Stichting Boekenwerk

09/04/2026

Van e-waste naar werkervaring

Op vrijdag 8 mei openen Stichting Boekenwerk en Reviver een nieuwe dagbestedingslocatie in Eindhoven. Een plek waar afgeschreven ICT-hardware én onbenut talent samenkomen.

Deelnemers doen werkervaring op in een gestructureerde werkomgeving door hardware te testen, demonteren en verwerken. Tegelijk krijgt apparatuur een tweede leven — of wordt verantwoord gerecycled.

We richten ons op (jong)volwassenen vanaf 18 jaar, onder andere met autisme, ADHD of andere vormen van neurodiversiteit, die baat hebben bij duidelijkheid, structuur en betekenisvol werk.

Zo verbinden we circulaire IT aan sociale impact.

Benieuwd hoe dit er in de praktijk uitziet? Je bent van harte welkom bij de officiële opening:

Vrijdag 8 mei
15.00 uur
Eindhoven (Thorvaldsenlaan 12)

Wil je aansluiten of samenwerken als organisatie, gemeente of bedrijf? Stuur gerust een bericht of meld je aan via [email protected]

Meer weten over deze locatie en onze aanpak? Bekijk het volledige bericht:
https://www.stichtingboekenwerk.nl/nieuwe-dagbesteding-in-eindhoven-waar-e-waste-en-talent-samenkomen/

OPENING – Nieuwe dagbesteding in Eindhoven: waar e-waste en talent samenkomen EINDHOVEN – Stichting Boekenwerk en partner Reviver openen op vrijdag 8 mei een nieuwe dagbestedingslocatie in Eindhoven, waar afgeschreven hardware én onbenut talent worden omgezet in nieuwe waarde voor mens en maats...

30/03/2026

Een deelnemer heeft een nieuw artikel op de webblog van Stichting Boekenwerk geplaatst. In het artikel worden drie boeken over fotografie beschreven.

Kijkend door de lens van mens zijn.

Voor wie om zich heen kijkt en zich openstelt zal zich verwonderen over wat fotografie teweeg kan brengen.

In tegenstelling tot de technische kant van fotografie wordt er juist aandacht besteed aan het verhaal achter fotografie en waarom fotografen ervoor gekozen hebben bepaalde beelden te schieten.

U kunt een kijkje nemen dichtbij huis in het album over fotomuseum Foam in Amsterdam of u reist mee naar de andere kant van de wereld in de albums Teder en Posthiv+. In deze drie boeken vindt u prachtige foto's die de geest prikkelen met nieuwe informatie en de ogen zacht maken van vertedering.

Lees het volledige artikel op onze blog http://www.stichtingboekenwerk.nl/shop/blog

Dit artikel is geschreven door een van de deelnemers van Stichting Boekenwerk

Blog Stichting Boekenwerk artikelen geschreven door deelnemers

23/03/2026

Er is een nieuw artikel geplaatst op onze website. Een van onze deelnemers heeft geschreven over haar ervaring met groeipijn.
Een interessant onderwerp waar iedereen bij Stichting Boekenwerk mee te maken krijgt, ieder op zijn of haar eigen manier.

Groeipijn en andere ongemakken op weg naar herstel

Het fenomeen groeipijn is veelal bekend bij mensen, al zijn vele zich daar niet altijd van bewust.
Ik zou het zelf omschrijven als het onrustige en oncomfortabele gevoel dat je krijgt als je een situatie meemaakt dat je voorgoed verandert.
Groeipijn. Het ontwricht, maakt je over alles aan het twijfelen, de tranen die eerst verstopt waren blijven nu maar stromen. Je hebt pijn. In je hoofd en in je hart, omdat je het anders wil. Omdat je niet meer terug wil. En voor het eerst in je leven is dit een optie.

Ken je het gevoel dat je in een tussenfase zit, tussen je oude ik en je nieuwe ik?
Het ongemak dat het meebrengt, de onzekerheid en de jeuk die je plots krijgt van oude wonden. Groeipijn is letterlijk de pijn van het groeien. Kinderen krijgen dat wanneer hun lijf groeit en ze opeens niet meer in hun kleren passen. Ik zei laatst tegen mijn begeleidster dat ik mij een reptiel voel dat zijn huid aan het verliezen is.
Misschien is dat ook wel zo. Gezien wat ik recent heb meegemaakt en sinds ik bij Boekenwerk begonnen ben.

