07/04/2026
#ဘဝမလှသည့်ကြီးမယ်လှ
#ဖြစ်ရပ်မှန်
"အောက်အီအီးအွတ်...."
နံနက်ဝေလီဝေလင်း ကြက်တွန်သံသည် အသက် ၇၀ အရွယ် ကြီးမယ်လှအတွက် အမြဲတမ်းနှိုးစက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကြက်တွန်သံကြားသည်နှင့် ကြီးမယ်လှ အိပ်ရာမှ ထစမြဲ။
အိပ်ရာဘေးက ဆားထုတ်လေးထဲမှ ဆားအနည်းငယ်ကို ယူကာ ညကကြိုတင်ခပ်ထားသည့် အိပ်ယာခြေရင်းရှိ ပလပ်စတစ်ပုံးထဲကရေနှင့် ထိုနေရာမှာပင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် သွားတိုက် မျက်နှာ သစ်လိုက်သည်။
ကြမ်းခင်းများက ကျိုးတို့ကျဲတဲမို့ ရေများကြမ်းပေါ်တင်ကျန်ရစ်မှာ မပူရ။
ထို့နောက် သနပ်ခါးလက်သွေးခဲလေးကို လက်ဖဝါးပေါ် ရေစွတ်သွေးရင်း မျက်နှာပေါ် လူးလိုက်သည်။
ဘုရားကန်တော့ပြီးနောက် ဟောင်းနွမ်းပေါက်ပြဲနေသည့် စောင်စုတ်ကလေးကို သေသေချာချာခေါက်ကာ ဘုရားဆောင်အောက် ထရံနားသို့ တိုးကပ်ထားလိုက်သည်။
ကြီးမယ်လှသည် သံချက်များစုံအောင်မရှိတော့သည့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခြေသံမကြားအောင် အိမ်တံခါးပေါက်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ဖင်ရွေ့သွားရင်း အိမ် တံခါးကို အသာလှပ်လိုက်သည်။
ထိုအခါကျမှ အိမ်အောက်သို့ ခြေချလျက် ယိုင်မသွားအောင် အသာထိန်းရပ်လိုက်သည်။
ပတ္တာတစ်ဖက်ပြုတ်နေသည့် ယိုင်နဲ့နဲ့တံခါးကို အသံမမြည်အောင် အသက်အောင့်ဖွင့်ရခြင်းမှာ သူမအတွက် စွန့်စားခန်းတစ်ခုပင်။
တစ်စုံတစ်ရာ အသံမြည်သွားလျှင် အတွင်းခန်းထဲမှ တူမဖြစ်သူ မဂေါက်တေးက "စောစောစီးစီး အဘွားကြီး အလိုက်ကမ်းဆိုးမသိဘူးလား" ဟု အော်ဟစ်တတ်သည်။
ကြီးမယ်လှသည် မဂေါက်တေး ငြိုငြင်မည်ကို အလွန်ကြောက်သည်။
ဂေါက်တေးမ၏အိမ်ရှေ့ခန်းလေးမှ သူမအတွက် ကျောတစ်ချစာ နေရာလေး ပျောက်သွားမှာကို အလွန်စိုးရိမ်ရှာသည်။
ကြီးမယ်လှသည် ဝေလီဝေလင်းလေကို ရှူရှိုက်ရင်း သူမ၏ငွေရှာရာ ဟိုဘက်ရပ်ကွက်ရှိ ဈေးကြီးထိပ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။
ယခင်က နာရီဝက်နှင့် ရောက်သော်လည်း ယခုနှစ်ပိုင်းအတွင်း ကျန်းမာရေးချို့ယွင်းလာ၍ တစ်နာရီနီးပါး လျှောက်ရသည်။
ဈေးအဝင်ဝသို့ ရောက်သည့်အခါ သဘက်စုတ်ကလေး ခေါင်းပေါ်တင်လျက် မြေကြီးပေါ်တွင် ဖိနပ်လေးခုထိုင်ကာ တောင်းရမ်းရသည်။
သူမ၏ အားအင်ချိနဲ့ပုံကို မြင်သူတိုင်းက သနား၍ ပိုက်ဆံလေးများ ထည့်သွားတတ်ကြရာ တစ်ခါတစ်ရံ သုံးလေးသောင်းအထိ ရတတ်လေသည်။
မနက် ၁၀ နာရီ နေပူရှိန်ပြင်းလာလျှင် ရသမျှငွေ လေးများကို အိတ်ထဲထည့်ကာ ဈေးထိပ်က ဒေါ်ညို၏ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ဝင်လေ့ရှိသည်။
ဆိုင်ရှင်ဒေါ်ညိုက ငွေများကို ရေတွက်ပေးပြီး အကြွေများကို တစ်ထောင်တန်နှင့် လဲပေးရသည်။
