16/11/2026
Het is een rage.
Eens in de zoveel tijd steken ze de kop op: rages. Een product dat opeens iedereen wil hebben, verzamelt en waar iedereen van alles over weet. Maar wat gebeurt er met die producten als de hype voorbij is? Juist dan komen ze massaal bij ons in de winkel binnen.
Een van de bekendste voorbeelden zijn momenteel, denk ik, de welbekende knuffeltjes die je kunt sparen bij een grote supermarktketen. Kinderen staan bij de ingang te vragen om zegeltjes, zodat ze weer zo’n tuindiertje, zeediertje of stuk fruit of groente kunnen ophalen. En na zes weken stromen de eerste knuffeltjes alweer bij ons binnen.
Maar ook andere voormalige rages komen vaak bij ons in de winkel terecht. Twee zomers geleden waren de Labubu’s nog een ware hit. Nu komen de kleine wezentjes in grote hoeveelheden binnen. Dat geldt ook voor de monstertjes van Poppy Playtime. Over deze rage was nogal veel te doen, omdat veel mensen zich afvroegen of de monstertjes uit de horrorserie wel geschikt waren voor kleine kinderen om mee te spelen.
Zelf ben ik voornamelijk opgegroeid in de jaren negentig. Goed, ik ben in de jaren tachtig geboren, maar in mijn kindertijd waren er ook een aantal grote rages. Wat denken jullie van de Flippo’s? Die kleine, ronde schijfjes waarop voornamelijk de Looney Tunes stonden afgebeeld, zaten in de chipszakken van Smiths. Ja, dat merk bestond toen nog! Als je het mij vraagt, was dit een van de grotere rages van de afgelopen decennia. Chipszakken werden in de winkel gewoon al opengetrokken, omdat het alleen om de schijfjes ging. Op school ruilden we ze en we verzamelden ze in de mappen die je erbij kon krijgen.
Mijn opa uit Wezep was voor zijn negen kleinkinderen heel fanatiek bezig met Flippo’s sparen. En nu moeten jullie niet denken dat we dus altijd chips kregen bij opa en oma in Wezep. Dat viel best wel tegen! Hoe hij het voor elkaar kreeg? Geen flauw idee. Maar iedereen had wel zijn of haar Flippomap vol. En ja, ik heb de mijne nog steeds!
Niet alleen de Flippo’s waren in de jaren negentig megapopulair. Wat denken jullie van de Tamagotchi? Het virtuele huisdier in een eivormige sleutelhanger. Met kleine knopjes kon je het voeden, liefde geven, ermee spelen en zijn uitwerpselen opruimen. Sommige scholen, waaronder die van mij, verboden uiteindelijk om ze mee naar school te nemen. Dat betekende dat je ouders voor je virtuele diertje moesten zorgen, of dat je helemaal opnieuw kon beginnen. Die virtuele huisdieren hadden namelijk een vervelende bijkomstigheid: ze konden ‘doodgaan’ als je ze niet goed verzorgde.
En dan had je ook de Furby, ook zo’n harig monstertje. Ze deden mij altijd een beetje aan een Gremlin denken. Met een schattig stemmetje vertelde hij dat hij honger had, pijn in zijn buikje had of ging slapen. Op zich hadden deze niet zoveel aandacht nodig als de Tamagotchi, maar ze hadden wel de neiging om opeens midden in de nacht te gaan zingen. Bovendien kostte de Furby behoorlijk wat.
Dan waren er ook nog de kleinere dingetjes. Kunnen jullie je de klaparmbandjes nog herinneren? Die sloeg je tegen je pols, waarna ze zich om je arm wikkelden. En de gekleurde speentjes die je aan een ketting kon hangen?
En wat dacht je van de terugkerende rage: de jojo? Het speeltje aan een touwtje waarmee je allerlei trucjes zou moeten kunnen doen. Een van mijn jojo’s is een keer op de bodem van de Waddenzee beland, toen ik met mijn familie op vakantie ging naar Terschelling. Ik speelde met de jojo over de reling van de boot en liet het ding vervolgens vallen. Conclusie: ik was er niet zo goed in!
Rages zullen er altijd blijven. Sommige zijn eenmalig en andere keren terug. Wat was jouw favoriete rage? Wie weet kom je die wel tegen bij ons in de kringloop!