Onlangs heb ik een operatie aan mijn hand gehad. Wat eerst een onschuldig bultje leek, bleek iets zeldzaams te zijn waarvan specialisten niet wisten wat het was.
Doordat er meer onderzoek nodig was heb ik een paar extra weken in spanning gezeten. Uiteindelijk bleek het bultje gelukkig onschuldig te zijn en is het weggehaald.
Dit hele proces heeft mij enorm veel gebracht en nu kan ik zeggen dat ik zeker groeipijn heb ervaren.

Voor iemand met autisme is onzekerheid bijna ondragelijk. Het niet weten en het wachten brengt ontzettend veel spanning met zich mee.
Wij mensen met autisme hebben vaak voortdurend duidelijkheid nodig en lopen rond met veel vragen. Zo lang er gaten komen in ons hoofd die niet gevuld kunnen worden met antwoorden, ontstaat er een gevoel van onveiligheid.
Ik heb mogen ervaren dat ik zelf kan kiezen hoe ik met dit gevoel om kan gaan.

In een proces naar herstel is het is alsof er een vergrootglas gelegd wordt op je karakter en hoe je met moeilijke dingen omgaat.
In de drie weken na de operatie heb ik alles met links moeten doen, simpel omdat het met rechts niet lukte. Als ik dan toch ‘stiekem en even snel’ iets met rechts deed werd mij s ’avonds pijnlijk duidelijk gemaakt dat dit nog niet de bedoeling was.
Ik had pijn omdat ik te snel wilde gaan. Ik ben zo iemand die tot op heden voornamelijk in mijn hoofd leeft. Daar gebeurt alles. Daar voel ik pijn, verdriet, blijdschap, daar kan ik alles (weg) relativeren. En nu, doordat ik letterlijk een wond zag op mijn hand en daar pijn vanaf voelde stralen, kwam ik meer in contact met mijn lichaam.
Ik begon ook langzaam te voelen wat het nodig had. Voor het eerst moést ik er wel echt naar luisteren. Ontsnappen had geen zin meer, ik wilde natuurlijk uiteindelijk mijn rechterhand weer kunnen gebruiken.
Ik besloot toe te geven aan wat mijn hand nodig had en liet mijn hand de komende dagen in een mitella rusten.
Als ik dan toch ‘even gauw’ iets wilde pakken kon dat niet. Zo gaf ik mijn hand wat het nodig had.

Omdat ik toegegeven had aan mijn fysieke pijn kon ik ook om hulp vragen.
Mensen zagen immers meteen wat er aan de hand was. Mentale pijn is onzichtbaar als je het niet uitspreekt of laat zien. Maar het zijn net zo goed wonden in je hoofd en het kan net zoveel pijn doen. Om hulp vragen wordt makkelijker als iets zichtbaar is en heeft mij een zetje gegeven om dat ook meer te doen als ik mentale pijn ervaar.
Er zijn dingen die je niet meteen aan iemand kunt zien aan de buitenkant omdat ze voornamelijk mentaal zijn. Maar dat betekent niet dat ze er dan niet zijn en iemand er geen last van heeft.

Ik heb vanaf de dag na de operatie geprobeerd met links te schrijven.
Gewoon voor het geval dat het noodlot besliste dat ik nooit meer met mijn rechterhand zou kunnen functioneren. Ik geloofde er opeens sterk in dat ik invloed had om dingen makkelijker voor mezelf te maken door ze voor te zijn. Zo haalde ik een stukje onzekerheid weg en kon ik een gevoel van veiligheid creëren.

Ja, het was ontzettend oncomfortabel om alles ineens met links te moeten doen, om hulp te moeten vragen en moeten toegeven aan mijn pijn. Ik heb gehuild, ik ben bang geweest, ik heb veel pijn gehad maar ik ben ook sterk geweest.
Dit is voor mij de weg geweest naar herstel. Dwars door de groeipijn.
Eigenlijk ben ik daar bij Boekenwerk ook mee bezig. Hier leer ik naar mezelf te luisteren, naar wat ik moeilijk vind door mijn autisme en wat ik moeilijk vind als mens.
Met de juiste hulp, met vallen en opstaan, door soms een stapje terug te doen door eerder naar huis te gaan en soms (mentale) pijn te hebben én te gaan luisteren naar mijn lichaam, word ik beter.
Dat is groeipijn en dat is nodig om vooruit te komen. Om wonden te helen en je beter te voelen dan ervoor. Net als het genezen van een wond heeft het veel tijd nodig en dat is precies wat ik mezelf ga geven.

