04/09/2026
✨ vrijdagverwondering ✨
Elke vrijdag maak ik iets rondom een thema
dat door één van jullie is aangedragen.
Deze week is dat voorlopig even voor het laatst.
Niet omdat de verwondering op is, maar omdat ik
deze tekeningen met liefde en aandacht wil blijven maken.
En er op dit moment ook andere dingen zijn die
om mijn creatieve ruimte vragen. ❤️
Voor deze laatste Vrijdagverwondering kreeg ik
een prachtig bericht van
met de vraag of ik het thema rouw wilde uitwerken.
Niet de rouw om iemand of iets wat je bent verloren,
maar de rouw om wat je nooit hebt gehad.
Een vorm van levend verlies.
Om wat je tijdens het opgroeien nodig had,
maar hebt gemist.
Iets wat je misschien pas veel later,
wanneer je zelf verder groeit,
begint te herkennen.
Ze omschreef het zo mooi als een fundament
dat op sommige plekken ontbreekt en dat je
op latere leeftijd zelf mag aanvullen
of verstevigen om verder te kunnen.
Die gedachte raakte me.
Want groeien kan ook betekenen dat je terugkijkt.
Dat je ineens ziet wat er niet was.
Terwijl je het wel nodig had.
En hoeveel verdriet daar nog omheen kan zitten.
Ook daar kan en mag rouw om bestaan:
rouwen om iets wat je nooit verloor,
omdat je het nooit hebt gehad.
En tegelijkertijd mag je jezelf vandaag steeds
iets meer geven van wat je toen nodig had om te groeien.
De te grote schoenen in mijn illustratie
staan voor mij daarvoor symbool.
Je bent volwassen geworden,
maar ontdekt onderweg dat er plekken zijn
waarin je misschien nog mag groeien. 🩷
Dankjewel lieve voor
dit kwetsbare en mooie thema.
Soms doet groeien pijn.
