04/06/2026
Wij hebben een caravan van ruim 25 jaar oud. Zelf zijn wij 70 en 67 en kamperen saampies al meer dan 45 jaar.
De laatste tijd zie ik steeds mooiere en vooral grotere caravans langskomen, hier op de site en op de campings.
En toen las ik onderstaande tekst van Mark van der Werf en realiseerde ik mij waarom wij zo tevreden zijn met onze "Freule" en wat "echt" belangrijk is.
Ik wil de tekst graag delen.
We stonden ergens op een camperplaats in Duitsland, zo’n plek waar de grindpaden strak zijn aangeharkt en iedereen zijn eigen vierkante meters zorgvuldig afbakent. Recht tegenover ons stond een oud echtpaar. Eind zeventig, schat ik zo. Het was een stel waarvan je bij de eerste oogopslag al weet dat ze elkaar door en door kennen, dat soort mensen waarbij je je meteen afvraagt hoeveel duizenden kilometers en tientallen jaren ze al samen onderweg zijn. Hun camper was geen modern bakbeest. Hij was niet groot, had geen uitschuifbare wanden voor extra comfort en er glinsterden geen hypermoderne satellietschotels of starlink en zonnepanelen op het dak. Het was gewoon een camper. Een oud, belegen beestje met hier en daar een kras, een doffe plek in de lak en een deukje dat er al jaren leek te zitten, alsof iedere beschadiging een eigen verhaal probeerde te vertellen over een smal straatje in Frankrijk of een laaghangende tak in de Ardennen.
Elke avond speelde zich daar exact hetzelfde ritueel af. Zodra de schemering over de camperplaats viel en de meeste mensen zich haastig terugtrokken achter hun verduisteringsgordijnen om in hun eigen digitale wereld te duiken, ging er bij hen een klein lampje aan. Zo’n warm, diepgeel licht dat je van een afstandje al een direct gevoel van behaaglijkheid geeft. Vervolgens gingen ze rustig tegenover elkaar zitten aan het kleine, houten tafeltje. Er kwam een versleten spel kaarten tevoorschijn, dat met routineuze bewegingen werd geschud en gedeeld. En dat was het dan. Meer gebeurde er niet, en meer hoefde er blijkbaar ook niet te gebeuren. Er waren geen oplichtende schermen van iPads, geen smartphones die om de haverklap trilden, geen televisie die op de achtergrond stond te loeien. Er werden geen grootse plannen voor de volgende dag besproken en er hoefden geen foto's van de zonsondergang direct met de wereld gedeeld te worden. Er was simpelweg geen haast om nog ergens naartoe te gaan of om iets te beleven.
Ze zaten daar gewoon te kaarten, urenlang. Soms hield een van hen even op met spelen en keek even rustig naar buiten, naar de toppen van de bomen die zachtjes heen en weer wiegden in de opstekende avondwind, naar een buurman die in het halfdonker zijn hond uitliet, of naar een verdwaalde camper die nog laat het terrein op kwam rollen op zoek naar een plekje. Daarna gleed de blik weer onverstoorbaar terug naar de kaarten op tafel. Een kaart werd kalm neergelegd, gevolgd door een subtiele glimlach, een kort hoofdgeschud alsof de ander een slimme zet had gedaan, en weer een volgende kaart. Het was een tafereel waarin ogenschijnlijk helemaal niets geks of bijzonders gebeurde, en juist om die reden gebeurde er werkelijk alles. Want hoe langer ik daar vanaf mijn eigen plekje naar bleef kijken, hoe sterker het gevoel werd dat hier precies zat waar zoveel mensen hun hele leven koortsachtig naar op zoek zijn. Het was geen avontuur, het was geen succes en het was al helemaal geen materieel bezit. Het was rust. De pure, onversneden rust van twee mensen die al zo intens lang samen onderweg zijn dat ze elkaar en zichzelf niet meer constant hoeven te vermaken.
Ze hadden geen spectaculaire dagen of adembenemende bergpassen nodig om aan het einde van de avond te kunnen zeggen dat ze een mooie dag hadden gehad. Ze waren niet voortdurend op zoek naar de overtreffende trap, naar nóg groter, nóg mooier of nóg exclusiever. Ze hadden allang iets gevonden wat vele malen waardevoller is dan dat: het diepe besef van ‘genoeg’. Wij reizigers hebben de mond altijd vol over vrijheid. We praten gepassioneerd over het ontdekken van nieuwe wegen, het oversteken van landsgrenzen en het verzamelen van unieke ervaringen, alsof het ultieme geluk altijd nét achter de volgende onbekende bocht ligt te wachten. Alsof er altijd eerst nog iets nieuws ontdekt moet worden voordat we onszelf eindelijk toestaan om echt tevreden te zijn. Maar toen ik daar zo in het donker naar dat warme, verlichte raampje keek, dacht ik voor het eerst helemaal niet aan onze volgende bestemming of het land dat we hierna zouden intrekken.
Ik dacht ineens aan over dertig jaar. Ik dacht aan Magriet en mij. Aan onze eigen bus, die tegen die tijd waarschijnlijk net zo vol zal zitten met krassen, deuken en diepe herinneringen aan alle reizen die we hebben gemaakt. Ik zag ons al zitten op twee campingstoelen die eigenlijk al veel te lang meegaan en die hun beste tijd wel hebben gehad. Ik stelde me voor hoe we dezelfde gesprekken zouden voeren die we in de afgelopen decennia al honderd keer eerder hadden gevoerd, lachend om inside jokes waar buiten ons helemaal niemand anders meer om kan lachen. En ik hoopte vurig op een avond die precies zo zou zijn als deze. Een klein, sfeervol lampje dat brandt in de bus, een simpel tafeltje tussen ons in, en hoewel het bij ons misschien geen kaarten zullen zijn maar iets anders, maakt dat niets uit. Als we daar maar wel samen zitten. Nog steeds samen, na al die jaren.
Wat ik daar aan de overkant zag, was namelijk zoveel meer dan gewone tevredenheid; het was het tastbare bewijs van echt geluk. Het was houden van in zijn allermooiste, meest uitgeklede vorm. Het was rijkdom, maar dan in de meest pure betekenis die er bestaat. Niet die van een goedgevulde bankrekening of een glanzende nieuwe camper, maar de rijkdom van pure tijd en van duizenden volstrekt gewone dagen die door ze samen te beleven geruisloos zijn veranderd in iets buitengewoons. Je zag het aan de hele dynamiek, aan de manier waarop ze daar zo vanzelfsprekend tegenover elkaar zaten. Niet omdat er nog zo ontzettend veel gezegd moest worden, maar juist omdat alles in een heel leven samen al eens gezegd was. De stilte die tussen hen viel als de kaarten werden gedeeld, voelde geen moment leeg of pijnlijk. Die stilte was juist warm, comfortabel en tot de rand toe gevuld met de echo van een heel gedeeld leven. Dat is een vorm van rijkdom die met geen geld te koop is.