18/03/2026

Een van onze deelnemers heeft een artikel geschreven over het hebben van zowel ADHD als autisme.

Dr. Jeckyll and Mr. Hyde

De combinatie ADHD en autisme lijkt op het eerste oog een paradox; twee aandoeningen die enorm met elkaar botsen. Rust tegenover drukte, regels tegenover anarchie, gas geven tegenover remmen... Ergens doet het me denken aan de Engelse klassieker Dr. Jeckyll and Mr. Hyde. De brave, goede dokter Jeckyll bedenkt een brouwsel wat al zijn slechte eigenschappen naar boven laat komen in de vorm van Mr. Hyde. Mr. Hyde gaat vervolgens op boevenpad en doet vreselijke dingen. Ondanks de nare gevolgen blijft Dr. Jeckyll het drankje innemen. Hij kan steeds minder weerstand bieden tegen Mr. Hyde. Hoewel het verhaal eigenlijk over de klassieke strijd tussen goed en kwaad gaat, spreekt het me wel aan. In mijn autisme zie ik Dr. Jeckyll en in mijn ADHD Mr. Hyde. Grootste verschil is echter dat Dr. Jeckyll, in het begin in ieder geval, een keuze had. Ik niet. Ik ben ermee geboren.

En juist omdat ik ermee geboren ben, is er iets aan Dr. Jeckyll dat ik lange tijd niet kon begrijpen: Als hij een keuze had, waarom bleef Dr. Jeckyll dan toch dat drankje innemen? Mr. Hyde maakte zoveel kapot en dat wist Dr. Jeckyll. Ik heb me namelijk jarenlang met alle macht verzet tegen mijn eigen Mr. Hyde. Hij was een stoorzender die steeds alle structuur overhoophaalde die mijn autisme zo ontzettend nodig had. Waar mijn Dr. Jeckyll me door mijn studie probeerde te loodsen, was Mr. Hyde de molensteen aan mijn been die me steeds probeerde te verleiden iets anders te gaan doen dan studeren. Mr. Hyde werd steeds meer mijn persoonlijke plaaggeest die alles verpestte wat ik probeerde op te bouwen. En precies daar zat mijn denkfout; Mr. Hyde is evengoed een deel van mij waar ik voor moet zorgen.

In tegenstelling tot in het boek is mijn Mr. Hyde eigenlijk niet zo slecht als hij lijkt. Het klopt dat Mr. Hyde regels en planning optioneel vindt. Of dat opruimen en poetsen iets is dat anderen overkomt. Toch begin ik steeds meer van Mr. Hyde te houden. Hij is namelijk ook enorm sociaal, behulpzaam en hartelijk. En hij is de motor achter mijn creativiteit. Dankzij Mr. Hyde kan ik boeken schrijven. Dr. Jeckyll zorgt er tegelijkertijd voor dat ik die vervolgens ook afmaak. Hoe meer ik Mr. Hyde accepteer, hoe beter ik begrijp waarom Dr. Jeckyll het drankje wel moest innemen. Dat neemt niet weg dat de balans tussen de twee altijd bewaakt moet worden. Daardoor zullen mijn ADHD en ASS waarschijnlijk altijd blijven botsen, maar horen ze allebei evenveel bij mij.

De combinatie ADHD en autisme lijkt op het eerste oog een paradox; twee aandoeningen die enorm met elkaar botsen. Rust tegenover drukte, regels tegenover anarchie, gas geven tegenover remmen...

23/02/2026

Een van onze deelnemers heeft een artikel geschreven over het voorbereiden van haar kind op de middelbare schooltijd.

Open dagen

Voor mijn oudste zoon begint volgend jaar een nieuwe fase van zijn leven; de overstap naar de middelbare school. Voor vrijwel iedere ouder is dit een bijzonder, maar ook spannend moment van loslaten. Waar je als ouder voorheen je kind nog mocht opwachten op het schoolplein, kan dit voor een middelbare scholier het toppunt van sociale zelfmoord zijn. De tijd van trakteren in de klas is voorbij, alsook het meehelpen als ouder. Naast de nieuwe vakken op school moet hij enorm veel sociale regels onder de knie krijgen om de middelbareschooltijd te overleven. En als ouder kun je weinig doen om te helpen. Want tja, het advies van je ouders is ook echt zo ontzettend nutteloos tegenover dat van je leeftijdsgenoten, of een influencer op Tiktok. Persoonlijk vind ik het meer dan spannend; ik vind het doodeng. Mijn oudste zoon heeft namelijk ook autisme.