ဂေါက်တေးမကို ပေးရမည့်ငွေဖယ်၊ သူမအတွက် ထမင်းဖိုးနှင့် လက်ဖက်ရည်ဖိုးလေးနှုတ်ကာ ကျန်သည်ကို ဒေါ်ညို့ထံ အပ်နှံသည်။
ဂေါက်တေးမသည် တစ်ခါတစ်ရံသူမအတွက် နေ့စဉ်ပေးရသည့် ငွေအပြင် ကြီးမယ်လှလက်ထဲမှ ကျန်သည့်ငွေလေးများကိုပင် အတင်းဆွဲယူတတ်ပြီး မပေးလျှင် အိမ်ပေါ်မှနှင်ချမည်ဟု အမြဲချိမ်းခြောက်တတ်ကြောင်း ဒေါ်ညို စိတ်မကောင်းစွာ သိခဲ့ရသည်။
ထိုနေ့က နေပူရှိန်က ခါတိုင်းထက် ပိုမိုပြင်းလျက်ရှိနေသည်။
ကြီးမယ်လှ တစ်ယောက် ဖုန်တထောင်းထောင်း ထနေသော လမ်းဘေးတွင် ခေါင်းပေါ်က သဘက်စုတ်လေးကို အသာပြင်ရင်း လူအသွားအလာကို မှုန်ရီသောမျက်လုံးများဖြင့် အားယူကာကြည့်နေမိသည်။
ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက လေးလံထိုင်းမှိုင်းကာ ရင်ဘတ်ထဲကလည်း တစ်ချက်တစ်ချက် အောင့်တက်လာသည်။
သို့သော် "ဒီနေ့ ပိုက်ဆံမရရင် အိမ်ပေါ်ကဆင်းဖို့သာ ပြင်ထား" ဟူသော ဂေါက်တေးမ၏အသံက နားထဲတွင် ခြောက်လှန့်နေဆဲ။
"အဘွား... ရော့ ရော့... အလှူငွေလေး"
ဈေးဝယ်လာသူတစ်ဦးက တစ်ထောင်တန်တစ်ရွက် ကမ်းပေးသည်။
ကြီးမယ်လှ တုန်ရီနေသောလက်များဖြင့် လှန်းယူလိုက်သော်လည်း သူမ၏အမြင်အာရုံတို့က ဝေဝါးစပြုနေပြီ။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် နေပူရှိန်က ခေါင်းပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျရောက် လာလေဖြစ်သည်။
ခြေထောက်များက အပ်နှင့်ထိုးသကဲ့သို့ နာကျင်လာကာ ရင်ဘတ်ထဲမှအောင့်ခြင်းမှာလည်း လည်ပင်းနားအထိ တက်လာသည်။
သူမသည် ဒေါ်ညိုရှိရာဆိုင်သို့ သွားရန် အားယူသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က မြေကြီးနှင့် ကပ်နေသကဲ့ သို့ လှုပ်မရတော့ပေ။
"အမေကြီး... အမေကြီး ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ဘေးနားမှ ဈေးသည်တစ်ဦး၏အသံကို ဝေးဝေးက ကြားလိုက်ရသလိုလို။
ကြီးမယ်လှ၏လက်ထဲတွင် ဂေါက်တေးမ အတွက် ဖယ်ထားသော ငွေစက္ကူအနွမ်းလေးများကို ကျစ် ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ထိုငွေလေးသာ ပါမသွားလျှင် ဂေါက်တေးမက သူမကို နှင်ချမည်လား ယနေ့ည သူမ ဘယ်မှာ အိပ်ရပါမည်နည်း။
ဤအတွေးက သူမ၏ နောက်ဆုံးအသိစိတ်ကို တွန်းအားပေးနေသည်။
ရုတ်တရက် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားပြီး ကြီးမယ်လှ၏ ပိန်လှီလှသော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် ဈေးအဝင်ဝ မြေမှုန့်များကြားသို့ တဖြည်း ဖြည်းချင်း လဲကျသွားလေတော့သည်။
ခေါင်းပေါ်က သဘက်စုတ်လေးသည် လွင့်စင်သွားပြီး ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာထက်ရှိသနပ်ခါးပါး ကွက်လေးများက ဖုန်မှုန့်တို့နှင့် ရောထွေးကုန်သည်။
