18/06/2026
Eindelijk na jaren vechten, is de strijd klaar. We wisten dat er veel niet goed was gegaan, maar zoveel, dat is niet te bevatten. 💔
Eindelijk duidelijkheid over onze mup Lynn💖
Na bijna drie jaar lang strijden en vechten, hebben we eindelijk eerlijke antwoorden.
Niet omdat dat ons verdriet kleiner maakt. Niet omdat het Lynn terugbrengt. Maar omdat wij
moesten weten wat er is gebeurd met onze dochter. Onze Mup.
Lynn had een hersentumor. Wij vertrouwden haar toe aan het Prinses Máxima Centrum, de plek
waar kinderen met kanker de meest gespecialiseerde zorg zouden moeten krijgen.
Na haar hersenoperatie verslechterde Lynn op de intensive care van het UMC Utrecht/WKZ,
waar het Prinses Maxima Centrum mee samenwerkt.
Er waren signalen. Er waren zorgen van ons als ouders. Er waren zorgen van verpleegkundigen.
Er waren zorgen binnen het behandelteam. Lynn werd suffer, reageerde trager en haar
ademhaling veranderde.
Toch is niet op tijd gezien wat er werkelijk aan de hand was en werd er niet opgeschaald.
Er bleek sprake van hydrocephalus en oplopende druk in haar hoofd. Lynn raakte ingeklemd, ze raakte in coma en ze is uitein
overleden.
Uit onafhankelijk onderzoek blijkt nu dat de complicatie niet tijdig is herkend. En dat het daar
niet bij bleef: ook ná haar ademstilstand is te laat ingegrepen. De noodzakelijke chirurgische
interventie kwam te laat, terwijl elke minuut telde. Ook werd er geen verder behandeling tegen zwelling in haar hoofd gegeven. Het totale proces is op kritieke aspecten
tekort geschoten. Daarmee is Lynn volgens de onafhankelijke deskundige een reële en
aanzienlijke kans op overleven ontnomen.
Het ziekenhuis had zelf onderzoek gedaan en concludeerde destijds: geen calamiteit.
Dat blijft voor ons onbegrijpelijk.
Want hoe kan het dat een ziekenhuis dit in het eigen calamiteitenonderzoek niet heeft weten te
ontdekken, terwijl onafhankelijke deskundigen nu wél concluderen dat het op cruciale
momenten mis is gegaan?
Dit gaat voor ons niet om het aanwijzen van één schuldige. Dit gaat om een systeem dat op het
belangrijkste moment niet sterk genoeg was.
Wat ons extra zorgen baart, is dat dit gebeurde binnen de hoogst gespecialiseerde
kinderoncologische zorg van Nederland. Het Prinses Máxima Centrum kiest bewust voor
centralisatie van kennis en expertise en een aantal kinderneurochirurgen onder CAO-norm.
Maar centralisatie mag nooit betekenen dat een kind afhankelijk wordt van één chirurg, één
beoordeling of één kwetsbare schakel.
Als je zorg centraliseert, moet je veiligheid ook centraliseren. Continuïteit. Beschikbaarheid.
Regie. Opschaling. Juist op de momenten waarop het spannend wordt. En zeker als je
pretendeert de “allerbeste zorg” te verlenen.
Wij delen dit verhaal omdat Lynn geen dossiernummer is. Zij was ons kind. Onze Mup.
Een meisje dat had moeten kunnen opgroeien. Een meisje dat iedere dag wordt gemist door haar
gezin, familie en vriendjes en vriendinnetjes.
Wij delen dit ook omdat mensen mogen weten wat er is gebeurd. Omdat ouders erop moeten
kunnen vertrouwen dat zorgen serieus worden genomen. Omdat gespecialiseerde zorg niet
alleen bijzonder kundig moet zijn, maar ook veilig, eerlijk en lerend.
En omdat andere kinderen en ouders afhankelijk zijn van hetzelfde systeem.
Voor Lynn.
Voor alle kinderen die na haar komt