Nu we in groep zeven al aan het rondkijken zijn op de open dagen, is het eerste wat ik als klassieke overbezorgde helikoptermoeder doe, vragen naar de intern begeleider. Mijn oudste zoon heeft namelijk net iets langer de tijd nodig om aan een nieuwe school te wennen dan kinderen zonder autisme. Hoe de begeleiding is geregeld, weegt dus enorm zwaar mee in de schoolkeuze. Zo ging het vorige week ook tijdens een volgende open dag. Ik sprak de intern begeleider aan en vertelde haar dat mijn zoon ASS heeft. Voor ik verder kon gaan, onderbrak mijn zoon me: ‘Nee, Mama, dat klopt niet. Ik heb geen ASS, ik heb AS. Ik heb autisme, maar dat de maatschappij daar niet op is ingericht, maakt het nog geen stoornis.’ Ik kon niet anders dan hem gelijk geven.

Het maakte dat ik een stap terugzette om te zien hoe groot hij al is geworden. Waar ik zelf nog regelmatig worstel met het accepteren van mijn autisme, ziet hij het hele probleem niet eens. Al van jongs af aan omarmt hij zijn diagnose als onderdeel van zijn identiteit. Natuurlijk baalt hij wel eens dat hij snel overprikkeld raakt van activiteiten die hem leuk lijken, maar heel lang blijft hij daar niet in hangen. Hij communiceert open over zijn autisme en wordt steeds beter in aangeven wat hij nodig heeft. Als ik hem zo zie, kan hij wellicht meer aan dan ik dacht. Ik zie ook dat hoe meer open dagen we bezoeken, hoe meer vertrouwen hij lijkt te krijgen dat hij de overstap wel aankan. En als hij denkt dat hij het aankan, wie ben ik dan om te vinden dat dat niet zo is? Natuurlijk blijf ik als moeder bezorgd, maar echt doodeng vind ik het niet meer.

Voor mijn oudste zoon begint volgend jaar een nieuwe fase van zijn leven; de overstap naar de middelbare school. Voor vrijwel iedere ouder is dit een bijzonder, maar ook spannend moment van loslaten.

17/12/2025

Een van onze deelnemers heeft een artikel geschreven over hoe lastig het is om vrienden te maken.

Een flowchart voor vrienden maken

Met de maand december is het weer tijd voor de jaaroverzichten. Die jaaroverzichten zijn een dingetje aan het worden. Van alle kanten word ik ermee doodgegooid. Zo'n beetje iedere app (of abonnement) dat ik heb heeft er eentje voor me klaarstaan... Wat mijn favoriete muziek was op Spotify, hoeveel lessen ik wel niet geleerd heb in Duolingo en zelfs mijn bank heeft er eentje voor me klaarstaan. Al deze overzichten proberen me te vertellen dat ze me een goed beeld geven van het afgelopen jaar. Wat ze echter volledig over het hoofd zien zijn de echt belangrijke dingen. Zoals dat ik in 2025 nieuwe vrienden heb gemaakt.

Vrienden maken blijkt iets heel moeilijks te zijn, maar voor mensen met autisme nog vele malen moeilijker. Toen ik het onderwerp bij Stichting Boekenwerk ter sprake bracht zag ik veel herkenning. Het gevoel dat je er maar niet tussenkomt, hoe hard je je best ook doet. Dat jijzelf enorm veel energie in een ander stopt, maar dat die ander diezelfde energie niet voor jou overheeft. Dat de vriendengroep waar je dacht bij te horen dingen blijkt te ondernemen zonder jou mee te vragen. Dat dit je zo vaak overkomt dat je er steeds meer van overtuigd raakt dat het aan jou ligt...

We hebben er een bijeenkomst aan gewijd. Met alleen al de basis: wanneer is iemand een vriend? Wat is ervoor nodig om aansluiting te vinden bij een ander? Waarom is dat met autisme extra moeilijk? Er bleken te veel vragen waar het antwoord niet zo eenvoudig op was. Wat we eigenlijk heel graag wilden, was een flowchart voor het maken van vrienden. Probleem is alleen dat het onderwerp dusdanig complex is, met zoveel uitzonderingen, dat deze flowchart een compleet boekwerk zou worden.

