https://www.facebook.com/809114668943066/

PR Valkenhagen, innovatie weg 3-12, Doetinchem (2026)

17/10/2026

Weekend schrijfsels

Onderweg, naar de wadden

Kleine jongetjes worden groot.
Veel te snel.
Zo neem jij ze mee op vakantie, en voor je met je ogen knippert nemen ze mij mee.
Alweer een week geleden.
Mag ik met de mannen mee naar Texel.
Achterin de leasebak van Jeroen, die ook het verblijf heeft geregeld. Maar wat moet ik inpakken, ik weet niets, en dat voelt gek.
Is er beddengoed, zijn er handdoeken?
De ochtend voor vertrek vraag ik e.e.a. toch maar even na.

Ruben heeft zich beziggehouden met de activiteiten die met de steeds slechter wordende weersverwachtingen telkens aangepast moesten worden. Ondanks onze uitpuilende spelletjeskast wordt er toch nog een nieuw spel aangeschaft.

Best moeilijk om me nergens mee te bemoeien. Voor de zekerheid neem ik een pak decaf, koffiemelk en wat blikjes 0,0 mee.
“Je gaat toch wel eten hè pap?" "En ons geen plaatsvervangende schaamte bezorgen door een kindermenu te bestellen?”
“Ja hoor jongens, ik eet gewoon met jullie mee, in mijn hoeveelheden”

Een weekend Texel met onze jongens.
Mijn verjaardagscadeau van 11-07.
ZESTIG! Ik kan er nog niet aan wennen.

Het mooie weer is op. Het moest een keer, maar waarom precies nu? Kon het nu net niet tot maandag wachten?
Voor de natuur komt de neerslag toch al te laat. Veel bomen staan al twee maanden in een soort van herfststand. Al valt het best mee hoeveel blad er al af is. Wat maar weer bewijst hoe buigzaam en flexibel de natuur is.

De temperatuur is gekelderd.
Stevige schoenen en paraplu's zijn meegenomen. Truien en regenjassen ingepakt. Er wordt voor de komende 48 uur geen droog uurtje voorspeld.

Tegen de middag rijden we met z'n drieën naar Jeroen in Utrecht. Die leasebak rijdt dan wel “gratis”, maar ik vond het wat overdreven om ons op te laten halen.

Natuurlijk krijgen thuisblijvers ongelijk en vallen regen en hagel precies als we ergens binnen zijn. Maar als het valt, dan is het veel.
Strandwandelen wordt strandwapperen, ik word nog net niet van het duin geblazen.
Natuurlijk gaat er vrijdagavond een stuk pannenkoek naar een bord naast me, maar ik heb geen kinder exemplaar besteld.

Staan we zaterdag om half 11 aan het Texels bier tijdens een rondleiding door de Brouwerij. 🍻Ik heb toen ik het hoorde toch maar even mee ontbeten met de mannen.

Met z'n vieren verblijven we in een Klapkot.
Een tinyhouse op een aanhanger waarbij na het neerzetten een zit/eetkamertje uitklapt. De westenwind van zee beukt op de wanden.

Texel en tandems, ze schijnen bij elkaar te horen. Als wij er een aantal voorbij zien stampen met windkracht zes tegen, besluiten wij na de lunch in De Koog de auto te pakken naar de Cocksdorp. Voor de beklimming van de dubbele vuurtoren. Om de in ww2 kapotgeschoten oude toren is een nieuwe gebouwd en zijn de oude muren blijven staan. Daartussen kun je precies lopen om de kogelinslagen te bekijken.

Spelletjes, na Rummikub of Triominos wordt het met al die nieuwe spellen voor mij al gauw lastig om de regels te onthouden. Het spel dat we nu spelen is puur gokken en geluk hebben al duurt het voor mij een paar spellen voor ik er een tactiek voor weet te verzinnen. Die overigens geen winst oplevert.

Ecomare ligt om de hoek en die zeehonden opvang staat zondagochtend op het programma. We hebben om 10u sharp het Klapkot weer verlaten en staan om 11u bij de bassins voor uitleg en het voermoment. Daar ontkomen we niet aan het hemelwater, al is het van korte duur.

We zitten daarna zelfs in de zon op het dek van de veerboot terwijl we het zien regenen boven Den Helder.
Daar doen we nog een late lunch, of zo je wilt een heel vroeg diner alvorens terug te rijden naar Utrecht.

