28/01/2025
Niet gezien. Niet gehoord.
Het is een basisbehoefte van ieder mens: gezien en gehoord worden. Voor ons, ondernemers, is dat niet anders. Wij, eigenaren van KaBoom Vuurwerk, voelen die behoefte misschien wel sterker dan ooit. De afgelopen weken, maanden, wat zeggen we, jaren, is er een strijd gaande. En strijd kan iets moois zijn. Denk maar aan het voetbalveld: twee teams komen het veld op, de wedstrijd begint bij 0-0, en na 90 minuten is er een winnaar of een gelijkspel.
Maar de strijd waar wij middenin zitten, is anders. Wij staan niet met een 5-0 achterstand aan de aftrap. Nee, wij mogen het veld niet eens op. Onze wedstrijd wordt niet gespeeld. En dat voelt pijnlijk. Het voelt onrechtvaardig. Hoe kun je ergens voor strijden, als je geen enkele kans krijgt?
Er wordt openlijk gesproken over een vuurwerkverbod. Voorstanders krijgen het podium. Zij worden het gezicht van deze discussie. En scoren doen ze. Maar scoren zonder tegenstander, zonder keeper op het doel, is makkelijk. Het is een eenzijdig spel. Begrijp ons niet verkeerd: ook hun verhaal mag er zijn. Het verdient gehoord te worden. Maar zo ook het onze.
Met groot gemak wordt gesteld dat een totaalverbod alle problemen oplost. “Eureka! Geen vuurwerk betekent geen gevaar meer voor hulpdiensten. Geen vuurwerk betekent geen illegale handel meer. Geen vuurwerk betekent rust en vrede.” Maar wat nu als we zeggen dat dit al niet klopt? Dat de verboden rotjes allang vervangen zijn door illegale alternatieven die vele malen gevaarlijker zijn? Dat cobra’s – die nu het symbool zijn geworden van chaos – nooit via onze winkels verkocht werden, maar juist via illegale handel hun weg vinden? Dit probleem bestond al, en een totaalverbod lost het niet op. Sterker nog: het verergert de situatie alleen maar.
De feiten worden verdraaid of verzwegen. De nuance ontbreekt. Er wordt gescoord met onwaarheden. En wij? Wij staan aan de zijlijn. Wij mogen het veld niet op. Terwijl wij eerlijk willen strijden. Want wij kunnen tegen ons verlies, zolang het maar een eerlijk spel is. Maar nu krijgen we die kans niet.
Het raakt ons diep. Het voelt als onrecht. Wij worden niet gehoord. Niet gezien. En ja, ook wij zijn mensen.
De media lijkt ons te weren. Ons verhaal past niet in het plaatje dat zij willen schetsen of misschien moeten schetsen. Het vuurwerkverbod wordt gebracht alsof het om een paar dagen verkoop gaat. “Het is maar vuurwerk,” zeggen ze. Maar laten we niet vergeten wat het werkelijk betekent: 900+ ondernemers, met gezinnen, werknemers, dromen en passies, worden genegeerd. Het zijn geen drie dagen omzet. Het is een jaar aan voorbereiding, plannen, investeringen en keihard werken. Het is ons levenswerk.
Wij vragen niet om speciale behandeling. Wij vragen om dialoog. Om een eerlijk gesprek waarin álle verhalen gehoord worden. Welke journalist, welk programma durft het aan om die balans te brengen? Om een podium te bieden aan beide kanten?
Wij staan klaar. Wij willen de strijd aangaan, niet met onwaarheden, maar met feiten. En als we dan verliezen, is dat niet erg. Maar geef ons tenminste een eerlijke kans. Want pas dan voelt het als een strijd die het waard is.
De uitnodiging ligt klaar. Wie heeft de moed om hem aan te nemen?