Een hapklare flowchart heb ik dus niet. Hoe ik het precies voor elkaar heb gekregen kan ik ook niet vertellen. Het enige wat ik kan adviseren is: als je behoefte hebt aan meer contact in je leven, maak het bespreekbaar. Bijna de helft van de Nederlanders voelt zich eenzaam. Er zijn steeds meer initiatieven om mensen bij elkaar te brengen. Zoek er een uit die bij je past, zodat voor jou 2026 het jaar wordt dat jij kan zeggen: ‘ik heb vrienden gemaakt.’

Met de maand december is het weer tijd voor de jaaroverzichten. Die jaaroverzichten zijn een dingetje aan het worden. Van alle kanten word ik ermee doodgegooid. Zo'n beetje iedere app (of abonnement) dat ik heb heeft er eentje voor me klaarstaan...

01/12/2025

Nu de decembermaand is begonnen breekt er weer een tijd aan van gezelligheid aan de eettafel... maar ook van een tijd dat men naarstig op zoek gaat naar nieuwe ideeën om de tafelgasten mee te verrassen.

Speciaal voor hen bieden wij een verrassingspakket met kookboeken aan. Je ontvangt dan vijf willekeurige kookboeken met de meest uiteenlopende en verrassende recepten.

Je kunt dit pakket bestellen door op onderstaande link te klikken:
https://www.stichtingboekenwerk.nl/shop/storefront/verrassingspakket-kookboeken/

27/11/2025

Een van onze deelnemers heeft een artikel geschreven hoe zij het ervaart om ASS te hebben in de maatschappij. Het kan soms erg overweldigend zijn maar met de juiste tools lukt het haar. Dit artikel is voor iedereen met of zonder autisme die zijn of haar weg probeert te vinden in de dagelijkse drukte.

Wachten voor een rood stoplicht.

Dagelijkse dingen die voor veel mensen als vanzelf gaan kunnen voor iemand met ASS ontzettend moeilijk zijn en heel veel emoties oproepen.
Eén van die dagelijkse dingen is het wachten voor een rood stoplicht.

Het leven voor mij in deze maatschappij is als wachten voor een rood stoplicht.
Als ik wacht voor een rood stoplicht dan ben ik ver van tevoren al aan het afremmen.
Ik moet van tevoren bedenken wanneer ik vaart ga minderen op mijn fiets, zodat ik recht voor het stoplichtpaaltje met druk knop stil kom te staan op het fietspad.
Dit vooruit denken en overzicht houden van elke situatie doe ik de hele dag door.
Ik ben altijd bezig met wat er van mij verwacht wordt. Met een inschatting maken van wat er na een vraag, een heel gesprek of na een activiteit komt. Zo probeer ik het op deze manier makkelijker voor mijzelf te maken. Ik ben altijd bedachtzaam en op mijn hoede.
Altijd heb ik de vraag in mijn hoofd; wat is de volgende stap?
Het deelnemen aan het verkeer kost mij heel veel energie want ik ben niet alleen op de weg.
Ik ben niet alleen in de maatschappij. Er zijn altijd mensen die mij voorbij racen zonder pardon of zonder schaamte. Er zijn altijd mensen die vlak achter mij staan te hijgen in mijn nek totdat ik een keer voor hun neus verdwijn zodat zij erdoor kunnen.

Als ik dan vaart heb geminderd, stil sta en op het knopje heb gedrukt, komt er altijd een bepaalde spanning in mij naar boven. Een zenuwachtig gekriebel in mijn buik omdat ik niet weet wanneer het precies groen wordt. En als het dan groen wordt komen er allerlei vragen in mijn op. Word ik dan niet onverwachts afgesneden door een andere fietser? Ziet een auto mij niet over het hoofd omdat hij zich niet aan de regels houdt en door rood rijdt? Kom ik veilig aan de overkant? Nog spannender vind ik het hóe ik dan aan de overkant kom.
Ik stel mezelf elke keer ook een andere vraag; hoe blijf ik veilig?
Deze vragen borrelen in mij op en zorgen voor een onrustig gevoel. Die vragen maken mij bang en onzeker omdat niks zeker is in het verkeer en in het leven. En dat maakt mij wankel en intens alert.
Hoe spannend ik het ook vind of hoe spannend het ook gaat zijn; ik wacht netjes tot het groen wordt. Ook als andere mensen de regels overtreden. Ik zal nooit de regels overtreden. Regels geven mij namelijk houvast.