Wat een prachtig cadeau hebben de mannen me gegeven, mooier hadden ze niet kunnen bedenken. 🙏🏻

11/10/2026

Weekend schrijfsels

Telefooncellen.
Ze zijn in ons land niet meer te vinden.
De huidige generatie moet je uitleggen wat het zijn.
Een netwerk van glazen hokjes, voorzien van een hangend toestel, verspreid over het land.
Daar kon je naar toe om met elkaar te kunnen bellen. Het is je nog nauwelijks voor te stellen.
Ik kan me de Nederlandse versie niet eens meer goed voor de geest halen.
De karakteristieke Engelse cel lukt beter.
Die zie je in ons land zelfs nog staan. Als buurtbieb of boerderijwinkeltje.
Een paar weken geleden kwamen we nog een Oostenrijkse telefooncel tegen in het dorp waar we toen verbleven. Die was zelfs nog in gebruik.

Post Telegraaf Telefoon, PTT, stond dat tot op het laatst op de Nederlandse uitvoering?
En waren ze grijs? Met blauw verlichte bovenrand? Of felgroen? Geen idee.
Volgens AI waren de laatsten van RVS en zijn ze in 2016 uit het straatbeeld verdwenen.

Wat zou er gebeuren als je je oude vaste lijn van je ouderlijk huis zou kunnen bellen?
Met zo'n grijze telefoon van de PTT.
Met draaischijf. De draaischijf die jaren later evolueerde naar zwarte drukknoppen.
Doordraaien tot aan de aanslag, anders ging het mis. Dan kreeg je iemand anders “aan de lijn”

Je werd ook letterlijk aan het lijntje gehouden. Het krulsnoer dat de hoorn met het toestel verbond. Je kwam hooguit een halve meter ver voor je het toestel van zijn plaats begon te trekken.
Je kon niet ijsberen door de kamer tijdens het gesprek. Of hands free bellen.
Dat je dat ooit, in een verre toekomst, gewoon tijdens een wandeling, waar dan ook ter wereld zou kunnen gaan doen, kwam niet in je op.

Ik kijk overigens nog steeds om als er iemand buiten luid pratend voorbij komt en ik een antwoord nog net voor me kan houden.

Zo’n zwarte wandtelefoon in de gang van een kroeg, met daaromheen een gekriebel van woorden, cijfers en zinnen. Zouden ze nog ergens hangen?
Met op de muur geschreven notities om al tijdens het bellen niet te vergeten wat er gezegd werd. Als je door de klereherrie en het geroezemoes al iemand kon verstaan.
De netste bellers schreven het op zo’n geel Post-it briefje en plakten dat op de muur.
Om dat daarna alsnog te vergeten.
Het hoofd bij het feest.

Het nummer van thuis is het enige nummer van vroeger dat ik nog uit mijn hoofd ken.
Het nummer om naar huis te kunnen bellen.
070-900867, hoe vaak zou ik die combinatie gedraaid hebben. Niet eens zo heel vaak denk ik. Hooguit een keer tijdens een vakantie.
In 1988. Vanuit een Franse telefooncel. De Francs die je er als bij een eenarmige bandiet in moest blijven gooien om de verbinding te behouden.

“Hoi mam met mij”
“-----!!”
“Ja mam, alles gaat goed”
“-----!?”
“Nee, niet eerder aan gedacht mam, we zijn lekker vakantie aan het vieren”
“-----!”
“Zijn we echt al 10 dagen weg?” “Ik heb toch een kaart gestuurd?”
“----”
“Nog niet aangekomen, oh?”
“----”
“We hebben ook nog geen telefooncel gezien mam, dit is de eerste en we bellen allemaal nu even naar huis, komt goed”

Rinkel, rinkel, daar gaan de volgende munten door de gleuf

“------?”
“In Marseille”
“-----?”
“Ja hoor de Fiat doet het prima, dat mag ook wel voor die 750 gulden”
“------?”
Als ik nog een keer een cel zie zal ik het proberen, mijn muntjes zijn bijna op mam”
“------”
“Tot later, dag mam”

Tuut, tuut, tuut….

Het nummer als zodanig bestaat niet meer, er is een cijfer bij gekomen. Op 10 oktober 1995, tijdens “Operatie Decibel”, kreeg iedereen een tiencijferig telefoonnummer.
En alle kengetallen bestaan sindsdien uit een combinatie van drie cijfers.
Huishoudens kregen een omnummergids, ook kon je een elektrische “numculator” aanvragen die de oude nummers naar de nieuwe kon omzetten.

Dat viel een beetje tegelijk met de eerste mobiele telefoons. Vriend en getuige Ron liep er mee rond, inclusief flinke accu, op onze trouwdag in datzelfde jaar en was een beziensaardigheid.

En nu?
Iedereen is verbonden en toch eenzamer dan ooit. Vaste lijnen zijn aan het uitsterven.
Halve levens spelen zich af op het schermpje in onze handen waarop de hele wereld in al zijn hardheid binnenkomt.
Bellen?, we appen.
Irritatie stijgt als een bericht niet vlot beantwoord wordt.

En dan vond ik dat mijn moeder blij moest zijn dat ik halverwege de vakantie de tijd nam om een telefooncel op te zoeken….

