03/01/2026
Ik zag dit door iemand geplaatst zijn en moet zeggen klopt als een bus !!
Het pleidooi voor een algeheel vuurwerkverbod wordt vaak gebracht als noodzakelijke maatregel om geweld, overlast en onveiligheid rond de jaarwisseling tegen te gaan. Maar wie eerlijk kijkt naar wat er daadwerkelijk misgaat, kan niet anders dan concluderen dat zo’n verbod vooral symboolpolitiek is: het ziet er daadkrachtig uit, maar lost het kernprobleem niet op.
De ernstige incidenten rond oud en nieuw worden namelijk niet veroorzaakt door het ‘normale gezin op de hoek’ of de liefhebber die zich aan de regels houdt. Het echte probleem zit bij raddraaiers die al jaren bewust de wet overtreden. Denk aan agressie onder invloed van overmatig alcohol- en drugsgebruik, het gooien van zwaar illegaal vuurwerk zoals Cobra’s, brandstichting en doelbewuste vernielingen. Dit gedrag is nu al verboden, los van een vuurwerkverbod. Een extra verbod verandert daar niets aan.
Sterker nog: de groep die zich níét aan de regels houdt, zal dat ook na een verbod niet ineens wel doen. Illegaal vuurwerk blijft illegaal, geweld blijft geweld, en agressie tegen hulpverleners blijft strafbaar. De raddraaiers kunnen dus eenvoudig doorgaan met wat ze al deden. Het zijn juist de burgers die zich altijd netjes aan de regels hielden, die opnieuw de rekening betalen. Zij gebruiken geen Cobra’s, gooien geen vuurwerk naar mensen en zoeken geen confrontatie. Toch worden zij collectief gestraft.
Daarmee pakt de overheid het probleem niet bij de kern aan. Die kern ligt onder andere bij de grootschalige illegale import van zware knallers, vaak via andere Europese landen. Zolang er geen stevige Europese afspraken komen en de aanvoer van dit vuurwerk niet effectief wordt aangepakt, blijft elk nationaal verbod een doekje voor het bloeden. Het is eenvoudiger om legaal consumentenvuurwerk te verbieden dan om complexe internationale handhaving echt op orde te brengen, maar dat maakt het nog geen rechtvaardige of effectieve keuze.
Het gevolg is een vorm van collectieve bestraffing die niet proportioneel is. Wat lossen we onderaan de streep nu werkelijk op? Het geweld verdwijnt niet, de agressie niet, de illegale handel niet. Wat wél groeit, is de groep ontevreden burgers die het gevoel krijgt dat goed gedrag niet wordt beloond en slecht gedrag nauwelijks wordt aangepakt. Dat ondermijnt het vertrouwen in de overheid en in de rechtvaardigheid van beleid.
Daar komt bij dat een vuurwerkverbod in de praktijk nauwelijks te handhaven is. Incidenten gebeuren vrijwel altijd in groepsverband, midden in lawaai, vuur, drukte en chaos. Vuurwerk wordt niet door een individueel passerende burger gegooid, maar vanuit groepen. Voor de politie is het in zulke situaties vrijwel onmogelijk vast te stellen wie precies verantwoordelijk is. Een verbod op papier verandert niets aan die realiteit.
Daarom is het moeilijk te begrijpen waarom de politiek deze weg kiest. Ofwel men onderschat de praktijk, ofwel men weigert te erkennen dat het echte probleem elders ligt. De vraag dringt zich op of er andere belangen meespelen, omdat de gekozen oplossing inhoudelijk zo weinig verhouding heeft tot het probleem dat men zegt te willen oplossen.
Nogmaals: onderaan de streep worden de brave burgers geraakt, terwijl de raddraaiers doorgaan. Dat is geen effectief veiligheidsbeleid, maar symboolpolitiek — en daarvan wordt onze samenleving niet veiliger.