In deze maatschappij is het behoorlijk lastig om niet af en toe een leugentje om best wil te vertellen en om niet altijd heel flexibel te zijn. Het is heel verleidelijk om af en toe gewoon de regels te breken en door rood te rijden, omdat er toch niemand op de weg is. Het feit dat er niemand op de weg is wil voor mij niets zeggen. Wie zegt dat er niet ineens een auto ergens vandaan komt? Wat dan…?
Dan is het mijn schuld geweest, dan had ik de regels niet moeten overtreden.
Ik houd mij zo graag aan de regels terwijl heel veel regels niet eens op mij van toepassing zijn.
Zo ervaar ik het als individu om te leven in een wereld dat continu een spel speelt, liegt en dingen achterhoudt. Er wordt continu door rood gereden. Terwijl ik maar netjes wacht op groen.
Ik snap niet dat andere mensen wél heel makkelijk de regels overtreden en het ze niks lijkt te doen en gewoon doorgaan met functioneren.

Ik wacht tot het groen is met veel spanning en al die vragen in mijn lijf. Ik kook van binnen als het te lang duurt en als mensen mij toch voorbijfietsen. Ik vind het vaak moeilijk om op deze manier te leven. Want ik voel me te veel op het fietspad. Het gaat allemaal zo snel.

Als ik netjes sta te wachten hoor ik het geraas van auto’s op het wegdek.
Toeterend, racend naar werk, naar een afspraak of racend naar huis. Alles gaat zo snel dat ik alle prikkels niet kan verwerken en mijn hoofd over zijn toeren raakt. Automatisch kom ik in mijn alert stand. Of ben ik dat niet al sinds ik van huis vertrokken ben en de deur achter mij heb dicht getrokken? Mijn oren suizen, mijn mond voelt droog, mijn ogen zijn wijd opengesperd, mijn hoofd wordt overspoeld en mijn hart gaat als een razende tekeer. De adrenaline die ik nu voel zal nog uren voelbaar zijn in mijn lijf. Alsof ik al tien koppen koffie op heb.

Ik weet dat ik nooit mee kan doen. Want dat zou betekenen dat ik als ik aan de overkant ben als een gek zou moeten gaan fietsen om de stroom van fietsers bij te houden.
Ik zou als een gek moeten gaan fietsen en alle geluiden en geuren van fietsers en auto’s aan mij voorbij moeten laten gaan alsof ze er niet zijn.
Ik moet het dan aan mij voorbij laten gaan dat die auto’s elke seconde meer viezigheid uitstoten dan de aarde aan kan. Ik moet doen alsof het er niet is.
Als ik doe zoals iedereen op de weg en wacht en opmerk wat voor ratrace het is, dan sta ik stil en kan ik niks doen. Want ik kan toch moeilijk van mijn fiets afstappen en verkeersagentje gaan spelen en met borden gaan zwaaien of mensen alsjeblieft voorzichtig willen zijn en zich alsjeblieft aan de regels willen houden?
Dat is namelijk wel wat ik het allerliefst zou doen als ik sta te wachten tot het groen wordt.
Maar dat kan niet.

En dan plotseling zonder seintje vooraf, dat ik zó hard nodig heb en mij rust zou geven, springt het stoplicht ineens op groen. Juist nu zou ik moeten gaan racen om zo snel mogelijk aan de overkant te komen. Maar alles gaat nu in slow motion aan mij voorbij. Door mijn overprikkelde brein ben ik nu juist langzamer en mijn reactievermogen is minder geworden. Mensen gaan me voorbij en ik voel me al gauw de achterste in de rij worden. Ik voel me een buitenbeetje dat niet goed mee kan komen met de rest. Iemand die niets begrijpt van de snelheid, de verbaasde gezichten. Mensen lijken te schreeuwen tegen mij ‘Kom op je kan het wel, gewoon doortrappen. Gewoon nóg harder fietsen!’. Mensen willen dat ik meega in de stroomversnelling. Maar… moet ik dat wel willen?
Want het gaat niet. De stroming is te snel.
Het is groen en ik heb netjes gewacht. Ik fiets naar de overkant. Ik heb het overleefd.
Ik ben toch wel een beetje trots op mezelf. Tot er een beangstig stemmetje in mijn hoofd zich afvraagt of ik het goed doe, of ik wel de juiste kant op ga. Het schudt mij wakker en zegt; ‘Sh*t, ik stond bij het verkeerde stoplicht!’