De kaart die we haar dit jaar vanuit Oostenrijk stuurde viel pas drie weken na onze thuiskomst op de mat….
Ik had beter even kunnen bellen.

03/10/2026

Weekend schrijfsels

Onderweg, door muziekland

Het B&O center dat ik mezelf voor m'n vijftigste verjaardag cadeau deed neemt al tien jaar een prominente plaats in op het vijftiger jaren dressoir in de woonkamer.
Via Marktplaats heb ik de draaitafel in Hengeloooo (Gld) voor 50 euro op de kop kunnen tikken. Een euro voor elk jaar.
In 1980 heeft hier iemand, in guldens, goud geld voor betaald.

Het dressoir vonden we zeker 24 jaar geleden op de lokale rommelmarkt van de schutterij in het oude buurtschap dat onze nieuwbouwwijk opgeslokt heeft.
Vintage of retro wordt het nu genoemd en dat is weer helemaal hot.
Die woorden zijn inmiddels beide garantie voor een hoge vraagprijs als we het meubel nu online hadden gevonden. En zou er zomaar €400 voor gevraagd kunnen worden.
In procenten een grotere waardestijging dan ons huis of onze oldtimers.

Toen we het dressoir kochten hadden we net verbouwd en was er ruimte voor iets leuks.
Op een rommelmarkt moet je snel handelen, want dan zie je die andere kapers op de kust.
Meestal zijn we niet zo vlot, kijken we eerst even verder om het te laten bezinken.
Nu zijn we het verrassend snel eens en beslissen direct. Zonder er over na te denken hoe we dat zware ding thuis gaan krijgen.
Na afdingen betalen we maar liefst twintig Hollandsche florijnen voor het oude dressoir.

Dat geldt ook voor het eerder genoemde BeOcenter overigens. Daarvoor sprong ik gelijk in de auto om de platenspeler op te halen. Afdingen is er dan niet bij. Nog net denk ik eraan om een testplaat mee te nemen.
The Joshua Tree van U2, bij “with or without you” hoor je direct of het toerental nog stabiel is.

De platenkast, waarvan ik het vinyl telkens op alfabet probeer te houden, puilt uit.
Geleidelijk aan zijn er de afgelopen jaren heel wat zwarte 33 toeren schijven bijgekomen.
De maandelijkse boeken en platenmarkt in de kerk heeft daar een groot aandeel in gehad.

Ik ben niet zo’n geluidsfreak dat ik kan horen dat vinyl een warmer geluid heeft.
Iets wat liefhebbers altijd zeggen.
Wel heeft het iets nostalgisch, een plaatje opzetten ipv een paar klikken op je telefoon die de muziek via Spotify op de bluetooth speaker de huiskamer in laat schallen.
Met een klik skip je een nummer wat je op dat moment niet aanstaat.

Als je het volume niet te hard zet vind ik het geluid net zo oké als de joekels van Yamaha speakers die samen zomaar een halve m2 huiskamer opeisen. Mits het blauwe papiertje tussen de meest gebruikte knop blijft zitten. Anders begint de versterker irritant te brommen. “Daar moet ik nog eens iets aan doen." Zeg ik al tien jaar…..
B&O, het design leek belangrijker dan de degelijkheid.

Bij een plaat spoel je niet zomaar een liedje verder. Een tik tegen de naald komt nooit precies in de lege groef van het volgende nummer terecht.
Doorspoelen, alsof je in het kleine kamertje bent.
Doorspoelen, een handeling die eigenlijk bij een cassettebandje hoort.
Nog zo'n geluidsdrager uit een grijs verleden.

Hoe lang blijven we dat doorspoelen nog zeggen?
Net als de telefoon opnemen of verkeerd verbonden zijn.
Voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. Zelfs gezegdes raken uit de gratie.
De generatie onder ons begrijpt niet altijd meer wat je bedoeld.
Dat heet vooruitgang, het heitje voor een karweitje was voor mij vroeger al een reden om de wenkbrauwen te fronsen.

25/09/2026

Weekend schrijfsels

En route, en France

Zo'n typisch Frans dorpspleintje, met fontein en muziektent. Met een baantje voor jeu de boules of petanque, het verschil moet ik nog altijd opzoeken.
Een spel voor oude mannen, tenminste, die indruk krijg ik in Frankrijk wel.
Mannen die op een leeftijd zijn die ik in een steeds rapper lijkend tempo aan het benaderen ben.

Zelden heb ik ouwe vrouwen mee zien doen. Ze zijn er soms wel, zitten dan op het door bomen overdekte pleintje in de schaduw. En ze doen niet mee aan het serieus met ballen gooien.
Glas in de hand, een vin rouge ou blanc. De klaterende dorpsfontein maakt daar de glazen zeker niet vol.
Een Camembert erbij of iets anders te knabbelen voor tijdens het babbelen.
Het maakt niet uit op welk uur.
Elk kwartier laat de dominant aanwezige kerkklok weten dat de tijd voortschrijdt.

