20/08/2026
ဒုက္ခိတဘဝကို လက်မခံတဲ့ ကောင်လေး
အဲသည်ရွာကျောင်းကလေးမှာ ဆောင်းတွင်းအနွေးပေးသည့် ရှေးမီးဖိုကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ကျောက်မီးသွေးသုံးသည့် ဗိုက်အိုးကျယ် သံမီးဖိုမျိုး။ ကောင်လေးတစ်ယောက်က နေ့စဉ် နံနက်စောစော လာပြီး မီးမွှေးရသည်။ သူ့ဆရာနှင့် သူ့အတန်းဖော်များ လာလျှင် စာသင်ခန်းလေး နွေးနေအောင်ပေါ့။
တစ်မနက် ကျောင်းတက်သူတွေ လာကြသည့်အချိန်မှာတော့ စာသင်ကျောင်းကလေးမှာ မီးတွေ တဟုန်းဟုန်း တောက်နေတာ တွေ့ကြရသည်။ ကျောင်းထဲမှာ သတိမေ့နေသည့် ကောင်လေးကို သူတို့ ဝိုင်းဝန်းဆွဲထုတ်ကြသည်။ ကောင်လေးက သေသလား ရှင်သလား မခွဲခြားနိုင်သည့် အနေအထားမျိုး။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းက မီးတွေ အကြီးအကျယ် လောင်ထားသည်။ သူ့ကို နီးရာနယ်မြေဆေးရုံသို့ သယ်ယူခဲ့ကြသည်။
ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ သတိလစ်တစ်ချက် မလစ်တစ်ချက် ဖြစ်နေသည့်ကြားက ကောင်လေး နားထဲမှာ ဆရာဝန့် စကားသံတွေ မသဲမကွဲ ကြားနေရသည်။ ဆရာဝန်က သူ့မိခင်အား သူမ၏သား အသက်ရှင်စရာ လမ်းမရှိသည့်အကြောင်း၊ စင်စစ် ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံး ယခုလောက် ဆိုးဆိုးဝါးဝါးကြီး လောင်ကျွမ်းပျက်စီးသွားပြီးသည့်နောက်တွင်တော့ အသက်ဆက်မရှင်တာသည်ပင် ကောင်းသေးကြောင်း ပြောကြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သတ္တိကောင်းသည့် သည်ကောင်လေးက သေရမှာကို အလိုမရှိ။ ငါ မသေဘူး၊ အသက်ရှင်ရမယ်ဟု သူအဓိဌာန်ပြုသည်။ တကယ်ပင် သူဆက်အသက်ရှင်လာတော့ ဆရာဝန်အံ့အားသင့်ရသည်။ မသေနိုင်တာ့ဘူးဆိုတာ သေချာသွားသည့်အချိန် ဆရာဝန်နှင့် သူ့မိခင် ဆွေးနွေးပြောဆိုနေတာ သူ ကြားရပြန်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းက အသားတွေ အမြောက်အမြား မီးကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ခြေနှစ်ချာင်းလုံး သုံးမရတော့သဖြင့် တစ်သက်လုံး မစွမ်းမသန် ဒုက္ခိတဘဝဖြင့် နေသွားရလိမ့်မည် ဆိုသည့်အကြောင်း ဖြစ်၏ ။
သည်စကားကြားပြီးသည့်နောက် ကောင်လေး တစ်ကြိမ်ထပ်၍ အဓိဌာန်ပြုသည်။ ငါ လမ်းလျှောက်နိုင်ရမယ်၊ ဒုက္ခတဘဝ လုံးဝမရောက်စေရ ဟူ၍။
သို့သော် အဓိဌာန်ပြုမည့်သာ ပြုရသည်။ ခါးအောက်ပိုင်း တစ်ခုလုံးက အသက်မဝင်၊ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမရှိ ဖြစ်နေသည်။ ကြုံလှီသေးကွေးသော ခြေထောက်နှစ်ချာင်းက အောက်ဘက်မှာ တွဲလောင်းကလေး။
သည်လိုဖြင့် နောက်၌ သူ ဆေးရုံမှဆင်းခွင့်ရခဲ့သည်။ အိမ်တွင် အမေက သူ့ ခြေထောက်ကလေးတွေကို နေ့စဉ် နှိပ်နယ်ပေးသည်။ သို့သော် ခြေထောက်တွေက ဘာခံစားမှုမျှ မရှိ၊ ဘယ်လိုမှလည်း လှုပ်ရှားခိုင်း၍ မရ၊ လုံးဝ အသုံးမကျဖြစ်နေသည်။
သို့သော် လမ်းထလျှောက်နိုင်ရမည် ဟူသော သန္နိဋ္ဌာန် ခိုင်မာမြဲ ခိုင်မာဆဲပင်။