Ik heb dit verhaal in 2020 geschreven en er is een hoop veranderd en toch ook niks.
Het verkeer is nog drukker geworden en mensen lijken nog gehaaster te zijn geworden.
Het aantal Fatbikes is aanzienlijk toegenomen.
Niemand lijkt zich ook maar aan wat voor regels dan ook te houden als ze op die monsters rijden. Daardoor voelen mensen zich over het algemeen denk ik minder veilig op de Nederlandse fietspaden. Nu dragen heel veel mensen een fietshelm, inclusief ikzelf.
Mijn gevoel van veiligheid is dus helaas niet beter geworden, maar ik probeer mezelf nu wel beter te beschermen. Ik heb nog steeds hetzelfde gevoel als ik sta te wachten voor een stoplicht.
Wat wel is veranderd is, is dat ik nu ook zie dat er nog wel mensen zijn die mij een glimlach gunnen. Mensen die mij een vriendelijk dankjewel en goedendag wensen als ze oversteken.
Mensen die mij voorrang geven ook al hoeven ze dat niet te doen.
Dat maakt mij blij en geeft mij hoop. Ze krijgen daar ook een glimlach voor terug. Voor even voel ik dat ik er wél mag zijn. Dat ik mensen zie en gezien wordt. Dat de angsten die ik toen voelde nog steeds in mij zitten maar dat dat niet meer het enige is dat ik voel. Er is ruimte om veilig naar de overkant te durven gaan als het stoplicht op groen springt. Want in die vijf jaar heb ik geleerd dat het oké is hoe ik ben en dat ik niet hoef mee te doen aan de ratrace. Daar helpt Stichting Boekenwerk mij enorm bij.

In mijn zoektocht naar werk liep ik er steeds tegen aan dat er ondanks mijn diagnose veel regels alsnog niet van toepassing waren om in aanmerking te komen voor passende begeleiding tijdens het werk en na het uitvallen van werk. Pas toen het echt niet goed ging met mij en ik ten einde raad was heeft de gemeente mij Stichting Boekenwerk aangeraden om in een rustig tempo te gaan werken aan alles wat ik al die tijd in werk en in het leven gemist heb. Zodat ik rustig en in mijn eigen tempo naar de overkant kan komen.

26/11/2025

Black Friday korting! 🛒💸🤑🖤
Nu 25 procent korting op al onze boeken. 📚
Deze actie loopt tot en met deze vrijdag (28 nov).

23/10/2025

Nu bij Stichting Boekenwerk, tot en met 31 oktober 20% korting op alle thrillers, detectives en horrorboeken!

08/10/2025

Oproep: Legpuzzels en gezelschapsspellen ter donatie!

Sinds kort verkopen wij bij Stichting Boekenwerk ook tweedehands gezelschapsspellen en legpuzzels. We hebben de eerste spellen en puzzels al met veel plezier en enthousiasme gecontroleerd, hersteld waar nodig en in onze webshop geplaatst.

We zouden het geweldig vinden om ons assortiment spellen en puzzels nog verder uit te breiden. Dus, heeft u nog legpuzzels of gezelschapsspellen in de kast liggen die u een tweede leven gunt en zou willen doneren? Stuur dan een mail naar [email protected], dan zijn wij daar enorm blij mee.

29/09/2025

https://nos.nl/artikel/2584474-onderzoek-hypernerveuze-samenleving-leidt-tot-mentale-druk-meer-lege-tijd-nodig

Het onderzoek van de RVS onderschrijft het vermoeden dat steeds meer mensen een labeltje krijgen. Hopelijk volgen er meer onderzoeken naar hoe we deze 'inflatie' een halt kunnen toeroepen. Hier schreef een deelnemer eerder al een artikel over:
https://www.stichtingboekenwerk.nl/labeltjesinflatie/

‘Het lijkt wel of iedereen tegenwoordig autisme heeft!’ Het is een veelgemaakte opmerking onder posts over autisme op sociale media. Eenzelfde soort opmerkin...