Het spel wordt fanatiek gespeeld, ongenoegen wordt met veel kabaal en lichaamstaal begeleid. Meetlatten komen er aan te pas als een schoenlengte te onnauwkeurig blijkt te zijn.
In de schaduw van de platanen kruipt de tijd voort.
De mannen nemen een tweede pauze met een vierde glas en het spel wordt losser en rumoeriger.
De loser pakt morgen een nieuwe kans.

Net achter het plein hebben we onze DS achtergelaten op een bijna lege parkeerplaats.
Durven achterlaten. Nog voor ik de motor afgezet en het dak dichtgeschoven heb, loopt er al iemand om heen te dralen.
Dat is niet ongebruikelijk, maar wennen doet het nooit.
Onze oude Citroën is qua uiterlijk “Dans son jus”. Steevast door google vertaald als “ in zijn sap”
“Doorleefd” dekt na 53 jaar gebruik de lading beter.
Vanwege dat ongerestaureerde uiterlijk zetten we de oude dame ook overal neer.
En is er vaak direct belangstelling.

Dit heerschap heeft echter iets, brengt een beklemmend gevoel bij me naar boven.
En wat moet je dan? Wat gaat er om in mijn hoofd?, wat in het zijne?
We zullen het geen van beide van elkaar nooit weten.

Heeft deze monsieur, net als vele Fransen, een warme herinnering aan deze godin van de weg?
Een haat / liefde-verhouding vanwege haar complexe techniek?
Of wellicht La voiture de son père die hij zich herinnert?

Oordeel ik op basis van zijn wat slonzige uiterlijk?
Zijn geur die in een mengeling van zweet en alcohol in golfjes naar ons toe komt drijven? Lange beige regenjas, pluizig hoedje, stoppelbaardje, plastic tasje in de hand.
Voor de zekerheid zet ik de rijniveau handle in de laagste stand. Waardoor de DS onverplaatsbaar plat op haar buik komt te liggen. En trap ik het parkeerrempedaal harder in dan gewoonlijk.
Waardoor de Snoek muurvast op het asfalt komt te staan.

En die clochard maar rondjes lopen om de auto, terwijl wij een rugzakje uit de kofferbak halen. Onze wandelschoenen aantrekken op de ingezakte kofferrand en we hem tijdens kortstondig oogcontact met een gemaakte glimlach toeknikken.

We laten het los, laten hem los en lopen via het ballen pleintje langs de muziektent het dorp in. Op zoek naar een terrasje voor een café crème.

Terug bij de auto staat ze er natuurlijk precies zo bij als achtergelaten. Bijna dan, elke zijruit heeft nu een vlek. Van de zijkant van een hand. Om zonder spiegeling naar binnen te kunnen kijken …

Het spel verschil heb ik toch even opgezocht:
Jeu de boules is de verzamelnaam voor diverse spellen met metalen ballen.
Petanque is er daar eentje van, met eigen, specifieke regels. Die mag je zelf opzoeken.
De naam komt uit het Occitaans. Péd tancat dat voor ons zoiets als ‘vaste voeten’ betekent.

19/09/2026

Weekend schrijfsels

Onderweg, tussen de boerderij beesten

Wat is dat toch, dat koeien en andere boerderijbeesten je tijdens vakanties een totaal ander gevoel geven dan thuis.
Maken we vanuit ons huis een rondje door de polder, dan lopen we ze zonder ze een blik waardig te gunnen voorbij. Tenzij ze je op een indringende manier aankijken zoals alleen koeien dat kunnen doen.
Staan ze dan ook nog eens op een mooie plek of in een leuke pose, dan stoot je elkaar aan en zeg je wellicht nog: ‘’kijk die koe eens” . Negen van de tien keer loop je er echter gewoon aan voorbij. De camera/telefoon komt er zeker niet voor uit je kontzak.

Op vakantie is dat anders. Sowieso merk je die rondwandelende melkfabrieken in de bergen sneller op. Hoor je ze eerder omdat ze een bel om hun nek hebben.
Knettergek zou ik er van worden, maar dat terzijde. Bij elke beweging, elk graspolletje dat zo’n koebeest om haar tong slaat en uit de grond trekt dat geklingel.
Dag in, dag uit. 24 Uur per dag. Dat eeuwige getingel in je oren. Nou ja, niet eeuwig natuurlijk. Als ze half september teruggehaald worden naar het dal dan gaan ze voor de winter op stal. En die boer wil natuurlijk wel slapen. Al denkt hij er weer niet over na wat zijn bellende koeien met mijn nachtrust doen. Als ze precies ‘s nachts langs ons appartement scharrelen. Want slapen ze eigenlijk wel, die koeien?
Kom je ze op een wandeling een keertje niet tegen, dan fotografeer je zelfs een houten koe. Waarvan de bel zeker niet zal klingelen.

