21/01/2026
35 хүрч яваа болов уу гэмээр бүсгүй надад энэ түүхийг бичиж ирүүлсэн юм. Түүнийг хамтдаа уншицгаая:
Амьдрал руу дөнгөж хөл тавьж байсан 20-иод насандаа би нэгэн сонин ажил хийх болсон юм. Манай компанийн захирал намайг дуудаад "Хөдөө зуслан дээр нэг хүн асрах хэрэгтэй байна. Цалин өндөр, гэхдээ тэвчээр шаардана шүү" гэв. Мөнгө хэрэгтэй байсан тул би шууд зөвшөөрлөө.
Намайг угтсан хүн бол дөнгөж 50 хүрч яваа ч, хүнд өвчний улмаас 70-тай мэт харагдах, гэхдээ нүдэндээ цогтой, ихэмсэг хатагтай байв. Түүнийг Сараа гэе. Тэр нэгэн цагт алдартай бүжигчин явсан ч, одоо тэргэнцэр дээр суугаад цонхоор ширтэхээс өөр ид шидгүй болсон нэгэн байлаа. Бид хотын дуу чимээнээс хол, уулын модон байшинд зуныг өнгөрүүлэх болов. Миний ажил бол түүнд хоол хийж өгөх, эм уулгах, бас... түүний "үзэгч" хийх.
Сараа эгч өвдсөн гээд гуниглаж суудаггүй, харин ч эсрэгээрээ байв. Өглөө бүр намайг сэрэхэд тэр аль хэдийн тэргэнцэр дээрээ суугаад, уруулаа тод улаанаар будаж, хүзүүндээ чамин ороолт зүүчихсэн, пянз тоглуулагч дээр жазз хөгжим тавьчихсан хүлээж байдаг сан. "За, миний охин. Өнөөдөр ямар даашинз өмсвөл зохих бол? Энэ хөх нь үү, эсвэл тэр шар нь уу?" гэж асууна. Би гайхаад "Эгч ээ, хоёулаа хаашаа ч гарахгүй шүү дээ. Хэн харах юм бэ?" гэхэд тэр инээмсэглээд: "Би өөрөө өөрийгөө харна. Амьдрал гэдэг чинь хэн нэгэнд харагдах гэж биш, өөрөө өөртөө таалагдах гэж амьдардаг юм" гэж хэлдэг байлаа.
Тэр зун би сувилагч биш, харин түүний "бүжгийн хамтрагч" болсон юм. Тэр босож чадахгүй ч гараараа, толгойгоороо, харцаараа бүжиглэнэ. Намайг "Чи ингээд эргэ, одоо гараа ингэ" гэж зааварчилна. Бид хоёр өдөржин хувцас сольж өмсөнө, хуучин зургийн цомгуудыг нь үзэж, түүний дэлхийгээр аялсан түүхүүдийг сонсоно. Тэр надад: "Хүмүүс өвдөхөөрөө үхэх өдрөө хүлээгээд 'Хүлээлгийн танхим'-д суучихдаг юм. Харин би тэгэхгүй ээ. Би сүүлийн амьсгал хүртэл 'Бүжгийн талбай'-даа байна" гэдэг байв.
Зуны сүүл сар гарах үед түүний бие эрс муудлаа. Эмч нар ирээд найдваргүй гэдгийг хэлэв. Би айж, уйлж, түүнийг өрөвдөж байсан ч Сараа эгч харин ч тайван байлаа. Нэг орой тэр намайг дуудаад, нэгэн хайрцагтай зүйл өглөө. "Намайг явсны дараа үүнийг нээгээрэй. Тэгээд битгий уйлаарай. Зүгээр л хөгжмөө тавиад, миний зааж өгсөн вальс-ыг бүжиглээрэй" гэв.
Тэр шөнөдөө Сараа эгч унтаж байгаа юм шиг тайван явчихсан байсан. Гайхалтай нь түүний нүүрэнд үл ялиг инээмсэглэл тодорч, уруул нь өнөөх л тод улаан өнгөөрөө гэрэлтэж байж билээ. Яг л гоёлынхоо даашинзыг өмсөөд үдэшлэгт явж байгаа мэт...
Ажил явдлынх нь дараа би нөгөө хайрцгийг нээж үзэв. Дотор нь түүний хамгийн хайртай улаан туфль, бас нэг захидал байлаа. Захидал дээр: "Миний хөөрхөн охин. Чи намайг асрах гэж ирсэн гэж бодож байв уу? Үгүй ээ, бурхан чамд амьдралыг яаж хайрлахыг заалгах гэж над руу илгээсэн юм. Энэ туфлийг өмс. Тэгээд гүй, бүжиглэ, дурла, алд, бас оно. Хэзээ ч, хэзээ ч 'дараа' гэж битгий хойшлуул. Яг одоо л амьдар!" гэж бичсэн байв.
Түүнээс хойш олон жил өнгөрчээ. Би одоо ээж болсон. Амьдралд асуудал мундахгүй л гардаг. Гэхдээ би хэзээ ч гундаж, шаналж суудаггүй. Хэцүү үе ирэх бүрд би шүүгээнээсээ нөгөө улаан туфлийг гаргаж өмсөөд, толины өмнө зогсдог. Тэгээд Сараа эгчийн хэлснээр, хэнд ч биш, зөвхөн өөртөө зориулж хамгийн гоёороо инээмсэглээд, амьдралын хэмнэлд бүжиглэдэг дээ.
Бид үхэх гэж биш, амьдрах гэж, жаргах гэж л ирсэн хүмүүс шүү дээ.
(Өнөөдөр та өөртөө таалагдах ямар нэгэн зүйл хийсэн үү? Хэрэв үгүй бол яг одоо хийгээрэй!) ❤️👠💃
#АмьдралынБүжиг #СүүлийнХичээл #УлаанТуфль #УрамЗориг #БодитТүүх #НомынӨргөө