လူအများ ဝိုင်းအုံလာကြစဉ် ဒေါ်ညိုသည် စိုးရိမ် တကြီးဖြင့် တိုးဝင်လာသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် သက်မဲ့စွာ လဲလျောင်းနေသော ကြီးမယ်လှကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါ်ညို ရင်ထုမနာ ဖြစ်ရတော့သည်။
အသက်မဲ့သွားသည့်တိုင် ဂေါက်တေးမ၏ နှင်ချခြင်းကို ကြောက်လန့်ကာ လက်ထဲ၌ ငွေစက္ကူများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သော ကြီးမယ်လှ...။
ကြီးမယ်လှ၏ ဘဝဇာတ်ခုံသည် လမ်းဘေးမြေမှုန့်များကြားတွင် နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ရသည်။
ယခုတော့ ဂေါက်တေးမကို ကြောက်စရာမလိုတော့သလို၊ ယိုင်နဲ့နဲ့ တံခါးကြီးကိုလည်းအသက် အောင့်ဖွင့်စရာ မလိုတော့ပေ။
သူမအတွက် နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သည်မှာ ဈေးအဝင် ဝမှ ဖုန်မှုန့်များနှင့် လူအများ၏ သနားဂရုဏာသက်သည့် သက်ပြင်းချသံများသာ ဖြစ်ပါတော့သည်။
#စာရေးသူစကားချပ်
ကြီးမယ်လှရဲ့ဘဝမှာ အခက်အခဲတွေ ဒုက္ခတွေ အများကြီး ရှိခဲ့သည့်အပြင် အနီးဆုံးလူဖြစ်သည့် တူမဆီကပင် ရသင့်သည့် နွေးထွေးမှု မေတ္တာကို မရရှိခဲ့ပါဘူး။
တကယ်တော့ ဂေါက်တေးမသည်လည်း ယခင်က အရမ်းဆိုးသည့် လူတစ်ယောက် မဟုတ်နိုင်ပါဘူး။
ဘဝရဲ့ဖိအားတွေ၊ စီးပွားရေးကျပ်တည်းမှုတွေ၊နေ့စဉ် ရှင်သန်ဖို့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေတွေကြားမှာ သူမရဲ့နှလုံးသားက တဖြည်းဖြည်း မာကျောခြောက်သွေ့လာခဲ့တာဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ဒါတွေဟာ ဂေါက်တေးမအတွက် လူသားခြင်းစာ နာစိတ်တွေ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်တွေ မေတ္တာတရားတွေပျောက်ဆုံးသွားစေခဲ့တဲ့ အကြောင်းတရားတွေလားဟု တွေးစရာတခုဖြစ်လာပါတယ်။
ဂေါက်တေးမရဲ့ ကြီးမယ်လှအပေါ် ရက်စက်မှုက ဘဝရဲ့ဖိအားတွေကနေ ဖန်တီး လိုက်တဲ့ မကောင်းသည့် အကျိုးဆက်တစ်ခုများ ဖြစ်နေမလား။
သို့ပေမယ့်…ကျွန်မတို့တတွေဟာ လူဖြစ်ခွင့်ရလာတဲ့လူသားတွေမဟုတ်ပါလားရှင်။
ကျွန်မတို့တွေဟာ လူပီသဖို့အတွက်...
ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်ပဲရှိနေပါစေ
လူသားအချင်းချင်း ....လူသားခြင်းစာနာစိတ်တွေ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်တွေ မေတ္တာတရားတွေ ပျောက်ဆုံးမသွားသင့်ဘူး မဟုတ်ပါလားရှင်။
ဒါကြောင့်မို့ ကျွန်မတို့တွေဟာ ဂေါက်တေးမလို့ မဖြစ်ဖို့ လူပီသစွာ နေထိုင်ဖို့ လိုပါတယ်ရှင်။
ကျေးဇူးတင်ပါသည်။
ဆက်လက်ကျိုးစားပါအုံးမည်။
#သျှင်ငြိမ်းမေ (မမီး)
#ဝထ္ထုရှည်ဝထ္ထုတိုများ
#ကိုယ်တိုင်ရေးစာစု
#ဖြစ်ရပ်မှန်