Schapen, geiten, paarden. Ook die ontkomen niet aan een kiekje voor in het vakantiealbum.
Terwijl we die schapen thuis zo af en toe vervloeken. In onze woonplaats hebben we luie ambtenaren. Waar niet? is de cliché vraag natuurlijk. Wij hebben schaapskuddes voor een natuurlijke begrazing ipv kerels (m/v) op grasmaaiers.
Alleen vreten die beesten niet alles op. En blijven er kaalgevreten staken staan. En brandnetels, tot de kudde weken later, na een rondje stad, weer langskomt. Het groen staat weer een meter hoog door hun eigen, natuurlijke bemesting.
En die mest ligt overal op stoepen en fietspaden als die grazende maaimachientjes verplaatst zijn.
En daar hinkel je dan tussendoor…… met je hond. Vanwege de opruimplicht , plastic zakje met stront in je ene hand, riem in de andere. En zo probeer je samen de schaap uitwerpselen te ontwijken…..en zou je willen dat die opruimplicht voor de hele kudde zou gelden. Dan piept die herder wel anders.

Toch dragen die boerderijbeesten op het moment zelf bij aan het ultieme vakantiegevoel. Zonder tingelende koeien is Oostenrijk geen Oostenrijk. Gaan ze op de foto, worden ze gefilmd. Omdat ze op ons pad komen. Letterlijk. Zo letterlijk dat je zelf gekke sprongen op een berghelling moet maken om er langs te mogen. Want denk nu niet dat de dames vanzelf opzij gaan. Ook niet als je het vriendelijk aan ze vraagt.
Dat je ook nog eens verkeerd loopt omdat er eentje precies op de splitsing van bergpaadjes staat waardoor je het bordje mist. Onvermurwbaar blijven ze staan grazen of herkauwen. Totdat zij vinden dat ze een stapje verder gaan, opzij kunnen gaan. En dat is altijd als je er net voorbij hebt kunnen komen. Tot die tijd blijven ze je net zo stom aankijken als jij dat vragend naar hen doet. Dus klauter je er langs. Op voldoende afstand, buiten bereik van bokkende poten. Want soms lijken ze toch te schrikken, terwijl je ze net in de poppetjes van hun ogen hebt gekeken.
Dan houd je je gewicht naar de berg en blijf je dat in je hoofd voor jezelf herhalen zodat je vanwege je rugzak niet in onbalans raakt.
Om daarna je weg te vervolgen over de bergkam. En te genieten van een waanzinnig uitzicht. Het is maar goed dat Hollandse koeien niet weten wat ze missen. Wat een zomer vol vrijheid is.

12/09/2026

Weekend schrijfsels

12-9 2026: Onderweg, in een keukenlade

In haast op zoek naar een schaar trek ik
de keukenla vakverdeler mee omhoog zodat die lade niet meer dicht kan.
Die Ikea ladeverdeler leek zo handig.
De praktijk is anders. Want zo strak klemt dat ding niet. Altijd weet er wel een mes of iets anders onder de vakjes door te kunnen schuiven. En net als bij schapen: als er eentje over de dam is…is dat bij messen net zo.
Waardoor die vakjes langzaam omhoog gedrukt worden tot de lade niet meer dicht kan. En dat is altijd op momenten dat het niet uitkomt.

Als het weer eens gebeurt en je gefrustreerd de hele vakverdeling en de inhoud van de la over het aanrecht hebt uitgestort. Zodat je wel op móet ruimen.
Dan kom je ze weer tegen. In de loop der tijd hebben ze zich door de hele la verspreid: flesopeners.
Goed bedoelde souvenirs.
De ene keer zoek je je een ongeluk, net als naar rolmaten en potloden, de andere keer kom je er in om.
Zo ook nu weer. Acht stuks komen er tevoorschijn. Alsof we een stel alcoholisten zijn.

In de meest vreemde uitvoeringen, van wie hebben we ze gekregen?.
Die Engelse telefooncel van Ivo, liefs uit Londen zou Bløf er van maken.
Een aandenken aan veertig jaar LVWCN, de Luchtgekoelde VW Club waar ik al net zo lang lid van ben als dat ik mijn eerst gekochte auto heb. Mijn Kever die al sinds 1989 uit elkaar ligt. Die al 37! jaar in restauratie is….

De meest bijzondere opener komt van Rhodos, meegenomen door Ruben.
Het voelt elke keer weer vreemd om een p***s vast te pakken om je pilsje te openen.

Onbegrijpelijke keukengerei kom ik ook tegen, hebben we dat echt nodig?
Action of Solow rommel. En toch is er iemand die dat "onmisbare hulpstuk” bedacht heeft en er wat aan overgehouden heeft. Hele volksstammen zwichten ervoor. Omdat je zo’n kassakoopje niet kan laten liggen, toch?