အိမ်၌ သူ့ကို အိပ်ယာထဲထားလျှင်ထား၊ မဟုတ်လျှင် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၌ ထားလေ့ရှိသည်။ နေသာသော တစ်နေ့ အမေက သူ့ကို လေကောင်းလသန့်ရှူရအောင် ဟူ၍ ခြံထဲ တွန်းယူသွားပြီး ထားသည်။ အဲသည်နေ့မှာ သူက ကုလားထိုင်ထဲချည်း ထိုင်မနေတော့ဘဲ အောက်သို့ လှိမ့်၍ဆင်းသည်။ အဲသည်နောက် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဒရွတ်ဆွဲကာ မြက်ခင်းမှာ ဝမ်းလျားထိုး၍ သွားသည်။
သူတို့မြေကွက်ကို ကာရံထားသည့် အဖြူရာင် ခြံစည်းရိုးတန်းဆီရောက်အောင် အားခဲပြီး သူသွားသည်။ သည့်နောက်တွင် ခဲယဉ်းပင်ပန်းစွာ အားထုတ်ကြိုးပမ်းကာ သူ့ကိုယ်သူ ခြံစည်းရိုးမှာ တွဲပြီးထူသည်။ ပြီးလျှင် ငါ လမ်းလျှောက်နိုင်ရမည်ဟူသော အားမာန်ဖြင့် စည်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် သည်တစ်တိုင်မှ ဟိုတစ်တိုင် ဒရွတ်တိုက်လျက် ရွှေ့သည်။ အဲသည်မှစတင်ကာ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း သည်အတိုင်း ကြိုးစားအားခဲ၍ လုပ်ရာ ခြံစည်းရိုးတန်း နံဘေးတစ်လျှောက်တွင် ချောမွတ်ညီညာသော လမ်းကြောင်းရာတစ်ခုပင် ထင်လာသည်။ သူ့အဖို့ လောက၌ သူ့ခြေထောက်နှစ်ချာင်း အသက်ဝင်လာအောင် လေ့ကျင့် ပျိုးထောင်ဖို့ထက် ပို၍ထက်သန်လိုလားအပ်သော အရာ မရှိခဲ့။
သို့နှင့် နောက်ဆုံး၌၊ နေ့စဉ် နှိပ်နယ်ကုသမှု၊ မဆုတ်မနစ်သော စိတ်ဇွဲနှင့် ခိုင်မာသော သန္နိဋ္ဌာန်တို့ဖြင့် ကြိုးစား အားထုတ်မှုများကြောင့် သူ မတ်တတ်ရပ်နိုင်လာသည်။ သည်နောက်တွင် ထော့တီးထော့နဲ့ လမ်းလျှောက်နိုင်လာသည်။ အဲသည်နောက် လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ်။ အဲသည်နောက်တွင်ကား ပြေးနိုင်လာလေသည်။
သူ ကျောင်းသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ သည်နောက် ပြေးသွားသည်။ နောက်တွင်မူ ပြေးရသည်ကို နှစ်သက်ခြင်း သက်သက်အတွက်ကြောင့်ပင် လျှောက်၍ ပြေးလေတော့သည်။
ကောလိပ်ကျောင်း ရောက်သည့်အခါ ပြေးခုန်ပစ် အားကစားသမားအဖွဲ့ ထဲမှာ သူ ပါလာသည်။
နောက်တွင်မူ၊ တစ်ချိန်သောအခါက အသက်ပင် ရှင်မှာမဟုတ်ဘူးဟု ထင်ခဲ့ရသော၊ အသက်ရှင်သည့်တိုင် ဘယ်နည်းနှင့်မျှ လမ်းလျှောက်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ယူဆခဲ့ရသော၊ ပြေးနိုင်ဖို့ ဆိုသည်ကိုကား နည်းနည်းမျှပင် မျှော်လင့်၍ မရနိုင်ခဲ့သော၊ အလွန်ဇွဲကြီးလှသည့် ထိုကောင်လေး ဂလင်ကန်နင်ဟမ်သည် တစ်ဖက်က ပညာရေးဘက်တွင် အောင်မြင်ကာ ဒေါက်တာဂလင်ကန်နင်ဟမ် ဟူ၍ ဖြစ်လာသည့်ပြင်၊ တစ်မိုင်အဝေးကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမြန်ဆုံးပြေးနိုင်သူအဖြစ်လည်း နယူးယောက်မြို့ မေဒီဆင် စကွဲယား ပန်းခြံကြီးထဲတွင် စံချိန်တင် ပြေးပြနိုင်ခဲ့ေပသည်။
[မူရင်း။ ။ Burt Dublin ၏ The Power of Determination]
(ဆရာဖေမြင့်၏ “နှလုံးသား အာဟာရ ရသစာများ (တတိယတွဲ) မှ)
