07/09/2026
We waren druk bezig in het atelier toen er een man en vrouw binnenkwamen. Ze waren een weekendje weg in de buurt en hadden gevraagd of ze hun knuffel bij ons konden ophalen.
We hadden het pakketje netjes voor ze ingepakt en ik verwachtte eigenlijk dat ze het mee zouden nemen en weer verder zouden gaan. Maar ze bleef staan en begon het midden in ons atelier uit te pakken. En terwijl ik naar haar keek, begon ineens bij mij binnen te komen waar dit pakketje over ging.
We hadden een knuffelportret gemaakt van hun kindje dat ze hadden moeten verliezen. Dat weekend was het zoveel jaar geleden dat hun kindje was overleden. Daarom gingen ze samen weg. En op weg naar dat weekend kwamen ze eerst bij ons langs.
Ik weet nog dat ik letterlijk een beetje ineenkromp toen ik het besefte. Ik voelde me ineens bijna te veel in die ruimte. Alsof ik getuige was van iets wat zo van hen was, van een verdriet waar eigenlijk helemaal geen woorden voor zijn.
Ze maakte het papier verder open. Keek. En barstte in snikken uit. Haar man ook. Ze vielen elkaar in de armen en ik stond er inmiddels zelf met tranen in mijn ogen naar te kijken.
En toen bedankten ze ons…
Ze vertelden hoe bijzonder het voor hen was om dit juist dat weekend bij zich te hebben. Dat ze hun kindje nog even zo dichtbij konden halen. Dat er iets was wat ze letterlijk konden vasthouden. Een beetje houvast in een verdriet dat eigenlijk niet te dragen is. Ik denk dat ik op dat moment pas echt begreep wat iets, wat wij hier gewoon met onze handen maken, voor iemand kan betekenen.
We hadden natuurlijk al zoveel verhalen gehoord en reacties gekregen. Maar nog nooit had ik het van zo dichtbij zien gebeuren. Ik zal dit moment nooit vergeten.
En wat voelde het als een enorme eer dat ik daar heel even bij mocht zijn.
Love never fails.