Een avocado snijder. Alsof een gewoon mesje er niet doorheen komt. Bij een lekkere rijpe vrucht zitten je vingers sowieso onder de groene smurrie als je de schil er van af probeert te halen.
Een spaghettimeter voor 1 tot 4 personen. Alsof dat ding weet hoeveel wij eten. Vier uitgestanste rondjes in een plastic plaatje waar je de, ongekookte, spaghetti in moet passen voor de juiste hoeveelheid couverts.
Sowieso hebben we een kind dat qua eet capaciteit in geen enkel rondje past.
Waarom ligt het in die la? Niet voor mij.

En dan vind ik iets waarvan ik niet bedacht krijg wat het is. Zie de laatste foto.
Google Lens weet het: het blijkt een egg topper te zijn. Alsof ik met mijn plastic eierlepeltje een zo’n schaal niet kapot kan tikken. Wie? In hemelsnaam wie? Heeft dit stuk gereedschap ons huishouden binnen gebracht?

Een vakje is tot aan de rand gevuld met kurken doppen. Van goede wijn die nog niet gedegradeerd is tot opsluiting onder een schroefdop.

Wijnfles aankleding vind ik tussen het kurk, wie verzint zoiets?. Een hoed als dop, voor na het ontkurken. Want zo'n kurk is na verwijdering nauwelijks meer terug te duwen in de flessenhals. Een stropdas als anti lek randje. Keukenla vulling. Want als het puntje bij paaltje komt, dan schroef je de dop eraf, schenk je je glas vol en gaat de schroefdop er weer op.

Die Vacuvin, die ik ook weer tegenkom tussen de berg gereedschap uit la twee.. Leuke uitvinding, hype van 25 jaar geleden. zou het nog bestaan?.
Ja!, zegt bol.com, de webwinkel die onder druk van de woke beweging zijn dikke mannetje in de ban gedaan heeft.
Een Vacuvin, die hebben we dus. Bij ons was die nooit nodig. De fles was al leeg voordat de wijn de kans kreeg om wrang te worden.

Rondstruinen op Franse brocantes, rommelmarkten, die er daar, in het land van Marianne, altijd net even gezelliger uitzien dan bij ons. Of zou het door het weer komen. Anoniem rondkijken van achter je donkere zonnebril. Doen alsof je de verkoper niet verstaat. “Je ne comprends pas, monsieur” Of “madame” natuurlijk.
Die schenktuit voor op de wijnfles, met een echte kurk, die kun je toch niet laten liggen voor anderhalve euro. Zonder schroom ding ik af naar een euro. Hij gaat mee voor 20 centimes meer. Om er al bij de tent achter te komen dat het ding lekt. De oude kurk is verdroogd en te veel gekrompen. Dus wikkel je er een stukje aluminiumfolie omheen. Waardoor het lekken, dus het drankmisbruik, iets beteugeld wordt. “Ik vervang dat stukje kurk thuis wel, de keukenla ligt er vol mee” …… het moet nóg gebeuren.

Brocantes, want ze zijn zo leuk, een herinnering aan een fijne vakantie. Ik heb werkelijk geen flauw idee op welk rommelmarktje ik die tuit gekocht heb.

06/09/2026

Weekend schrijfsels

Juli 2009 On our way, in England

Voor het eerst steken we met het gezin het Kanaal over van Calais naar Dover. In een doodgewone, 12 jaar oude, Ford Mondeo. Van klassiek vervoer is dan geen sprake. Mijn allereerste auto is dan al 20 jaar in restauratie (en is dat nog steeds)
De toen 15 jaar oude Kever die ik na het behalen van het felbegeerde roze papiertje kocht van mijn zuurverdiende krantenwijk centen. De Citroën DS stond pas een jaar later in de garage.
We gaan niet per trein door de tunnel, maar gewoon met de ferry. Dan zie je de mooie krijtrotsen steeds dichterbij komen tijdens de korte oversteek. Of kleiner worden als je naar de Franse kust blijft kijken natuurlijk. Naar waar het VK in een heel ver verleden van het vasteland los scheurde.

Het zuiden van Engeland is het reisdoel, The New Forest, waar wilde paarden en ezels (op 4 poten) vrij rondlopen.
Die wilde paarden zijn niet zo wild als je zou denken. Hun leefgebied is veel te klein om zich niets van menselijke aanwezigheid aan te trekken, laat staan te bemerken.
Mensen kunnen het ook niet laten om ze met rust te laten of te voeren. Met als gevolg dat elke maaltijd een uitdaging wordt.Tijdens het ontbijt kijkt er opeens eentje mee over mijn schouder.
In plaats van in de gang staat er op een gegeven moment een paard in de tent. Op zoek naar iets eetbaars. En krijg dan zo’n beest maar weer uit je onderkomen.
Want zo mag je die enorme tunneltent wel noemen. De Ford zou er bij in kunnen.

