဆရာဆောင်ဆုံးသွားပြီလို့ သတင်းရတယ် ။ ဆရာ့အသုဘကိုကျွန်တော်လိုက်ပို့ချင် ပေမယ့် ပို့ချိန်မရလိုက်ဘူး ။ ခရီးဝေးတော့ ရောက်လည်း မရောက်နိုင်ဘူး ။ သူဆုံးသွားတာကိုတောင် နောက်နှစ်လ လောက်ကြာမှ သိရတာ ။

ဆရာဆောင်ဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားတဲ့အခါကျတော့ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ ဆရာပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ပြေးပြီးသတိရတယ် ။

တင်းတိတ်ဆိုတာ အသက်ကြီးလေ မည်းလေ ၊
ဆရာဆိုတာ အိုလေ မွဲလေတဲ့။ ။

မြသန်းတင့်

Credit
အာကာဦးမဂ္ဂဇင်း အမှတ်၂ မှ တဆင့်ကူးယူ ပြန်လည်မျှဝေပါသည် #မောင်ချမ်း ( ခရမ်းပြာ )