Het is een onrustige vakantie, aangewakkerd door de wind die elke dag de tent omver lijkt te willen blazen. De zware buien ontlopen we, over een camping verderop kunnen ze kanoën.

Dijken bouwen, het lijkt wel in de genen van de gemiddelde Hollander te zitten. Zodra onze tent bij een beek is opgezet of dat we de zee of een meertje opzoeken, dan moet er gebouwd worden.
Het beekje moet vooral zo goed mogelijk tegengehouden worden en er wordt door de jongens flink gesjouwd met zand en stenen.
En het leuke van het hebben van kinderen is dat je dan zelf ook weer mee mag doen.
Om er dan tegen beter weten achter te komen dat die strijd tegen het water bij de zwakste schakel altijd verloren wordt. Net als het kasteel van zand en kiezels dat altijd het onderspit delft tegen de branding.

Het wordt op het Britse eiland steeds minder met klassiekers op de weg. We komen ze zeker nog hier en daar tijdens de wandelingen, op de camping of onderweg tegen, maar niet meer in de hoeveelheden van toen. In de vorige eeuw, pakweg 15 jaar terug toen we hier met z'n tweeën waren.
Nu we hier in het zuiden, niet geheel toevallig, toch zijn, staat het National Motormuseum in Beaulieu (zeg: Bjoelie) natuurlijk op het programma.
Dat is vaste prik: Iedere vakantie doen we een dagje automuseum. De jongens worden er ook hier aan herinnerd dat hun belegde boterham verdient wordt met klassieke automobielen.
We vallen met de neus in de boter. De tijdelijke tentoonstelling met James Bond auto’s, waaronder de duikende Lotus Esprit S1 uit “the spy who loved me”, pakken we mee. Als kers op de taart staan in een aparte tent ook nog de idiote Top Gear specials. Zoals de creatie van Richard Hammond: een verlengde MGF, omgebouwd tot rijdende bowlingbaan.

Met de Ford moeten we door een Ford op weg naar een Fort. Een Ford, ook wel een voorde genoemd, is “een doorwaadbare plaats in de rivier”. Dat gaat net, het water komt tot boven de dorpels na alle regenval, de voeten houden we droog.
Geschiedenis gaat ons geen van allen nooit vervelen. Burchten, kastelen, oude stadjes, het is allemaal even leuk. In Engeland lijk je soms nog door een openluchtmuseum te rijden. Bij Stonehenge gaan we ruim terug in de tijd van voor het begin van onze jaartelling. Toen mochten we nog tussen de steencirkels doorlopen. Nu mag dat nog 1x per jaar op de langste dag. De dag van de zonnewende.

29/08/2026

Weekend schrijfsels

Juli 2019: underveis, i Norge

Onze derde campervakantie op rij brengt ons in de zomer van 2019. in Noord Europa. Drie weken is veel te kort om het hele land te doorkruisen en blijven we in het zuiden van Noorwegen. We vertrekken met z'n drieën. En labrador Loeka die ons, op een USA reis na, altijd vergezeld heeft.
De camper is een halfintegraal met alkoof, een Fiat Ducato uit 1993, waar we allemaal in kunnen zitten én overnachten. Betekent wel dat we iedere avond, na een flinke verbouwing, allemaal tegelijk de slaapzak in gaan.
Alleen de jongste is de hele reis mee, de andere twee hebben ook nog wel zin in een gratis vakantie, maar kunnen niet drie weken mee. Zij vliegen halverwege onze reis naar Bergen. Vanaf daar rijden ze mee terug naar huis. Bergen, de stad met meer natte, dan droge dagen in het jaar. Enfin, dat was pas halverwege de reis.

De eerste reisdag valt onder de noemer noodzakelijk kwaad en kilometers maken. Stoppen bij een camperplaats in het Deense Aabenraa op een boerenerf. Hamburg is op gepasseerd vanwege de eeuwigdurende wegwerkzaamheden aldaar. Sowieso voeg je je met een oude camper tussen de vrachtwagens op de rechterbaan en haal je er zo af en toe eentje in. En rijd je ook geen 800 kilometer op een dag. Die rechterbaan geeft dan de meeste rust, ook in de camper, zodat we nog wat tegen elkaar kunnen zeggen.

Hirtshals-Oslo is onze nachtelijke overtocht na een bezoekje aan het strand in het uiterste puntje van Denemarken. Waar Skagerrak en Kattegat elkaar tegenkomen. We zijn er niet de enigen die de twee zeeën tegen elkaar willen zien botsen nu we toch in de buurt zijn.

De camperplaats Sjølyst Marina in Oslo is er nog niet eentje die in de categorie idyllische plekjes valt. Wel een handige aangezien we nu met de benenwagen de plaatsen kunnen bereiken die we uitgezocht hebben.
Zoals het indrukwekkende Vigelandpark in de Noorse hoofdstad, je hebt aan een dag niet genoeg om alles goed te kunnen bekijken. Het is het grootste beeldenpark ter wereld dat gemaakt is door één kunstenaar. Het is onderdeel van het Frognerpark en er staan meer dan 200 bronzen en granieten beelden van blote mensen. Tussen 1907 en 1942 gemaakt door Gustav Vigeland. De kringloop van het leven staat daarin centraal. Het bronzen beeld van een boos jongetje is zeer populair en laat een bepaald lichaamsdeel niet onberoerd.

Na de stad volgen er 10 dagen Noorse natuur. Dagen waarop je soms door een schilderij lijkt te rijden. Dagen met waanzinnige watervallen en wandelingen. Het campertje moet er soms flink aan sleuren, want ergens in een berg gaan we ook nog eens als in een wokkel omhoog. Hoe hebben ze het berekend. Ik heb medelijden met degene achter ons die onze diesel wolk inrijden.
Na het verlaten van de inpandige bergslinger staan we aan de bovenkant van de Voringfossen en kunnen we de camper bij het restaurant neerzetten. Voor een prachtig uitzicht op de naar beneden stortende watermassa.
Noorwegen heeft zoveel vallend water dat je op een gegeven moment “watervalmoe” wordt en je niet overal meer stopt. Tunnel in tunnel uit. Berg op, berg af. Een kleurrijke uitgehakte rotonde, midden in een berg. Hoe krijgen ze het bedacht.

Oud blikwerk, in de camper spiegels, veraf of dichtbij, we hebben er een oog voor ontwikkeld. Is het de schittering van het chroom, het lijnenspel in het plaatwerk of gewoonweg de leuke kleuren die de auto's vroeger sierden? Niet één ontgaat ons onderweg tussen het wit/zwart/grijze moderne spul. Ook de Traction Avant die in mijn spiegel opduikt niet, die in tegenstelling tot zijn leeftijdsgenoten wel weer bijna altijd in het zwart geleverd werd.

De meeste houten staafkerken zijn in Noorwegen overgebleven, al ligt de oorsprong in Scandinavië. Zweden heeft er nog maar één.
We bezoeken de grootste in Heddal onder een staalblauwe hemel en het godshuis schittert in de zon. De bouw van dit soort kerken begon met de opkomst van het christendom. Dat is goed te zien aan het “heidense” houtsnijwerk in deze zonder lijm en spijkers gebouwde kerken. In het snijwerk zijn nog heel wat “oude goden” uit de vikingtijd afgebeeld. Die houten kerk staat er dus al 1000 jaar. En dan is thuis na 20 jaar de onder druk geïmpregneerde schutting al verrot…..

Overnachten doen we meestal op campings of camperplaatsen. Riadne heeft me toen nog niet kunnen overtuigen om met het allemansrecht elke nacht in het wild te mogen staan. Het recht dat nu, 7 jaar later, behoorlijk onder druk is komen te staan door de, sinds covid, explosieve groei van campers, ook in Scandinavië. Aangezien helaas niet iedereen de regels die daarbij horen even nauw neemt.

Vele nachten, zo donker, zonder lichtvervuiling, staan we onder een sterrenhemel. De ene keer op een prachtplek, de volgende nacht op een kleurloze camperplaats met tig witte dozen op wielen om ons heen.

Het weer kan elk half uur anders zijn. Dat ondervinden we zeker. Rijdend over de Hardangervidda, in de stromende regen, naar het westen waar de zon schijnt. We hadden er nog wel willen stoppen om een wandeling te maken.
Daarna genieten we, met ons weer complete gezin, van zeldzaam droge dagen in Bergen. Waar we de camper achterlaten bij een parkeermeter met muntinworp en draaiknop. Ken je ze nog? Dat is zelfs anno 2019 hopeloos ouderwets. De werking moet ik aan de jongens uitleggen. Met het voortschrijden van de digitale techniek is dit fenomeen, net als telefooncellen, in recordtijd uit het straatbeeld verdwenen.

PR Valkenhagen

17/10/2026

11/10/2026

03/10/2026

25/09/2026

19/09/2026

12/09/2026

06/09/2026

29/08/2026

Adres

Website

Meldingen

Contact Opnemen Met Het Bedrijf

Snelkoppelingen

Delen

Categorie

Verzoek om vermelding te verwijderen

Opgeslagen en meldingen

Opgeslagen bedrijven

Gevolgde categorieën

Nieuw voor jou

Opgeslagen in ‘Opgeslagen en meldingen’.

Meldingen inschakelen